Fotografia Diane Arbus w Martin-Gropius-Bau

„Dziwacy i szaleńcy byli tymi, których bardzo często fotografowałam. Było to dla mnie wspaniałe i podniecające. Większość ludzi przeżywa swoje życie bojąc się panicznie doświadczeń w jakikolwiek sposób traumatycznych. Dziwacy rodzą się ze swoją traumą; oni już przez to wszystko przeszli. To oni są arystokratami”.1 Diane Arbus

Do 23 września w Berlińskim Martin-Gropius-Bau można oglądać ciekawą wystawę, prezentującą fotografie Diane Arbus. Ekspozycja tworzy interesującą panoramę zjawisk i przemian społeczno-politycznych, szczególnie w Stanach Zjednoczonych. Wystawa przybiera formę retrospektywy, na której zobaczyć można ponad 200 fotografii, również tych nigdy nie prezentowanych szerszej publiczności. Część wystawy poświęcona jest także biografii Diane Arbus i krytyce jej twórczości. Widz może zatem prześledzić źródła twórczości i inspiracje Arbus, zanim zaczęła fotografować nietypowe osoby w Stanach Zjednoczonych, oraz jej późne eksperymenty z fotografią artystyczną. Może też podobnie zapoznać się ze znacznie szerszym spektrum dzieł artystki niż te, które przyniosły jej największą popularność i wzbudziły najgłośniejsze kontrowersje, jak chociażby „American rites, manners, and customs”.

Diane Arbus była wybitną portrecistką o charakterystycznym, indywidualnym stylu. Arbus większość ze swoich tematów znajdowała w Nowym Jorku. Fotografowała ludzi wykluczonych, odstających od społeczeństwa. Bohaterami jej zdjęć byli nudyści, cyrkowcy, transwestyci, ekscentrycy oraz ludzie w pewien sposób skrzywieni fizycznie lub psychicznie.

Diane Arbus urodziła się w 1923 roku w Nowym Jorku. W wieku osiemnastu lat poślubiła Allana Arbusa. Z fotografią zetknęła się na początku lat 40., jednak dopiero po 1955 roku, kiedy znalazła się na kursie prowadzonym przez Lisette Model, zaczęła robić zdjęcia, dzięki którym stała się znana.

Pierwsze swoje prace opublikowała w 1960 roku w magazynie „Esquire”. Wtedy również zaczęła pracować jako wolny strzelec dla innych gazet, takich jak „Harper’s Bazaar” czy „The London Sunday Times”. Czarno-białe, kadrowane do kwadratu zdjęcia stały się jej znakiem rozpoznawczym.

Dwukrotnie otrzymała stypendium Guggenheima (w 1963 i 1966 roku) na realizację projektu poświęconego amerykańskim obrzędom i zwyczajom. Kilka sezonów letnich spędziła jeżdżąc po kraju i fotografując konkursy, festiwale oraz inne zgromadzenia. Część ze zdjęć, które powstały w tym okresie zostało pokazanych, razem z pracami dwójki innych fotografów, na wystawie „New Documents” w Museum of Modern Art w 1967 roku.

Pod koniec lat 60. prowadziła kursy fotograficzne, m.in. w Parsons School of Design i Rhode Island School of Design. W tym samym czasie pracowała nad wystawą fotografii prasowej „From the Picture Press”. W 1970 stworzyła portfolio z dziesięcioma swoimi pracami, które ukazało się w limitowanej edycji.

W 1971 roku popełniła samobójstwo, miała czterdzieści osiem lat. Rok później wspomniane wyżej dziesięć prac zostało pokazanych na weneckim Biennale, stając się pierwszą pracą amerykańskiego fotografa zaprezentowaną na prestiżowym festiwalu. W 2006 roku na ekranach wyświetlany był film „Fur”, w którym Nicole Kidman odtwarzała fikcyjną historię życia Arbus.

Mimo tego, że kariera Arbus trwała zaledwie piętnaście lat, artystka zapewniła sobie trwałe miejsce w kanonie światowej fotografii.

Diane Arbus
Martin-Gropius-Bau
, Berlin
22.06.2012 – 24.09.2012

1. Cytat pochodzi ze strony www.dynamis.pl
Fotografie pochodzą ze strony: diane-arbus-photography.com

fot.1 Diane Arbus, Identyczne bliźniaczki Roselle, New Yersey, 1967
fot.2 Diane Arbus, Albinoska połykaczka noży podczas karnawału, 1970
fot.3 Diane Arbus, Mężczyzna w masce, 1967
fot.4 Diane Arbus, Gigant, 1970

Udostępnij

Artykuł przygotowany we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej www.napiorkowska.pl

alt

Redakcja Artissimo

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *