Tony Cragg w Orońsku

Do końca października 2016 w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku można oglądać prace Tony`ego Cragga, jednego z najważniejszych współczesnych rzeźbiarzy brytyjskich.
Wystawa stanowi fascynujący przegląd twórczości Cragga i jest największą jak do tej pory prezentacją prac artysty w Polsce. Znalazło się na niej 40 dzieł powstałych w latach 1984-2015. Obok rzeźb prezentowany jest również zestaw rysunków i akwarel. Ekspozycja została objęta honorowym patronatem Ambasadora Wielkiej Brytanii w Polsce oraz British Council w Warszawie.

Czytaj dalej Tony Cragg w Orońsku

Jerzy Duda Gracz w Toruniu

Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu przygotowało największą od kilkunastu lat wystawę prac Jerzego Dudy Gracza – jednego z najbardziej cenionych, rozpoznawalnych i kontrowersyjnych polskich artystów XX wieku, często określanego mianem „wnikliwego satyryka”. Wystawa powstała z okazji 75. rocznicy urodzin zmarłego w 2004 roku artysty.

Na wystawie w toruńskim CSW zgromadzono ponad 250 dzieł pochodzących z różnych okresów twórczości Jerzego Dudy Gracza. Oprócz najbardziej znanych cykli i obrazów, zwiedzający mogą zobaczyć także prace powstałe podczas studiów, rzadko pokazywane grafiki i szkice.
Malarstwo Jerzego Dudy Gracza, balansujące na granicy surrealizmu i symbolizmu, zawsze budziło silne emocje i porównywalne było do twórczości Petera Bruegla i Witolda Witkiewicz. Głównymi tematami jego prac był tragizm świata i egzystującej w nim jednostki, wiecznie poszukującej swojego miejsca. Artysta często określny był mianem „wnikliwego satyryka”, który za pomocą symboli i przedstawień karykaturalnie zdeformowanych, groteskowych ciał obnażał ludzkie wady – głupotę, zakłamanie czy lenistwo. Krytykował także ślepe podążanie za pieniądzem.
Artysta o swojej twórczości mówił:
„Inspiruje mnie życie.. Wszystko, co robię, jest ściśle związane z rzeczywistością, która mnie otacza. Maluję świat, w którym się znalazłem, w sposób będący wynikiem ukształtowania mnie przez niego, a więc jedno zależy od drugiego. Gdybym urodził się w Niemczech czy Australii, to malowałbym Niemców i Aborygenów w sposób w jaki ich kultura i cywilizacja wpływałaby na mnie w tamtych warunkach. Nie bez znaczenia byłby stosunek do mnie jako jednostki. Mówiąc więc inaczej, zmieniłyby się zewnętrznie oznaki, a istota problemu, człowiek i jego uwikłania w rzeczywistość, pozostałyby takie same…”
Duda Gracz ujmował swoje obrazy w cykle. Do najbardziej znanych zalicza się cykl Motywy i Portrety Polskie (1968–1979); Motywy, Tańce, Dialogi Polskie (1980–1983); Obrazy Jurajskie (1984–1986); Obrazy Arystokratyczno-Historyczne (1985–1991); Pejzaże Polskie i Obrazy Prowincjonalno-Gminne (od 1986) Golgota Jasnogórska (2000–2001); oraz cykl obrazów Chopinowi, który stanowi malarską interpretację dzieł ulubionego kompozytora artysty – Fryderyka Chopina.
Wszystkie obrazy Jerzego Dudy Gracza oznaczone są numerem i datą. Według artysty dokumentacja prac była niezbędna do zachowania dyscypliny u młodego malarza. Z czasem numery identyfikacyjne okazały się być pomocne w tropieniu falsyfikatów.

