Archiwa kategorii: Wystawy w Polsce

Tutaj znajdą Państwo informacje o najważniejszych wystawach i wydarzeniach artystycznych w Polsce.

Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch 2017.

3 grudnia 2017 roku zostały ogłoszone wyniki w konkursie o Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch. Jest to jeden z najbardziej znaczących konkursów malarskich w Polsce, w którym każdego roku uczestniczy w nim kilkuset młodych artystów z całej Polski. W tym roku z ponad dwustu zgłoszeń wybrano 48 finalistów z 10 uczelni artystycznych.

W tegorocznej edycji Grand Prix ex aequo zdobyli Maciej Czyżewski (ASP w Warszawie) oraz Maria Szachnowska (ASP w Gdańsku).
Wyróżnienia Honorowe otrzymali Daria Bidzińska (ASP  w Katowicach), Marcin Jarych (ASP we Wrocławiu), Grzegorz Klimek (ASP we Wrocławiu), Liwia Litecka (Wydział Artystyczny UZ), Aneta Marszałek (ASP w Katowicach), Jakub Podlodowski (ASP w Krakowie) oraz Katarzyna Świerzewska (ASP w Gdańsku).
Gratulujemy serdecznie Laureatom Konkursu oraz dziękujemy Finalistom oraz wszystkim uczestnikom, życząc realizacji artystycznych zamierzeń.

Fundacja im. Franciszki Eibisch została powołana przez profesora Eugeniusza Eibischa, wybitnego malarza kolorystę, laureata Nagrody Guggenheima.

Eugeniusz Eibisch (1896-1987), wybitny artysta malarz, współtwórca nurtu kolorystycznego w Polsce, urodził się w 1896 roku w Lublinie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Jacka Malczewskiego i Wojciecha Weissa.
Od 1922 roku mieszkał w Paryżu, gdzie tworzył w kręgu Ecole de Paris.
Przyjaźanił się m.in. z Chaimem Soutinem, Rogerem Martinem du Gardem, którego zainspirował do stworzenia literackiej postaci Serge`a w powieœci Rodzina Thibault. Wystawiał wgaleriach prezentujących Amadeo Modiglianiego, współpracował ze słynnym marszandem Zborowskim oraz z Galerią Bernheim.
W 1939 roku wrócił do Polski. Od 1945 roku był Rektorem Akademii Sztuk Pięknych Krakowie. W latach 1949-69 prowadził katedrę malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Był laureatem wielu nagród , m.in. Nagrody Guggenheima. Uczestniczył w Biennale w Wenecji.
Zmarł w Warszawie w 1987 roku. Jego dzieła, m.in. przekazane jako dar artysty zapisem testamentowym do kolekcji muzealnych znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Narodowego w Krakowie. W 2007 w Muzeum Zamkowym w Lublinie odbyła się monograficzna wystawa profesora Eugeniusza Eibischa. Prace Eugeniusza Eibisch uwzględnione zostały między innymi w wystawach artystów z kręgu Ecole de Paris w Pinakotece w Paryżu i w Palazzo Vecchio we Florencji.

Eugeniusz Eibisch i Pablo Picasso

Grand Prix w konkursie o Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch ex aequo:

Czyżewski Maciej - 2017_832

Maciej Czyżewski z Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie

Szachnowska Maria - 2017_863
Maria Szachnowska z Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.

Zwycięzcy Grand Prix ex aequo otrzymali nagrodę pieniężną oraz dyplomy.

Przyznano także 7 wyróżnień honorowych dla artystów:

Bidzińska Daria - 2017_792

Daria Bidzińska z Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach

Jarych Marcin - 2017_834

Marcin Jarych z Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu

Klimek Grzegorz - 2017_891

Grzegorz Klimek Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza -Gepperta we Wrocławiu

Litecka Liwia - 2017_846
Liwia Litecka z Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Zielonogórskiego

Marszałek Aneta - 2017_872

Aneta Marszałek z Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach

Podlodowski Jakub - 2017_743

Jakub Podlodowski z Akademii Sztuk Pięknych w im. Jana Matejki w Krakowie

Świerzewska Katarzyna - 2017_750

Katarzyna Świerzewska z Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku
Jury w składzie Katarzyna Napiórkowska- Prezes Fundacji im. Franciszki Eibisch, prof. dr hab. Adam Myjak,  prof. dr hab. Wojciech Zubala, zakwalifikowało do finału konkursu 48 artystów:

