Jacek Cyganek – Malarstwo

p_d_10020

Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy ulicy Puławskiej 17 (Europlex) można oglądać pokaz czasowy prac Jacka Cyganka, polskiego malarza, grafika, rysownika i projektanta.

Urodzony w 1961 roku w Radomsku, Cyganek ukończył liceum plastyczne i Akademię Sztuk Pięknych w Łodzi, gdzie w 1988 roku obronił dyplom w pracowni profesora Antoniego Starczewskiego.

Jest malarzem, który w swej twórczości często podejmuje kompleksowo temat ludzi – intymnych wydarzeń z życia, relacji rodzinnych i miłosnych, codziennych ulotnych momentów. Pełne światła obrazy malowane przy użyciu bogatej palety jasnych, radosnych barw opowiadają krótkie, niebanalne historie, a technika i styl pokazują inspiracje m.in spuścizną Władysława Strzemińskiego i awangardą malarstwa europejskiego XX wieku.

Twórczość i styl artysty są jednak niezwykle zróżnicowane, poza wspomnianymi przedstawieniami zajmuje się m.in. pisaniem ikon, tworzeniem ilustracji oraz okładek książek i czasopism. Uczestnik wielu konkursów i wystaw zbiorowych, zdobywca nagrody Interfashion w 1989 roku, indywidualnie wystawiany m.in. w Japonii i Danii.

tekst:  Sebastian B. Krzypkowski

fot.: J. Cyganek, Przyjaciółko moja, olej na płótnie, 2016, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Powrót na wakacje- malarstwo Joanny Woydy

 

p_d_10247-1

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej zaprezentowała wystawę malarstwa Joanny Woydy. Z tej okazji zapraszamy do lektury tekstu profesora Stanisława Baja poświęconego twórczości autorki. 

W obrazach Joanny Woydy duże, płaskie, jasne płaszczyzny koloru stają się plażą, wodą, przestrzennym niebem. Pojawia się na nich człowiek, kilka osób, czasami przytulona para, najczęściej stojące lub bawiące się dzieci, które jako temat są chyba dla autorki najbliższe sercu. Przedstawione postacie są w ruchu, w zatrzymaniu, swobodnie wkomponowane na obrzeżach płócien, ale na tyle pewnie, że umacniają działanie rozległej przestrzeni. Zapewne w malowaniu tych scen posłużyły fotonotatki, których wykonuje się tysiące, nie po to by dokumentować zjawiskowe kadry, lecz w zachwycie nad niepowtarzalnością plażowej swobody, kiedy już zdołało się wyrwać z monotonnej codzienności. Fotografie są tu przetworzone na język malarski i służą podkreśleniu scen urlopowych, plażowych, jako istoty tego błogostanu, a istotą którego jest ulotność.

Przestrzenność koloru, jego świetlistość harmonijnie połączona z dyskretną narracją, buduje poczucie ukojenia i nastrój, który może zachwycać, nawet oczyszczać. Jest to świat niewinny, z dala do zgiełku codzienności, od jego brudów, świat czysty. Jest w tym malarstwie dyskrecja, nienachalność, witalność, ciepło i przede wszystkim jakiś ważny spokój i zgoda na ład z dala od nadmiaru, zgoda na samego siebie. To pogodzenie się ze sobą jest można powiedzieć istotnym źródłem tego malarstwa, malarstwa Joanny Woydy.

Stanisław Baj

 

Joanna Woyda (ur. w 1981 r.)
W 2005 roku obroniła dyplom w wyróżnieniem dziekańskim na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni malarstwa prof. Wiesława Szamborskiego z dodatkową specjalizacją z grafiki warsztatowej w pracowni prof. Rafała Strenta.
Stypendystka Ministra Kultury oraz Banku BPH. Laureatka nagrody Ewy Tomaszewskiej – Członka Prezydium KK NSZZ „Solidarność” oraz zdobywczyni Grand Prix konkursie Fundacji im. Franciszki Eibisch w 2014 roku.
Udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą (między innymi w Warszawie, Olkuszu, Łodzi, Legnicy, Los Angeles, Kijowie, Brukseli, Petersburgu, Hadze).
Prywatnie żona fotografa Łukasza Kozyry, mama trzech córek: Hanny, Heleny i Ewy.