Jerzy Duda Gracz (1941-2004) jeden z najbardziej rozpoznawalnych i najważniejszych polskich malarzy i rysowników XX wieku. Scenograf i pedagog. Ukończył Krakowską Akademię Sztuk Pięknych (filia w Katowicach) w 1968 roku. W latach 1976-1982 uczył malarstwa i rysunku na macierzystej uczelni. Wykładał także w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Do 2004 roku piastował stanowisko profesora na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Ważniejsze wystawy: „Kultura Ludowa. Kultura Narodowa”, Galeria Zachęta (Warszawa 1978); „Polaków Portret Własny”, Muzeum Narodowe w Krakowie (1979); „Malarstwo Polskie XX wieku”, Muzeum Narodowe w Krakowie (1984); 41 Międzynarodowe Biennale Sztuki, Wenecja (1984); 20 i 21 Międzynarodowe Targi Sztuki, Kolonia (1986, 1987); Wystawa Światowa „EXPO’92” Sewilla 1992. Prace Jerzego Dudy Gracza znajdują się m.in. w kolekcjach Muzeów Narodowych w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Gdańsku, Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Collegium Maius w Krakowie, Muzeum Ufizzi –we Florencji, Muzeum Watykańskiego, Muzeum im. A. Puszkina w Moskwie, Muzeum Miejskiego w Gandawie, Muzeum Fundacji Bawag w Wiedniu, Muzeum Miejskiego w Oldenburgu oraz w licznych galeriach i kolekcjach sztuki współczesnej w Polsce i zagranicą.

Tekst: Paulina Niewiadomska

WYSTAWA / DUDA GRACZ 75
Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu
10.06 – 28.08.2016
Więcej: www.csw.torun.pl

Sebastião Salgado w Lublinie

Fotografia, jak każda dziedzina sztuki pozwala nam spojrzeć na świat oczami artysty. I choć słynny fotoreporter Sebastião Salgado za artystę się nie uważa, to bez wątpienia tworzy sztukę. A filtrem, który nakłada grubą warstwą na swoje fotografie, jest miłość w najczystszej postaci.
Uwielbienie do naszej planety bije z każdej pracy cyklu „Genesis”.

Do tej pory Salgado nazywany był „fotografem rynsztoków” i tworzył obrazy pełne nędzy i cierpienia. Mając dość oglądania zła tego świata, fotograf pragnął pokazać piękno naszej planety. Urzeczony niedoskonałościami i rozczulony jej kruchością Brazylijczyk zabiera widzów w pełną emocji podróż na wystawie w nowo otwartym Lubelskim Centrum Spotkania Kultur.

Wszystkie fotografie są czarno- białe, a ich niezwykła ostrość i zachwycające symetrią kadry  przypadną do gustu niejednemu miłośnikowi dobrej fotografii.

Cykl powstawał przez 7 lat, podczas ponad 30 podróży do najbardziej dziewiczych zakątków świata, nieskalanych ręką zachłannej współczesności. Ekspedycje należały często do bardzo niebezpiecznych, ale przecież, czego się nie robi z miłości?
Jak tytuł wystawy wskazuje, artysta starał się wrócić do ‘początku’ -do powstania świata. Autor uwiecznia życie codzienne dzikich afrykańskich plemion, zambijskiego słonia na porannej przechadzce, pierwsze kroki małego Eskimosa czy zebry przy wodopoju przypominające tancerki synchroniczne.
Projekt zwraca uwagę na problemy globalne i potrzebę ochrony środowiska. Zresztą sam fotograf jest ambasadorem dobrej woli UNICEF i od lat aktywnie pomaga, wraz z żoną, Lelią, która jest autorką aranżacji wystawy w Lublinie, stanowiącej polską premierę „Genesis”.

Ada Molka/artissimo

„Genesis” Sebastiao Salgado
27 maja- 7 sierpnia 2016
Centrum Spotkania Kultur w Lublinie, Plac Teatralny 1, 20-029 Lublin

 

Ewa Kuryluk w Muzeum Narodowym w Krakowie

„Nie śnij o miłości, Kuryluk” to wystawa poświęcona malarskiemu dorobkowi Ewy Kuryluk – historyczki sztuki, pisarki, poetki, malarki, rysowniczki, fotografki i autorki instalacji, prezentująca prace z lat 1967–1978.