  • Daria Bidzińska – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Joanna Cisek – Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi
  • Maciej Czyżewski – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
  • Katarzyna Dyjewska – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Łukasz Dymiński – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
  • Małgorzata Gorzelewska-Namiota – Wydział Artystyczny UMCS w Lublinie
  • Katarzyna Góralczyk – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Magdalena Górny – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Daria Hanczarova – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Naila Ibupoto – Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu
  • Julia Idasiak – Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu
  • Marcin Jarych – Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu
  • Paweł Franciszek Jaskuła – Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu
  • Radosław Jastrzębski – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
  • Dagmara Jemioła-Hryniewiecka – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Monika Kaczmarek – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Grzegorz Klimek – Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu
  • Kornel Kowalski – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Radosław Kozłowski – Wydział Artystyczny UMCS w Lublinie
  • Judyta Krawczyk – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
  • Klaudia Lata – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Katarzyna Lembryk – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Liwia Litecka – Wydział Artystyczny Uniwersytetu Zielonogórskiego
  • Aleksandra Łatecka – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
  • Martyna Majchrowicz – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Mateusz Maliborski – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Monika Marchewka – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Aneta Marszałek – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Krzysztof Mętel – Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu
  • Barbara Olejarczyk – Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi
  • Jakub Podlodowski – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Matylda Polak – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Sylwia Rams – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Paulina Sanecka – Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu
  • Sylwia Solak – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Agnieszka Sośnia – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Agata Magdalena Sulikowska – Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi
  • Maria Szachnowska – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Olga Szczechowska – Wydział Sztuk Pięknych UMK w Toruniu
  • Katarzyna Świerzewska – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Julia Świtaj – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Rafał Urbaniak – Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu
  • Marta Wawrzynowicz – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Magdalena Wiśniewska – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Joanna Woźny – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Barbara Wójcik – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Sylwia Zdzichowska – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Magdalena Żołdowicz Penke – Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Moje spotkania z Marią Anto. Tekst Katarzyny Napiórkowskiej

Maria Anto

Moje spotkania z Marią Anto
Katarzyna Napiórkowska

Zdarzają się spotkania, które trwają w naszej pamięci. Nie pozwalają przenieść się do domeny przeszłości, nie pozwalają na czas przeszły.

Tak wspominam każdą z rozmów z Marią Anto, wybitną malarką, z którą łączyła mnie oprócz spraw artystycznych także przyjaźń. Takie rozmowy wciąż rezonują, wnosząc w codzienne życie coś ponadczasowego, mądrość, która trwa.

Trudno uwierzyć, że mija już 10 lat od śmierci Artystki. Cieszę się jednak, że właśnie w tym czasie ma miejsce przypominająca jej twórczość wystawa w warszawskiej Zachęcie. 

Z malarstwem Marii Anto zetknęłam się jako studentka; oglądałam wówczas jej obrazy, które już wcześniej zdobyły uznanie na świecie. Słyszałam o sukcesie jej prezentacji na Biennale w São Paulo.

Byłam pod wrażeniem jej osobowości, gdy spotkałyśmy się osobiście. Prowadziłam już wówczas Galerię Art na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Rozpoczęło to naszą współpracę. Na tym gruncie rodziło się też pewne artystyczne porozumienie.

Uwielbiałam rozmawiać z Marią Anto o jej malarstwie, słuchać o tym, co dla niej było ważne i inspirujące.

Wyłaniała się z tych rozmów postać wyjątkowa. O silnej osobowości, charyzmatyczna.  Postaci takie tchną szczególnym rodzajem spokoju. Myślę, że wynika on z wewnętrznej harmonii, zgodności poglądów, życia i w tym wypadku- co najważniejsze- sztuki.

Fascynująca dla mnie była historia rodziny Marii Anto. Malarzem był jej pradziad Ignacy Jasiński, jej babka, Maria Czarnecka również malowała. Malarka wywodziła się z domu o  bogatych tradycjach emancypacji kobiet. Jej babka stworzyła w Warszawie szkołę średnią dla dziewcząt. Jej cioteczna babka była założycielką warszawskiego Muzeum Etnograficznego i pierwszą Polką- rektorem, natomiast matka artystki była jedną z pierwszych studentek Wydziału Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego w dwudziestoleciu międzywojennym. Myślę, że te rodzinne uwarunkowania w dużym stopniu uformowały artystkę. Wszystko wzmagało jej wrodzoną odrębność.

