"Powidoki życia. Władysław Strzemiński i prawa dla sztuki"

Duża monograficzna wystawa Władysława Strzemińskiego w Muzeum Sztuki w Łodzi ma stanowić przypomnienie twórczości najważniejszego artysty awangardowego w Polsce. Wystawa jest również próbą zinterpretowania na nowo jego dorobku, który okazuje się nieść niezwykle współczesne znaczenia.

Władysław Strzemiński to postać-ikona, jeden z najradykalniejszych twórców związanych z awangardą dwudziestolecia międzywojennego w Polsce. To także postać kluczowa dla Muzeum Sztuki w Łodzi – to dzięki jego staraniom powstała Międzynarodowa Kolekcja Sztuki Nowoczesnej grupy „a.r”, dając w 1931 roku początek tej instytucji.

Powidoki życia są pierwszą po siedemnastu latach wystawą monograficzną artysty. Jej celem jest ponowna interpretacja twórczości Władysława Strzemińskiego i umieszczenie jej we współczesnym świecie. Wielowątkowa działalność Strzemińskiego miała na celu przekształcanie nie tylko sztuki, którą można nazwać wysoką – malarstwa, rzeźby, architektury, ale także szeroko rozumianego designu, co w ostatecznym rozrachunku miało doprowadzić do zmiany otoczenia człowieka i jego życia. Dziś jego postawa jest zazwyczaj odczytywana jedynie w kontekście historycznym, tymczasem wydaje się, że pytania, na które odpowiedzi szukał Strzemiński – jakie prawidła rządzą sztuką, jakie ona ma prawa, czy można ją oderwać od życia i jak daleko może ona na nie wpływać – są nadal aktualne.

Tytułowe „powidoki” to zjawisko reakcji fotochemicznych zachodzących w oku, kiedy obraz rzeczy utrzymuje dłużej niż jej realne postrzeganie – postrzeżenia nakładają się na siebie i częściowo ze sobą mieszają. Pojęcie to stanowi kluczowy element teorii widzenia Strzemińskiego rozwijany od lat 30., jest jednocześnie nazwą cyklu jego obrazów powstałych w drugiej połowie lat 40.

Poszerzając pole interpretacji dzieł Strzemińskiego, kuratorzy zaprosili do współpracy niemiecką artystkę, która przepracowuje w swojej twórczości temat awangardy – Katję Strunz. Dzięki jej interwencji w postaci projektu architektury wystawy, otrzymujemy nowy wymiar dzieł artysty, nowy komentarz do jego prac.

Wystawie towarzyszy cykl wykładów oraz warsztaty i działania edukacyjne dla szerokiej publiczności.

Projekt artystyczny: Katja Strunz.
Kuratorzy: Zenobia Karnicka, Paulina Kurc, Jarosław Lubiak.

Wystawa czynna do 27 lutego 2011

Fot. Władysław Strzemiński, „Powidok światła. Kobieta w oknie”, ok. 1948, fot. materiały prasowe
źródło: www.msl.org.pl

Wystawa Jeana-Michela Basquiata w Palazzo Ruspoli w Rzymie

„Kariera Jeana Michela Basquiata wybuchła nagle w 1980 roku, gdy miał niespełna 20 lat. Z dnia na dzień stał się sławny. Krytycy dostrzegli, że jego prace, łączące neopop z malarstwem „nowych dzikich”, zapowiadają przełom w sztuce.

– Zapłonął jasnym ogniem, lecz ogień ten go pochłonął. Zapłacił najwyższą cenę; przypieczętował swoją sławę przedwczesną śmiercią – mówił jego przyjaciel Julian Schnabel, twórca głośnego filmu „Basquiat – Taniec ze śmiercią”. Tragiczna legenda wpisała go w rejestr wielkich buntowników sztuki XX wieku. W wieku 21 lat Basquiat miał indywidualne wystawy w Nowym Jorku, Los Angeles i w Europie. Jako najmłodszy artysta uczestniczył w prestiżowych Documenta w Kassel. Był pierwszym czarnym malarzem, który odniósł spektakularny sukces w światowej sztuce. Także komercyjny, co traktował z nonszalancją. W jego nowojorskim studiu nie było nic poza pracami zaścielającymi podłogę.

 

Czytaj dalej Wystawa Jeana-Michela Basquiata w Palazzo Ruspoli w Rzymie