Obrazy Kuryluk najczęściej rejestrują samą artystkę w otaczającym ją świecie bądź opowiadają o jej „świecie wewnętrznym” w sposób autoironiczny.  Jak stwierdza kuratorka wystawy Anna Budzałek, to odbicie jej wiary w indywidualną wartość jednostki, jej niepowtarzalność i doniosłość.

Artystka reprezentuje nurt polskiego i światowego hiperrealizmu XX wieku. W jej dojrzałej, malarskiej podróży wyróżnia się trzy etapy. Pierwszy cechuje romantyczna postawa, łączące się ze sobą wizerunki roślin, ludzi i zwierząt oraz wynikająca z tych zestawień groteska. Drugi to obserwacja wpływu fizycznego aspektu otaczających ludzi mediów na życie prywatne, sytuacje intymne, przechodząca w wyrafinowane, fotorealistyczne formy. Stanowi on indywidualne studium świata rzeczywistego i odbitego. Wtedy też artystka eksperymentowała z malowaniem na surówkach bawełnianych i jedwabiu, które nie były naciągnięte na blejtramy. W wyniku tego zabiegu stworzyła unikalną formę instalacji zawieszonej między malarstwem a płaskorzeźbą. Trzeci etap to wykorzystywanie własnych fotografii, również autoportretów, rzutowanych na płótno, gdzie postaci są umiejscowione na jednolitym tle, pozbawione szerszego kontekstu znaczeniowego lub przestrzennego.

Wystawa przedstawia warsztat artystki, która specyficznie izolując z fotografii tylko część „danych”, w wyniku twórczego procesu była w stanie stworzyć własny, rozpoznawalny, oryginalny styl malarski.

fot. Ewa Kuryluk, Et in arcadia ,1976, akryl i kolaż na płótnie

„Nie śnij o miłości, Kuryluk”
kuratorka: Anna Budzałek
Muzeum Narodowe w Krakowie
6.05 – 14.08. 2016

Polska sztuka w Berlinie

W KunstHalle Deutsche Bank w Berlinie otwarto wystawę „Common Affairs” poświęconą współczesnej sztuce polskiej. Artystami, którzy reprezentują najnowsze zjawiska na tym polu są finaliści prestiżowego konkursu „Spojrzenia”, organizowanego przez Deutsche Bank wspólnie z Narodową Galerią Sztuki Zachęta.

Wybór prac został przygotowany przez dwoje kuratorów: Stanisława Welbela z Polski oraz Julie Kurz z Niemiec. Ekspozycja ma ukazywać problem współczesnej wolności artystycznej zestawiony ze sposobem jej finansowania – zarówno prywatnym jak i publicznym. Stąd angielskie słowo „common” użyte w tytule wystawy może zarówno odnosić się do „powszechnych” jak i „wspólnych” zagadnień politycznych, społecznych i kulturalnych.

Zaproszeni artyści komentują procesy historyczne i społeczne, odwołując się również do zmian, jakie zachodzą w instytucjach kultury, zmagając się z tworzącą się hierarchią sztuki. Swoje prace specjalnie z myślą o prezentacji w Berlinie przygotowali m.in. Iza Tarasewicz, Janek Simon i Łukasz Jastrubczak.

W realizacjach padają też pytania o to, co oznacza „być Polakiem”, patriotą lub chrześcijaninem w Polsce, w jaki sposób religia jest w Polsce wykorzystywana, jaka jest kondycja tolerancji czy też w jaki sposób wojny światowe wpłynęły na nasz kraj.

Otwarcie wystawy, przypadające na 25. rocznicę obchodów podpisania „Polsko-niemieckiego traktatu o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy” ma zwrócić uwagę na ważną i silną pozycję sztuki polskiej na arenie międzynarodowej.