Artystyczna charyzma to posiadanie własnej wizji i konsekwentne jej realizowanie. Maria Anto była w stanie stworzyć osobisty i osobliwy malarski język, w całkowitej niezależności od artystycznych trendów. Jej malarstwo, przy pozornej naiwności jest bardzo intelektualne. Uwielbiała poezję, a codzienność w jej oczach stawała się poetycka. Obrazy Marii Anto natomiast stanowią pewien klucz do bogatszego odczytywania rzeczywistości, właśnie przez pryzmat poezji. Wiersze w swojej syntetyczności mieszczą w sobie bardzo wiele. Przemawiają do intuicji. Tak także odbierałam malarstwo Marii Anto.

Legendarne były plenery, na przykład te w Białowieży. Maria Anto przyciągała wiele osób swoją osobowością; była we wszystko bardzo zaangażowana. Swoimi działaniami scalała innych. Budowała więzi, których spoiwem było wspólne odczuwanie sztuki, dyskutowanie o niej.

Odwiedziłam kiedyś plener, w którym uczestniczyła Maria Anto. Podczas wieczoru czytano poezję. Dla Marii była to prawdziwa celebracja słów. Wierzyła w powagę sztuki, w jej świętość, więc gdy ktoś szeptał podczas recytacji, Maria Anto dobitnie zwróciła mu uwagę.

Myślę, że Maria Anto czuła, że szczerze szanuję to, co robi i potrafiła odwdzięczyć się podobną atencją. Wyrażało się to w niezwykle ciepłych, przyjaznych relacjach. Nie ograniczało się tylko do spraw sztuki.

Z ciekawością obserwowałam, jaką była osobą z bliska, jak bardzo oddana była rodzinie, jak wychowywała dzieci. Kiedy dziś patrzę na jej obrazy, widzę w nich dwie zgodne z osobowością artystki cechy- niezwykłą czułość, ale i moc, poczucie siły, pewną władczość. Przejawia się to bardzo świadomej narracji, do której odczytywania także dziś potrzebujemy zarówno intuicji, jak i silnej wiary, przekonania, pewności. Jakkolwiek by to brzmiało paradoksalnie, tak właśnie odbieram to malarstwo.

Patrząc dziś na wczesne obrazy Marii Anto, myślę, że jej twórczość jest dziś ważną i potrzebną alternatywą dla silnie zracjonalizowanego świata.

Pozwala przetrwać naszej wrażliwości.

Katarzyna Napiórkowska, listopad 2017

W  Zachęcie- Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie do 4 lutego 2018 trwa wystawa Marii Anto.
Kuratorem jest pan Michał Jachuła. 

Fot.: Maria Anto, kolekcja Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.
logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

 

 

 

 

 

Frida Kahlo i Diego Rivera. Polski kontekst w Poznaniu

W poznańskim Centrum Kultury Zamek otwarto wystawę malarstwa Fridy Kahlo i Diego Rivery – jednej z najbardziej znanych par artystów XX wieku.

Malarstwo Fridy Kahlo wynikało z czystej potrzeby uwiecznienia swojego życia – odrzucała twierdzenie, jakoby malowała świat fantastyczny mówiąc, że maluje tylko i wyłącznie swoje życie. Najbardziej znane dzieła artystki to jej autoportrety – często, za pomocą symboliki czerpiącej m.in. z kultury ludowej i mitów meksykańskich, ukazujących jej zrujnowane zdrowie (artystka przeszła polio we wczesnym dzieciństwie i tragiczny wypadek w młodości), samotność związaną z chorobą oraz pełną intensywnych uczuć relację z Diego Riverą, cenionym meksykańskim malarzem i muralistą.

Poza obrazami dwójki artystów, na wystawie zostaną pokazane również fotograficzne wizerunki Fridy, wykonanych przez Nickolasa Muraya oraz Bernice Kolko, bliską przyjaciółkę malarki, której udało uchwycić się Fridę w scenach życia codziennego i momentach bardzo intymnych. Ponadto, w sali projekcyjnej znajdującej się przy Sali Wystaw obejrzeć będzie można projekcję dokumentalnego filmu poświęconego życiu i twórczości malarzy. Eksponowane będą również obrazy Fanny Rabel, jednej z czwórki uczniów Fridy, która współpracowała również z Diego Riverą przy realizacji jego słynnych murali.