Joanna Woyda-malarstwo
Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Artyści Saskiej Kępy -tekst prof. Juliusza A. Chrościckiego

cwwvv4kxuaerg8x-jpg-large

W setną rocznicę administracyjnego przyłączenia Saskiej Kępy do Warszawy w centrum Prom otwarto wystawę poświęconą tej szczególnej części miasta.  Zaprezentowano 170 artystów związanych z Saską Kępą, oddając fenomen tej niezwykle barwnej enklawy artystów. Wystawa potrwa do 4 grudnia. 

Przy tej okazji zapraszamy do lektury osobistego tekstu prof. dr hab. Juliusza A. Chrościckiego poświęconego ciekawej historii Saskiej Kępy, epizodowi z warszawskiego pobytu Pabla Picassa i kilku artystom z tej części miasta. 

Czytaj dalej Artyści Saskiej Kępy -tekst prof. Juliusza A. Chrościckiego

Edward Dwurnik w Operze Narodowej

170 polityków sztuki

gmachu Teatru Wielkiego-Opery Narodowej otwarto wystawę jednego z najbardziej wyrazistych artystów współczesnych. Wystawa potrwa do 8 stycznia. 

Edward Dwurnik (ur. 1943) jest malarzem, grafikiem i rysownikiem. To jeden z najbardziej znanych i nagradzanych z polskich artystów współczesnych. Za swojego jedynego mistrza uznaje Nikifora Krynickiego, co daje się zauważyć w niezwykle charakterystycznym stylu malarskim artysty, groteskowo ukazującym rzeczywistość w pozornie uproszczonej formie.

Edward Dwurnik to twórca wielu cyklów, z których najbardziej znanymi są Podróże autostopem czy Sportowcy.  Pierwszy cykl składa się z wedut, w których realna zabudowa miejska (nie zawsze ukazana w odpowiadającym rzeczywistości położeniu, perspektywie czy proporcji) często stanowi pretekst do malarskiego skomentowania  postaw, społeczeństwa, wydarzeń, historii. W cyklu Sportowcy, którego tytuł pochodzi przewrotnie od nazwy papierosów –Sportów, a nie uwielbienia aktywności fizycznej, twórca bezlitośnie ukazuje życie, zainteresowania i zwyczaje przeciętnych obywateli PRL-u. Obok  cykli  prac traktujących o historii i społeczeństwie (m.in. Droga na Wschód, Od Grudnia do Czerwca), autor tworzy też serie czysto malarskie, np. Błękitne (abstrakcyjne pejzaże wody i nieba) czy wariacje Tulipanów. Poza malarstwem zajmuje się również grafiką i rysunkiem.

Edward Dwurnik jest laureatem wielu prestiżowych nagród, m.in. Nagrody Kulturalnej „Solidarności” (1983), Nouvelle Biennale de Paris (1985), Nagrody Olimpiady Sztuki w Seulu (1988), Nagrody Fundacji Sztuki Współczesnej (1992) czy Nagrody Fundacji Coutts & Co w Zurychu (1992).

Edward Dwurnik w Galerii Opera
Galeria Opera, Teatr Wielki-Opera Narodowa
24/11/2016—8/01/2017

tekst:  Sebastian B. Krzypkowski
fot.materiały organizatora: E. Dwurnik, 170 polityków sztuki, olej na płótnie, 1997, zbiory Zachęty, fot. M. Krzyżanek.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Czułe pamiątki- wystawa malarstwa prof. Jacka Rykały

1

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej prezentuje wystawę malarstwa Jacka Rykały – malarza, poety, profesora Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach.
Na wystawie prezentowane są prace powstałe w ostatnich latach, w których artysta „przybliża (…) mikrokosmos Śląska”, opowiada o jego historii, pejzażach, mieszkańcach. Konkretne miejsca tracą swoją topograficzną przynależność na rzecz uniwersalności. Stają się synonimem małej ojczyzny, rzeczywistości dostrzeganej uważnie i z bliska. Z tego obrazu w naturalny sposób można wyabstrahować prawdy uniwersalne, będące od lat ważnym motywem w twórczości profesora Jacka Rykały. To tematyka pamięci miejsc, obrazów przemijania, mocy postrzegania.
Oglądając malarstwo Jacka Rykały można  towarzyszyć autorowi w uważnym spacerze, w którym przeplatają się obrazy i dyskretny do nich komentarz.
Malarstwo określone przez Tadeusza Konwickiego jako „czułe przyglądanie się” to wędrówka w poszukiwaniu esencji codzienności.
W pokorze wobec miejsc i czasu.
W cierpliwym zbieraniu „czułych pamiątek”.