Common Affairs. Revisiting the Views Award – Contemporary Art from Poland

artyści: Paweł Althamer, Supergrupa Azorro, Tymek Borowski, Karolina Breguła, Elżbieta Jabłońska, Rafał Jakubowicz, Łukasz Jastrubczak, Anna Molska, Anna Okrasko, Agnieszka Polska & Witek Orski, Karol Radziszewski, Janek Simon, Konrad Smoleński, Monika Sosnowska, Iza Tarasewicz, Piotr Wysocki

kuratorzy: Julia Kurz, Stanisław Welbel
organizatorzy: Deutsche Bank KunstHalle, Instytut Polski w Berlinie, Zachęta — Narodowa Galeria Sztuki
miejsce: Deutsche Bank KunstHalle
21.07 – 30.10.2016
Unter den Linden 13 / 15, 10117 Berlin

Artystyczna dynastia Kossaków w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie

Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie przygotowała wyjątkową ekspozycję prac zatytułowaną „Kossakowie”.
Na wystawie prezentowane są prace wybitnych artystów ze słynnej rodziny. Zobaczyć można nie tylko obrazy olejne, akwarele i szkice, ale również listy, fotografie i pamiątki rodzinne. Wystawa powstała przy udziale licznych instytucji: około 200 dzieł pochodzi m.in. z Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, Muzeum Lubelskiego w Lublinie, Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Diecezjalnego w Toruniu oraz z kolekcji prywatnych.

Protoplastą artystyczno-literackiej dynastii był Juliusz Kossak (1824-1899), tworzący w duchu romantycznym, malujący dzieła ku pokrzepieniu serc. Kuratorka wystawy porównuje jego rolę do roli Henryka Sienkiewicza w literaturze, jako wybitnego malarza i rysownika, wiernie uwieczniającego polską rzeczywistość.

Brat Juliusza, Leon Kossak (1827-1877) to zawodowo związany z wojskiem oficer powstaniec, nieznanym amator malarstwa, uprawiający akwarelę. Malował z ogromnym talentem i znajomością żołnierskiego rynsztunku i koni. Ilustrował swoje przeżycia, potyczki i bitwy.

Wojciech Kossak (1856-1942), syn Juliusza, w swojej twórczości łączył XIX-wieczny akademizm, historyzm i romantyzm. Ojcem chrzestnym Wojciecha był przyjaciel Juliusza Kossaka, wybitny francuski malarz-batalista Horacy Vernet. Środowisko wojskowych to pierwsi odbiorcy obrazów, których tematem były portrety dowódców, rewie wojskowe, ataki konnicy i artylerii. Wojciech otrzymał doskonałe wykształcenie malarskie w pracowniach ASP w Krakowie, Akademii Monachijskiej oraz w Paryżu pod okiem Leona Bonnata i Alexandra Cabanela. Z jego inicjatywy w 1908 roku powstała grupa malarska Zero odwołująca się do wartości historycznych i patriotycznych.

Syn Wojciecha, Jerzy Kossak (1886-1955), zwany w rodzinie „Coco” naukę malarstwa rozpoczął od podpatrywania i kopiowania podmalówek w pracowni dziadka i ojca. Zdarzało się, że obrazy malował razem z ojcem, na co wskazywały wspólne sygnatury. Nie podjął studiów artystycznych, zdając się na tradycję rodzinną. Nie wypracował własnego stylu ani konwencji. W latach 20. XX wieku podróżował wraz z ojcem po dworach ziemiańskich, wykonując liczne portrety i obrazy rodzajowe. Realizował również obrazy na zamówienie jednostek wojskowych, klubów oficerskich i związków kombatanckich.