Wystawę  zamyka sala poświęcona Wystawie Sztuki Meksykańskiej w Polsce z roku 1955, na której znalazły się dzieła najważniejszych twórców meksykańskich, w tym słynny, zagubiony obraz Fridy La Mesa Herida,  będący największym formatowo dziełem namalowanym przez malarkę, ostatni raz widzianym właśnie w Polsce.

Wystawa będzie trwać do 21 stycznia 2018 roku.

 

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski, źródło.

Fot.: Frida Kahlo, Miłosny uścisk wszechświata, Ziemia (Meksyk), Ja, Diego i Pan Xolotl, 1949, The Jacques and Natasha Gelman Collection of Mexican Art, the Vergel Foundation and the Tarpon Trust © 2017 Banco de México Diego Rivera Frida Kahlo Museums Trust, Mexico, D.F. / Artists Rights Society (ARS), New York.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.
logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Szczeliny wolności. Sztuka w latach 1945-1948/9

W Muzeum Narodowym w Poznaniu otwarto dzisiaj wystawę Szczeliny wolności – sztuka w latach 1945-1948/9, poświęconą twórczości polskiej powstałej w ciągu trzech lat od zakończenia II Wojny Światowej.

Obiekty zebrane na ekspozycji obrazują niepewność tamtych czasów – wielopoziomowa problematyka dotyczyła nie tylko stylistyki, nurtów i tendencji (przy stale rozwijającej się i zaskakującej awangardzie artystycznej Zachodu), lecz również konieczności rozliczenia się z koszmarem największej, najpotworniejszej wojny w historii i jej niepodważalnym wpływem na dalsze losy ludzkości, oraz trudną sytuacją polityczną samej Polski, spustoszonej po walce, z niepewną przyszłością pod egidą wschodnich sąsiadów. Mimo tego, wśród intelektualistów i artystów istniała nadzieja i gotowość do odbudowania kraju.

Wystawa podzielona została na trzy części – Czas martwej natury, Wojna/Wojna, Abstrakcja i Surrealizm. Celem tego zabiegu było ukazanie różnorodności i rozwoju stylów malarskich w tamtym okresie, dążenia do nowatorstwa artystów awangardowych (które zostało przerwane w 1949 roku oficjalnym wprowadzeniem socjalizmu), oraz wpływu dramatu wojny i Holokaustu na tożsamość artystyczną tamtych czasów.

Szczeliny wolności – sztuka w latach 1945-1948/1949
Wystawa trwać będzie od 6 sierpnia do 12 listopada 2017. 
Muzeum Narodowe w Poznaniu, al. Marcinkowskiego 9.

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Fot.: Alfred Lenica, Getto II, olej na płótnie, 1948-1959.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Twarzą w twarz. Sztuka w Auschwitz

Dzisiaj, w Kamienicy Szołayskich, oddziale MNK, otwarta została wystawa sztuki tworzonej przez więźniów niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady Auschwitz-Birkenau.

Dzieła sztuki tworzone w warunkach stałego zagrożenia, cierpienia i wszech otaczającej śmierci są najdobitniejszym przykładem świadczącym o ponadczasowym, terapeutycznym działaniu sztuki i procesu tworzenia.
Prace więźniów, wśród których znaleźli się twórcy tak uznani dla kultury powojennej jak m.in. Xawery Dunikowski czy Józef Szajna, są przekrojem przez ludzki instynkt i chęć kultywowania swojego człowieczeństwa, które w Auschwitz łatwo można było zatracić.

Rudzka-Cybisowa Hanna, Nad Sekwaną, 49,5 x 64,5 cm
Józef Szajna, Nasze życiorysy, technika mieszana na papierze, 1944-45 fot. materiały prasowe organizatora

Na wystawie zobaczyć można więc dość różnorodne dzieła; od studiów przedstawiających kaźń i tortury, udręczone niewolniczą pracą postaci czy nieświadome nadchodzącego losu tłumy wysiadające z wagonów, przez portrety współwięźniów i widoki obozu, po idylliczne, przywoływane z pamięci widoki i martwe natury – tworzone w rozpaczliwej potrzebie obcowania z pięknem.
Wiadomym jest, iż więźniowie nie mogli swobodnie tworzyć sztuki (poza tą zamawianą z rzadka przez nadzorujących obozem SS-manów) – tym większa jest jej wartość i siła przekazu. Nie powinna więc dziwić różnorodność technik i materiałów wykorzystanych przez artystów – używano wszystkiego, co mogło się nadać.

Wystawa trwać będzie do 20 września 2017 roku w Kamienicy Szołayskich przy Placu Szczepańskim 9.

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Fotografia tytułowa: Mieczysław Kościelniak, Powrót z pracy, rysunek na papierze, 1942

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Wystawa „Między Montmartre’em a Montparnasse’em” w Muzeum Śląskim

23 czerwca w Muzeum Śląskim w Katowicach odbędzie się otwarcie wystawy „Między Montmartre’em a Montparnasse’em. Dzieła artystów z ziem polskich, działających w Paryżu w latach 1900-1939, z kolekcji prywatnych”.

Rudzka-Cybisowa Hanna, Nad Sekwaną, 49,5 x 64,5 cm
Hanna Rudzka-Cybisowa, Nad Sekwaną, fot. materiały prasowe organizatora

Kuratorka wystawy, Katarzyna Jarmuł-Niemczyk zapowiada, że ekspozycja jest przede wszystkim opowieścią o polskiej kolonii artystycznej, buntownikach i indywidualistach, którzy znaleźli się na przełomie XIX i XX wieku oraz w pierwszej połowie XX wieku w Paryżu.
Ekspozycja ma zapewnić zapoznanie się z atmosferą ówczesnej artystycznej stolicy świata, życiem bohemy artystycznej , twórczymi dyskusjami i przyjaźniami. Dowodem na takowe mają być prezentowany portret Xawerego Dunikowskiego namalowany przez Leopolda Gottlieba, portret Henryka Haydena autorstwa Simona Mondzaina czy wizerunek Louisa Marcoussisa stworzony przez Alicję Halicką.
Na wystawie znajdzie się około 180 prac z zakresu malarstwa i rzeźby.
Ich twórcy to zarówno artyści pochodzenia żydowskiego związani z dzielnicą Montparnasse (gdzie wytworzyło się międzynarodowe środowisko określone mianem École de Paris), jak i twórcy kształtujący kolonię polskich artystów we Francji: od Olgi Boznańskiej, Władysława Ślewińskiego i Józefa Pankiewicza aż po przedstawicieli Komitetu Paryskiego.
Każdy z artystów fascynowany był innym nurtem artystycznym: impresjonizmem, syntetyzmem, postimpresjonizmem czy „whistleryzmem”.

Między Montmartre’em a Montparnasse’em.
Dzieła artystów z ziem polskich, działających w Paryżu w latach 1900-1939, z kolekcji prywatnych

24.06–15.10.2017
Wernisaż wystawy: 23.06.2017, godz. 18.00
Muzeum Śląskie, al. W. Korfantego 3, Katowice

Kurator: Katarzyna Jarmuł-Niemczyk

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

 

Rafał Gadowski – malarstwo

Już jutro, 21 czerwca 2017 roku o godzinie 19:00, w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Świętokrzyskiej 32 w Warszawie otwarta zostanie wystawa malarstwa Rafała Gadowskiego.

Artysta w swych obrazach skupia się na pięknie świata natury, uwieczniając je w zaskakujący, nowatorski sposób – poprzez użycie syntetycznych plam barwnych, jaskrawych, mocnych kolorów i wyraźnych kontrastów. Ujmowanie „portretowanych” owoców i zwierząt w niemal przypadkowe, niewystudiowane, otwarte kadry przy jednoczesnym monumentalizowaniu przedstawionych obiektów ma zwracać uwagę na ogromną ilość piękna, które występuje codziennie w nawet najbardziej niepozornych przedmiotach.

Sam autor o swych dziełach mówi:

„Nigdy nie interesowała mnie literacka narracja w malarstwie. Tematem są zwykłe przedmioty. Każdy motyw, czy to jest owoc, sarna, dziecko czy krzesło jest dla mnie inspirujący. Ale nie po to by powielać stereotyp widzenia rzeczywistości lecz by pokazać to czego nie widać na pierwszy rzut oka. Kolor i światło to materia z której buduję moje obrazy, kreując niedostrzegalny porządek rzeczy.”

