Pasja Kiejstuta Berieźnickiego

 

Czas Wielkanocnego oczekiwania na zapowiedziane Zmartwychwstanie Chrystusa jest niewątpliwie szczególnym czasem w całym roku. Czas dany i jednocześnie zadany.
Dany jako łaska wszech wypełniająca pokojem i radością, których źródłem jawi się samo życie, w które człowiek został wpisany. Życie, w którym właśnie za sprawą Zmartwychwstania Chrystusa zostały darowane wszystkie nasze winy.

Jest to czas również zadany by człowiek dla człowieka stawał się niezachwianym wsparciem, pomocą w upadkach, za które by nie oceniał, nie osądzał zbyt surowo czując się silniejszym. Czas zadany by wzrastać w tym wszystkim co jest najlepszym udziałem człowieka w relacji z ludźmi, by tym samym być bliżej Zmartwychwstałego. Czytaj dalej Pasja Kiejstuta Berieźnickiego

Sztuka wczesnego renesansu we Francji

W średniowieczu królowie Francji cieszyli się szczególną estymą i wielkim prestiżem wśród europejskich władców: być może czegoś im zazdroszczono. Na przełomie XV i XVI wieku Francja jeszcze bardziej przyśpieszyła. Zaczęła się wtedy jej ekspansja poza granice swego dotychczasowego świata i była to ekspansja przede wszystkim polityczna i militarna, ale w końcu – nie tylko.

Działo się tak za sprawą dwóch kolejnych, dzielnych i młodych władców, ludzi o wielkich wizjach i ambicjach: Karola VIII Walezjusza i Ludwika XII. Ten pierwszy zasiadał na tronie francuskim w latach 1483 – 1498, chociaż samodzielnie rządzić zaczął dopiero w 1491 roku, po swym ślubie z Anną Bretońską. Jego plany były wielkie: rościł sobie pretensje do Królestwa Neapolu, po zdobyciu tego państwa ogłosił się Królem Sycylii i Jerozolimy, a potem jeszcze Cesarzem Bizancjum.

Tron Francji i żonę objął po Karoklu VIII Walezjuszu, Ludwik XII, książę orleański. Kontynuował on dzieło swego poprzednika i to na wiele męskich sposobów: podbijał Księstwo Mediolanu, potem znowu Królestwo Neapolu, a jeszcze później Genuę i Wenecję. Jego armia walczyła wtedy również z wojskami hiszpańskimi, papieskimi, szwajcarskimi i angielskimi. Czytaj dalej Sztuka wczesnego renesansu we Francji

Cud przy grocie

 

W Asyżu, w dolnym kościele Świętego Franciszka znajduje się szczególne przedstawienie. Dotyczy historii z życia Marii Magdaleny, jednej z pierwszych  i z pewnością najbardziej tajemniczych świętych.
Autorem jest Giotto di Bondone, pierwszy malarz Włoch Trecenta, ten któremu powierzono ściany kościołów Padwy, Florencji i Asyżu.  

W tle sceny znajduje się skalna grota, nad przedstawieniem unoszą aniołowie, a w głównym planie kompozycji są dwie postaci. Chrystus w bieli, przedstawiony frontalnie,  w geście, który przypomnieć może Jego Matkę ze sceny Zwiastowania- wyraźnie dystansuje klęczącą obok postać.

Czytaj dalej Cud przy grocie