Drugim wnukiem Juliusza a synem Stefana był Karol Kossak (1896-1975). Malarstwa uczył się we Lwowie od Stanisława Batowskiego i Zygmunta Rozwadowskiego, później w Wiedniu u Kazimierza Pochwalskiego oraz w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Mieszkał z córką i żoną na Huculszczyźnie, gdzie zainspirowany krajobrazem i folklorem uwieczniał na płótnach życie górali, pejzaże i wiejską architekturę. W roku 1939 w wydawnictwie Książnica-Atlas wydano serię pocztówek z akwarelami artysty. Był również autorem dekoracji budynku poczty w Ciechocinku i szpitala dziecięcego na Saskiej Kępie w Warszawie.

Tekst: Konrad Zduniak

„Kossakowie”
Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie
8 lipca – 2 października 2016
Wystawa czynna: codziennie w godz. 10:00 – 20:00 (do 4 września)
od wtorku do niedzieli w godz. 11:00 – 19:00 (od 6 września do 2 października)

kuratorka Stefania Kozakowska-Krzysztofowicz

www.pgs.pl
źródło: http://www.bg.agh.edu.pl/plakat 68 x 98 cm.indd

Soczyście. Malarstwo Rafała Gadowskiego

Ulubionymi motywami w malarstwie Rafała Gadowskiego są soczyste, tryskające świeżością owoce, namalowane w bogatej palecie barw zwierzęta egzotyczne i te z domowego podwórka.  Artysta ujmuje swoje prace w cykle, np. „Przedmiot” i „Zwierz”. Malarstwo to charakteryzują przejaskrawione, „dzikie” kolory. Kontrasty światła i cienia sprawiają, że elementy zwykłej rzeczywistości ukazane zostają w sposób zaskakujący i nadzwyczaj radosny.

Artysta powiedział kiedyś o swojej twórczości: „Nigdy nie interesowała mnie literacka narracja w malarstwie. Tematem są zwykłe przedmioty. Każdy motyw, czy to jest owoc, sarna, dziecko czy krzesło jest dla mnie inspirujący. Ale nie po to by powielać stereotyp widzenia rzeczywistości, lecz by pokazać to, czego nie widać na pierwszy rzut oka. Kolor i światło to materia z której buduję moje obrazy, kreując niedostrzegalny porządek rzeczy.”

tekst: Paulina Niewiadomska

RAFAŁ GADOWSKI (ur. 1973) Studia na Wydziale Malarstwa Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie oraz na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni malarstwa prof. Zbysława Maciejewskiego, gdzie w 1999r uzyskał dyplom. Aktualnie zajmuje się wyłącznie malarstwem. Uczestniczył w wystawach zbiorowych i indywidualnych. Współpracuje z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

[huge_it_slider id=”3″]

Sen o Europie i inne tematy. Wystawa prac prof. Leszka Rózgi w Brukseli

Profesor Leszka Rózgi ( 1924-2015) był jednym z najważniejszych artystów w historii polskiej grafiki. Prace prof. Rózgi znajdują się m.in. w kolekcjach Albertiny w Wiedniu, Bibliothèque Nationale de France w Paryżu oraz w Ermitażu w Sankt Petersburgu. Twórczość artysty pokazuje brukselska galeria Katarzyny Napiórkowskiej.

Tytuł wystawy „Sen Europy i inne tematy” nawiązuje do głównego tematu w twórczości prof. Leszka Rózgi. Artysta bardzo często odwoływał się w swoich pracach do historii i przyszłości Starego Kontynentu. Niektóre z jego prac odkrywają dzisiaj swój wizjonerski charakter i trafność spostrzeżeń.

Leszek Rózga ujmował swoje prace w cykle. Był bacznym obserwatorem życia, który przenosił do swojej twórczości. Ważnym motywem powracającym w pracach były refleksje powstające podczas licznych podróży artysty po świecie. Autor szczególnie upodobał sobie miejsca, których dzieje sprawiają, że postrzegane są jako kolebka cywilizacji europejskiej.  Ponadto w  pracach profesora Leszka Rózgi dostrzec można odwołania do mitologii oraz powracający motyw, w którym autor odnosił się do zmian zachodzących we współczesnym świecie.

Wystawa w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej prezentuje wyjątkową kolekcje rysunków, gwaszy i grafik. Część prac wystawiana jest po raz pierwszy.
LESZEK RÓZGA  (1924-2015) Prywatne studia malarstwa i rysunku odbył u Marii Skarbek-Kruszewskiej w latach 1945-46. W 1948 roku rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi pod kierunkiem profesorów Władysława Strzemińskiego, Adama Rychtarskiego, Stefana Wegnera oraz Ludwika Tyrowicza. W 1952 przeniósł się na PWSSP w Katowicach, gdzie studiował malarstwo i grafikę książkową. Dyplom z wyróżnieniem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie uzyskał w 1954. W 1958 został członkiem grupy „Piąte Koło”. W 1967 rozpoczął pracę dydaktyczną z zakresu grafiki w Państwowej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Wraz ze Stanisławem Fijałkowskim i Romanem Artymowskim powołał w 1971 Wydział Grafiki. W 1979 otrzymał tytuł profesora. Uprawiał grafikę warsztatową (techniki metalowe, monotypie), rysunek i malarstwo. Prace w zbiorach muzealnych w kraju i zagranicą, między innymi w kolekcji grafiki Ermitażu, Bibliotheque Nationale w Paryżu oraz w kolekcji Banku Światowego w Waszyngtonie.

[huge_it_slider id=”4″]

Sen Europy i inne tematy
Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej – Mont des Arts
Mont des Arts 8, 1000 Bruksela
www.galeriemontdesarts.com

Profesor Wiesław Szamborski w Teatrze Wielkim

W Galerii Teatru Wielkiego w Warszawie można oglądać wystawę malarstwa Wiesława Szamborskiego – artysty identyfikowanego z nurtem nowej figuracji.

Nadrzędnym hasłem twórczości Wiesława Szamborskiego od debiutu artysty było przedstawienie rzeczywistości samej w sobie.

Szamborski jest jednym z nielicznych polskich artystów, który w połowie lat 60. tworzył w nurcie nowej figuracji, wbrew ówczesnym modom i tendencjom. Artysta sprzeciwiał się konwencjom realizmu i abstrakcjonizmu – oba style jawiły mu się jako sztuczne i spowszedniałe. Do 1974 roku Szamborski tworzył duet artystyczny z Markiem Sapetto, z którym łączy go podobna maniera malarska.

W swoich wczesnych obrazach artysta stosował charakterystyczne dla nowej figuracji uproszczenia oraz ostrą, dziką kolorystykę. Często starał się podkreślić przypadkowość egzystencji oraz wyobcowanie człowieka. W obrazach ujawniała się krytyka ówczesnych zjawisk społecznych. Przykładowo znany cykl obrazów „Na sprzedaż” powstał w wyniku irytacji wszechobecnymi, napastliwymi reklamami. Na cykl składa się sześć płócien, które ze względu na brak miejsca w pracowni artysty, zostały włożone jedno w drugie. Na każdej z prac widnieją powycinane z gazet ceny.

W swojej późniejszej twórczości artysta inspiruje się głównie naturą i osobistymi stosunkiem człowieka do otaczającego świata. Od lat 80. maluje przede wszystkim górskie i oceaniczne pejzaże, ogrody, parki oraz kwiaty. Obrazy z tego okresu znalazły się również na wystawie w Galerii Opera.  Kilka prac, m.in. „Tulipany” (1998), „Jesienna róża” (1999), „Mały jesienny park” (1998) można także zobaczyć w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

Na wystawie w Galerii Opera prezentowane są prace, które zostały wybrane przez samego autora. Znalazły się wśród nich cykle obrazów, m.in. słynna „Zgrana karta” z Marylin Monroe oraz liczne pojedyncze dzieła.