tekst: Justyna Napiórkowska

CZUŁE PAMIĄTKI- o malarstwa Jacka Rykały Tadeusz Konwicki

Zawsze sympatyzowałem z artystami, którzy wywodzili się z gęstej rzeczywistości, z jakiegoś matecznika intensywnej obyczajowości, z obszarów nie odkrytych jeszcze przez światowe rynki handlu sztuką. Do takich tajemniczych, fascynujących, mało znanych kontynentów należy Śląsk. Swego czasu miałem przyjemność kibicować Kazimierzowi Kutzowi, który rozpoczynał swój cykl filmów eksplorujących artystycznie ów milczący przez wieki kraj.
Jacek Rykała przez szkło powiększające przybliża nam mikrokosmos Śląska. Z pokruszonych przez czas drobin krajobrazu przywołuje pamięć o losach tej ziemi, o trudnej egzystencji jej mieszkańców, o dramatyzmie skromnej i zarazem bogatej kultury miejskiej, kultury niemych zazwyczaj wielkich ośrodków przemysłowych.
Rykała z pełną powściągliwości pasją szuka poezji w śladach bytowania ludzkiego, przygląda się czule zniszczonym przez życie starym bramom, wydeptanym stopniom schodów, wyślizganym poręczom, zaciekom na ścianach, kępkom traw rozsadzających odwieczne bruki. Konfrontuje te pamiątki z brutalnymi rekwizytami codzienności, a także z melancholijnym zapisem przeszłości w starych fotografiach.

Jacek Rykała w swoim wyrazistym malarstwie ewokuje magiczność tej ziemi, a właściwie tego molocha urbanistycznego, skrywającego mnogość ludzkiego losu.

Tadeusz Konwicki

JACEK RYKAŁA:  (ur. 1950)
Malarz, profesor malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, poeta i reżyser.
Dyplom ASP w 1976 roku. Dzieła Jacka Rykały były prezentowane na całym świecie w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych.
Jako jeden z niewielu artystów miał za życia indywidualną wystawę w Muzeum Narodowym w Krakowie (2002).

Jest laureatem kilkudziesięciu nagród i wyróżnień m.in.: I nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Malarstwa im. Z. R. Pomorskiego (Katowice 1980), nagrody na X i XV Festiwalu Malarstwa Polskiego w Szczecinie (1980, 1988), medale na Ogólnopolskich Wystawach Malarstwa „Bielska Jesień” (Bielsko-Biała 1978, 1980), wyróżnienie na Internationale Kunstbiennale „Seetal” w Szwajcarii (1985), Nagroda Miasta Sosnowiec za działalność artystyczną za rok 1992. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi oraz Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze- Gloria Artis.

Prace artysty znajdują się m.in. w Muzeach Narodowych w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Szczecinie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Łodzi, Muzeum Śląskim w Katowicach, Muzeum UJ w Krakowie, Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze, w muzeach miejskich w Sosnowcu, Jaworznie i Chorzowie, w Centrum Sztuki „Studio” w Warszawie, w kolekcji Volkera Feierabenda przeznaczonej dla Sprengel Museum w Hanowerze oraz w kolekcjach prywatnych w Polsce i zagranicą.
1

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

100 na 100. Zbiory KUL na Zamku Królewskim w Warszawie

zamek-krolewski-nasladowca-teniers

Z okazji nadchodzącej setnej rocznicy powstania Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na warszawskim Zamku Królewskim będzie można podziwiać 100 eksponatów z uczelnianej kolekcji.

Powstały w 1918 roku KUL ma w swoich zbiorach około 1700 obiektów. Część z nich jest obecnie prezentowana na Zamku Królewskim w Warszawie. Wśród eksponatów będzie można zobaczyć dzieła Jana Matejki, Józefa Mehoffera, Jacka Malczewskiego czy Jerzego Nowosielskiego. Czytaj dalej 100 na 100. Zbiory KUL na Zamku Królewskim w Warszawie

Jacek Maślankiewicz – Malarstwo

 

1z_c_soup_above_100_x_100_olej_plotno_2016

 

Jacek Maślankiewicz urodził się w 1955 roku. Studiował na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem profesorów Jana Lisa, Bohdana Urbanowicza oraz Rajmunda Ziemskiego. Dyplom uzyskał w 1979 roku. Malarstwo praktykował od najmłodszych lat pod okiem ojca, Ireneusza, również malarza. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych, w kraju oraz za granicą. Prace artysty są elementami kolekcji prywatnych i publicznych, m.in. w Zbiorach Watykańskich, Zachęcie, Muzeum Okręgowym w Siedlcach, Muzeum w Lęborku, czy Muzeum Miejskim w Gorzowie Wielkopolskim.

O malarstwie Jacka Maślankiewicza

Powinnością malarza jest malować. Te słowa oddają prawdę o twórczej drodze Jacka Maślankiewicza. Artysta ten podejmuje tylko to, co dotyka bezpośrednio problemów malarskich.

Jest spadkobiercą wielkiej tradycji polskiego koloryzmu, ale i twórcą malarstwa materii. Jak wielcy koloryści oddaje się studiom oddziaływania barw, łączy kolory, rozkłada przed publicznością barwny, malarski kobierzec utkany z impastów i zgrubień faktury, ale i z transparentnych muśnięć pędzla wiedzionego śmiało i bezkompromisowo.

Na obrazach widzom oddaje nie opowieść o czymś, lecz obraz par excellence – wizualne świadectwo swojego wyczucia koloru i malarskiej wizji. Barwny zapis czystych emocji. Malarską notatkę o oddziaływaniu barw i światła. Bez zdobień, lecz urzekającą. Bez dopowiedzeń, lecz zatrzymującą wzrok. Niekiedy euforyczną, niekiedy mroczną. Zawsze tworzącą pewne zamknięte uniwersum, własny malarski świat w obrębie płótna.

Jak napisał krytyk sztuki, Hugon Bukowski, w obrazach Maślankiewicza jest „ślad ręki swobodnie puszczonej w ruch, poddanej intuicji, skrywanym napięciom ducha i żył. Jest w nich i cisza, i krzyk; są czerwienie, ale też błękity i szarości subtelne, wyciszone, są niebanalne żółcienie, promieniste, ciepłolubne przebłyski słońca. Słowem – narracja niby czysto malarska, ale i coś więcej, coś ponadto”.

To „ponadto” – to tajemnica, czule skrywana iskra Boża – która łączy potrzebę malowania u jednych z potrzebą odczytywania malarstwa u innych.

-Katarzyna Napiórkowska

 

Wystawa malarstwa Jacka Maślankiewicza
16 X – 2 XI
Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
Rynek Starego Miasta 19/21/21A, Warszawa

Zdjęcie: J. Maślankiewicz, Up Above, olej na płótnie, 2016.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Notatki z podziemia- wystawa w Łodzi

notatki-z-podziemia

Notatki z podziemia. Sztuka i muzyka alternatywna w Europie Wschodniej 1968-1994 w Muzeum Sztuki w Łodzi

Najnowsza wystawa w Muzeum Sztuki w Łodzi poświęcona została sztuce i muzyce alternatywnej z komunistycznego bloku wschodniego. Skupia się ona na zjawisku, które pomimo różnic wynikających z rozpiętości geograficznej i kulturowej, miało jednorodny charakter i podobną estetykę. Czytaj dalej Notatki z podziemia- wystawa w Łodzi

Franciszek Starowieyski w Brukseli

p_d_9404

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej prezentuje w Brukseli wystawę jednego z najznakomitszych artystów polskich XX wieku, Franciszka Starowieyskiego. To dobra okazja, żeby przypomnieć słynny obraz Starowieyskiego, który w 1998 roku został wystawiony w Przedstawicielstwie RP w Brukseli. Mowa o potężnym płótnie pod tytułem Divina Polonia.