Rafał Gadowski

Urodzony w 1973 roku. Studiował Malarstwo na Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. W 1999 r. uzyskał Dyplom na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni malarstwa prof. Zbysława Maciejewskiego. Uczestnik wielu wystaw zbiorowych. Jego prace znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Wernisaż wystawy malarstwa Rafała Gadowskiego: 21 czerwca 2017, godzina 19:00, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej, Świętokrzyska 32, Warszawa.

Wystawa trwać będzie do 5 lipca 2017 roku. Zapraszamy!

P_D_10500

 

Tekst: Sebastian Krzypkowski

Fot.: 1.) Rafał Gadowski, Winogrona, olej na płótnie, 2017, 2.) Rafał Gadowski, Melony 8, olej na płótnie, 2016.

 

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

7 młodych malarzy

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej na warszawskim Rynku Starego Miasta zaprezentuje w Noc Muzeów wystawę „7 młodych malarzy”.

P_D_10708

Grzegorz Klimek, Osiem pokojów, olej na płótnie, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Współczesna młoda sztuka charakteryzuje się różnorodnością podejmowanych motywów, technik, inspiracji. Postawy artystyczne twórców współczesnych często klarują się wobec bogatej historii sztuki poprzednich pokoleń, tworzących w XX wieku. Malarzom naszych czasów trudno jest wymknąć się ze swoistej malarskiej intertekstualności, nawiązań, kontekstu, schedy poprzedniego wieku.

Rewolucja artystyczna, dokonana przez m.in. dadaistów i kubistów postąpiła nadzwyczaj dynamicznie, prowadząc do ogromnej liczby nowych nurtów artystycznych, jak również redefiniowania minionych. Współcześnie w Polsce tematy oraz wariacje abstrakcyjne powstają przy jednoczesnym, dość charakterystycznym dla pokolenia młodych artystów powrocie do malarstwa figuratywnego. Zabiegiem często stosowanym jest zestawianie postaci z uabstrakcyjnionym, uproszczonym lub zgeometryzowanym tłem, zabawa perspektywą i rytmem kompozycji.

Tendencja do zrzeszania się i jasnego klasyfikowania swej twórczości osłabła, a sztuka współczesna jest zdominowana chęcią wyrażania własnej indywidualności.

Twórcami, których dzieła zostaną pokazane na wystawie, są:

-Aleksander Myjak ( ASP w  Warszawie);

-Hanna Gąsiorowska (ASP Gdańsk);

Grzegorz Klimek (ASP Wrocław);

Mateusz Maliborski (ASP Kraków);

Alicja Pruchniewicz (ASP Wrocław);

Marta Kunikowska-Mikulska (ASP Łódź)

Małgorzata Wojciechowska-Stępień (ASP Łódź)

Marta Rynkiewicz (ASP Gdańsk)

BIOGRAFIE TWÓRCÓW: 

ALEKSANDER MYJAK ( ur. w 1985 r. w Warszawie)

W 2009 roku ukończył z wyróżnieniem studia na Wydziale Grafiki warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w Pracowni Projektowania Książki prof. Macieja Buszewicza. Aneks zrobił w Pracowni Malarstwa prof. Adama Styki. Od 2009 roku pracuje na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie jako asystent. W 2010 roku ukończył również Studium Pedagogiczne na warszawskiej ASP. W 2013 roku swoje prace prezentował na wystawie indywidualnej w Muzeum Stanisława Staszica w Pile.
Aleksander Myjak jest laureatem III nagrody w Konkursie „Grafika Warszawska” (maj 2007 r.) oraz Nagrody Marszałka Województwa Mazowieckiego (czerwiec 2008 r.)

HANNA GĄSIOROWSKA (ur. 1986)

Ukończyła Liceum Plastyczne w Zielonej Górze (dyplom 2006) i kierunek „Projektowanie graficzne” na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (dyplom 2012). Prace artystki wystawiane były m.in. w Warszawie, Sopocie (wystawa pt. „Życie to bajka” w roku 2014). Gąsiorowska bierze udział w licznych przedsięwzięciach promujących młodych artystów (23. Ogólnopolski Przegląd Malarstwa Młodych w Legnicy, II Aukcja Młodej Sztuki w Katowicach) i konkursach plastycznych (finalistka konkursu na plakat „Nie ma dzieci, są ludzie” organizowanego przez Rzecznika Praw Dziecka w 2012 roku).