Wiesław Szamborski (ur. 1941) polski artysta, malarz, grafik, profesor Akademii Sztuki Pięknych w Warszawie. Studiował na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach Antoniego Łyżwańskiego oraz Michała Byliny. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w pracowni prof. Michała Byliny w 1966 roku. Prace artysty znajdują się w zbiorach muzeów narodowych w Bydgoszczy, Krakowie, Poznaniu, Warszawie, Wrocławiu oraz w kolekcjach prywatnych w Polsce i zagranicą.

Wiesław Szamborski
Galeria Opera- Teatr Wielki Opera Narodowa
24 maja- 26 czerwca 2016
www.teatrwielki.pl

 

Bezsenność- wystawa Antoniego Fałata

Jak malarstwo ma sprostać współczesności?

Paul Delaroche już w XIX wieku zapowiedział koniec malarstwa. Był to nietrafiony osąd. XX wiek otworzył szereg kolejnych awangard, niekiedy bardzo twórczo wykorzystujących tradycyjne medium. Współczesność jednak stara się wciąż podważać zasadność malarstwa, zarzucając mu brak adekwatności do problemów świata, jak i wobec odbiorców, coraz bardziej przyzwyczajanych do interaktywności.

Wedle racjonalnego rachunku, czas malarstwa minął. Jednak im bardziej nowoczesność narzuca ciągły nadmiar wrażeń, tym bardziej budzi w człowieku tęsknotę za robinsonadą, oderwaniem od nieustannego wiru i powrotem do korzeni. Albo po prostu poszukiwaniem wewnętrznej ciszy. Codzienność odrywa nas od poczucia egzystencjalnych lęków i tęsknot. Od głębokich emocji.

Ale czy można porzucić tę wrażliwość, która przecież definiuje nasze człowieczeństwo? Wyzwaniem dla malarza, w tych okolicznościach, jest szukanie dróg powrotnych do ludzkiej duszy. Duszy we współczesności wywłaszczonej i oderwanej od swojej ziemi. Do głębi człowieczeństwa. Do prawdy o człowieku. To wobec tego wyzwania staje według mnie w swoim malarstwie Antoni Fałat. To malarstwo, którego formalną stronę określił już dawno sam Autor, mówiąc o odrywaniu formy od płaszczyzny. Treścią jest ciągłe pragnienie zbudowania własnej wersji Arkadii. Najczęściej straceńcze, od początku skazane na niepowodzenie.

W miejscu Arkadii pojawia się brak, pustka, niezaspokojenie. Nostalgia i tęsknota. To tą tęsknotą podszyte jest to malarstwo. To tak wiele, do pomieszczenia w materialnej formie obrazu. I w tym tkwi moc obrazów Antoniego Fałata.

Justyna Napiórkowska

ANTONI FAŁAT urodził się w 1942 roku. Ukończył malarstwo w ASP w Warszawie ( dyplom w 1969) w pracowni prof. Kobzdeja. W latach 70. założył grupę Aut (Aut pictura aut nihil) pod hasłem „polska figuracja, polski styl, polska egzotyka”. Był inicjatorem powstania ruchu artystycznego O Poprawę. W 1972 roku Antoni Fałat przedstawił swoje malarskie credo Ratio quam vis. Od 1992 roku twórca i rektor Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Dzieła Antoniego Fałata znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie i Gdańsku, w Zachęcie, a także w Muzeum w Gandawie, Muzeum Puszkina oraz w Instytucie Sztuki w Moskwie. Od wielu lat współpracuje z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

ANTONI FAŁAT – BEZSENNOŚĆ – WYSTAWA MALARSTWA

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
Adres: ul. Świętokrzyska 32, Warszawa
Wernisaż: 10 maja 2016 o godz. 19:00
NOC MUZEÓW: 14 maja 2016 , 20-24.00
Wystawa: 10 – 24 maja 2016
Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej www.napiorkowska.pl

oglądamy, czytamy, piszemy