Dzieło pierwotnie miało nosić tytuł Divina Polonia rapta per Europa profana, czyli Pogańska Europa porywa chrześcijańską Polskę. To praca niezwykła i zachwycająca, jednocześnie przedstawiająca tak charakterystyczny dla Starowieyskiego styl.

divina_polonia_by_franciszek_starowieyski_5268441214

Obraz zawiera kilka charakterystycznych motywów. Tytułowe postacie Europy i Polski (Polonii). Obie nagie, o charakterystycznych dla Starowieyskiego rubensowskich kształtach. Personifikacja Polski stoi na ziemi i za wyciągnięte ramię „porywana” jest przez Europę. Głowę Polonii koronuje złocista aureola, która podkreśla jej świętość i chrześcijaństwo. Złoty kolor jest typową barwą dla tego elementu, jednakże warto zwrócić uwagę, iż pierwotnie Europa dosiadająca byka miała być w rozkroku, a jej łono miało być koloru złotego, co stanowiłoby oczywisty kontrapunkt dla złotej aureoli. Polska – w aureoli oddana Bogu i jego wartościom. Europa – o złotym kroczu sprzeniewierzyła wartości duchowe dla prostych uciech cielesnych.

Warto przyjrzeć się skrzydłom, które jednak nie mają nic wspólnego ze skrzydłami ptasimi czy anielskimi. Są niejako mechaniczne, owadzie. Możliwe, iż symbolizują możliwość wzlotu Europy, ale czysto mechanicznego, obdartego z boskiego pierwiastka. Mówiąc o mechaniczności zwrócić należy uwagę na byka, którego dosiada Europa. Podobnie jak jej skrzydła jest on bardziej maszyną, niż prawdziwym zwierzęciem. Jest to kolejnym podkreśleniem odejścia Europy od wartości boskich, a w końcu byk z mitu będącego kanwą dla dzieła był bogiem, Zeusem. Tutaj jednak jest tylko bezduszną, wręcz bezbożną, maszyną.

Czym natomiast jest zagadkowy sześcian, lewitujący w lewej części dzieła nad doliną z zamkiem? Czyni on wymowę całego dzieła co najmniej apokaliptyczną. Czy upadnie zaraz na budynek, krusząc cała budowlę? Przedstawiony Zamek w Janowcu to jeden z ostatnich reliktów szlacheckiej i arystokratycznej Polski. Należący niegdyś do rodziny Firlejów, zniszczony w Potopie Szwedzkim i obudowany w stylu barokowym po II Wojnie Światowej pozostał ostatnim zamkiem w rękach prywatnych, jako relikt porządku sprzed nacjonalizacji. Przeszedł zatem- mocno zniszczony- przez dwa kataklizmy…Był przy tym jednocześnie szczególnie ważny punkt odniesienia dla samego autora, dla jego tożsamości. Czy to na tą tożsamość czyha apokaliptyczna wizja?

I tu można znaleźć odniesienia między epoką, w której żył Starowieyski i jego czasem duchowym, do którego odnosił się w swojej twórczości antydatując obrazy o 300 lat.

Dzieło Franciszka Starowieyskiego jest niezwykle bogate znaczeniowo. Symbole i metafory wypełniają każdy skrawek obrazu. Pojawiają się tu jeszcze tajemnicze inskrypcje, padłe kolumny odnoszące się do ruin świata.

Obraz powstał w 1998 roku. W 2016 roku można zadawać sobie pytanie, na ile wizja artysty była prorocza.

Na wystawie w brukselskiej filii Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej zobaczyć można m.in. szkice do tego obrazu.

tekst : Michał Majszczyk, współpraca Justyna Napiórkowska
fotografie – wikipedia oraz Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
autor czerpał m.in. z publikacji Divina Polonia na portalu www.fineartexpress.pl.

Franciszek Starowieyski
Masters of Polish Art
Gallery Katarzyna Napiórkowska- Mont des Arts
www.galeriemontdesarts.com
wrzesień- październik 2016

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Powroty. Rzeźba i rysunek Adama Myjaka w Sandomierzu

2016myjak

W Muzeum Okręgowym w Sandomierzu od 16 września 2016 można oglądać rysunki oraz rzeźby prof. Adama Myjaka – wybitnego polskiego rzeźbiarza i pedagoga, Rektora Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Wystawa potrwa do końca stycznia 2017 roku.
„Powroty. Rzeźba/Rysunek” to pierwsza wystawa Adama Myjaka w jego rodzinnym mieście Sandomierzu.

Czytaj dalej Powroty. Rzeźba i rysunek Adama Myjaka w Sandomierzu

oglądamy, czytamy, piszemy