GRZEGORZ KLIMEK (ur. 1987)

Studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu w pracowni malarstwa prof. Stanisława Korytki i pracowni rysunku prof. Przemysława Pintala. Uczestnik wielu wystaw w kraju i za granicą. Grzegorz Klimek otrzymał wyróżnienie w konkursie malarskim Kreatywny Wrocław – Wrocław 2011, wyróżnienie w konkursie malarskim Nowoodkryta – Wrocław 2013, nagrodę ArtNoble na Festiwalu intermedialnym M{i}aSTO Gwiazd dla najlepszych dyplomów 2013 – Żyrardów 2013. Artysta używa wielorakich technik malarskich, które przez mieszanie, rozdrapywanie i malowanie na nowo dają specyficzne efekty strukturalne. Artysta sam robi farby, którymi maluje.

 

MATEUSZ MALIBORSKI (ur. 1990 r.)

Studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem oraz typografią. Laureat Stypendium im. Sayeda w 2012 oraz uczestnik kilku wystaw zbiorowych m.in w Rzeszowie i Krakowie. Finalista konkursu o Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch w 2014 roku.

 

ALICJA PRUCHNIEWICZ (ur. 1993)

Pruchniewicz w swojej pracy twórczej skupia się głównie na abstrakcjach, zgłębiając różne nurty obrazów nie przedstawieniowych, skupione w cyklach o bogatej, wysmakowanej kolorystyce i ciekawych rozwiązaniach technicznych.
Ukończyła Liceum Plastycznego im. Constantina Brancusi w Szczecinie, obecnie studentka czwartego roku Malarstwa wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych.
Uczestniczka licznych plenerów i wystaw zbiorowych w Polsce.

 

MARTA KUNIKOWSKA-MIKULSKA (ur. 1981)

Ukończyła wydział Grafiki i Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. Dyplom w zakresie grafiki warsztatowej w Pracowni Technik Litograficznych pod kierunkiem prof. Witolda Warzywody (2005), aneks w pracowni malarstwa pod kierunkiem prof. Mariana Kępińskiego.
Artystkę fascynuje wszystko, co pradawne. Wierzenia, mity, symbole, zwyczaje. W jej pracach często powtarzają się motywy wsi. Kunikowska-Mikulska aktywnie poszukuje mistyczności, natury, tradycji, archaicznych motywów, jednocześnie wydzielając pewną część swojej twórczości dla współczesnego człowieka, często zagubionego w nowoczesności.

 

MAŁGORZATA WOJCIECHOWSKA-STĘPIEŃ (ur. 1989 r.)

Studia na Wydziale Sztuk Wizualnych Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. Dyplom z wyróżnieniem obroniła w Pracowni Malarstwa i Rysunku prof. Aleksandry Gieragi oraz w Pracowni Multimediów prof. Wiesława Karolaka.
Laureatka nagrody Prezydenta Miasta Łodzi w ramach XXXI edycji Konkursu im. Władysława Strzemińskiego „Sztuki Piękne” .
Zajmuje się malarstwem i animacją kultury. W 2013 roku w drodze konkursu otrzymała grant na realizację projektu „CZTERY KĄTY WYOBRAŹNI” jako zadania publicznego z Urzędu Miasta Łodzi. W 2014 roku jej praca prezentowana była na ogólnopolskiej wystawie NAJLEPSZE DYPLOMY AKADEMII SZTUK PIĘKNYCH 2014 w Wielkiej Zbrojowni Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.

 

MARTA RYNKIEWICZ (ur. 1983 r.)

Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku na Wydziale Malarstwa pod kierunkiem profesora Henryka Cześnika, a także grafikę projektową pod kierunkiem profesora Jerzego Krechowicza. Dyplom obroniła w 2009 roku. W latach 2007/2008 studiowała w Accademia di Belle Arti di Brera w Mediolanie.
W swoim cyklu malarskim „SNY MARY FANTAZJE” Marta Rynkiewicz buduje charakterystyczne napięcie. Pejzaże, wnętrza, architektoniczne przestrzenie są pozbawione ludzkiej obecności. Jaskrawe kolory, światło i sceneria kurortu oddają atmosferę lata. Perspektywiczne skróty i przestrzeń zastosowana w jej obrazach pozwalają widzowi być uczestnikiem wykreowanego przez nią świata. Przedstawienia te określa harmonia, ale i pewien niepokój. Czasem jest w nich lekko zasugerowana narracja, która skłania do odkrywania zagadki.

 

Wernisaż: Sobota, 20 maja 2017 od godziny 20:00

Wystawa trwać będzie do 2 czerwca 2017

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
Rynek Starego Miasta 19/21/21a
Warszawa

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski, Konrad Zduniak

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Janusz Mulak: Malarstwo

20 maja podczas warszawskiej Nocy Muzeów w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej odbędzie się wernisaż malarstwa Janusza Mulaka.

P_D_10628
Janusz Mulak, Color excursion, gwasz/tempera, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Wystawa obejmuje cykl najnowszych obrazów Janusza Mulaka. Autor eksperymentuje poprzez łączenie w zestawy nazywane Artescape szeregu elementów obrazowych mających wg niego wspólne, przenikające się cechy wizualne. Na kanwie malarstwa abstrakcyjnego Janusz Mulak poszukuje indywidualnego języka instalacji malarskiej.

Prowokująco zatytułowany cykl „Obrazy nieudane” powstał w trakcie pracy nad cyklem Artescape. Szkice te były ucieczką, a może nawet wyzwoleniem od dyscypliny, uporu trzymania się jednej koncepcji. Jak wspomina malarz, „robiąc te małe szkice – sposobem nerwowych, rwanych gestów, branych z podświadomości, czułem że zdradzam główny nurt swojej pracy”.

Samo formowanie płaszczyzny obrazu poprzez różnorodne nacinanie płótna, może być reminiscencją awangardowej wystawy z 1971 roku pt. „Forma i Dźwięk” ( z kompozytorką Elżbietą Sikorą ), gdy Mulak pierwszy raz dokonał wg swoich słów „transformacji rzeźbiarskiej lunety, kadrującej przestrzeń.”

JANUSZ MULAK
Studia na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, malarstwo w pracowni prof. Jacka Sempolińskiego, architektura w pracowni prof. Romualda Gutta. Praca dyplomowa bardzo dobra z wyróżnieniem. Nagroda MKiS za najlepszy dyplom na polskich uczelniach plastycznych ( im. Bartoszka i Bobowskiego). Studium historii sztuki na Uniwersytecie w Heidelbergu pod kierunkiem prof. Anselma Riedla.

Wernisaż: Sobota, 20 maja 2017 od godziny 20:00
Wystawa trwać będzie do 2 czerwca 2017

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
Świętokrzyska 32
Warszawa

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Poza zasadą przyjemności. Afektywne operacje.

W Narodowej Galerii Sztuki „Zachęta” w Warszawie prezentowana jest wystawa skupiająca dzieła, które kwestionują formalne, emocjonalne, poznawcze i etyczne status quo. Wśród artystów znaleźli się m.in. Marina Abramović, Monica Bonvicini, Douglas Gordon, Artur Żmijewski i Aneta Grzeszykowska.

5908379290523

Osią narracyjną wystawy są znane w humanistyce afekty definiowane jako automatyczne reakcje ciała na bodźce odbierane z otoczenia bądź zmiany zachodzące w ciele. Prace na wystawie w dużej mierze dotyczą ciała i jego różnych funkcji, jako że to ciało doświadcza afektów, rozkoszy i nieprzyjemnych doznań.
Koncepcja wystawy przyjmuje, że afekty mają także swoje źródło w przedmiotach. Do przedmiotów tych należą również dzieła sztuki. Zapisane w nich afekty mają powodować pobudzenie. Afekt kojarzy się przede wszystkim z silnymi stanami pobudzenia. Miało to znaczenie w doborze prac na wystawę, gdzie chodzi przede wszystkim o „intensywność”. Większość prac na wystawie najpierw działa, a potem znaczy i jest nastawiona na afektywne reakcje widzów, które mają mieć nierzadko większe znaczenie niż rozumienie dzieł.
Najsilniejszy punkt ekspozycji ma stanowić instalacja Mariny Abramović „Balkan Erotic Epic (2005), która narusza pewien porządek prezentacji erotyki człowieka, czy cielesność w filmie duetu Arca & Jesse Kanda, a także dokumentacja radykalnych performansów Petra Pavlensky’ego, będących autodestrukcyjnymi działaniami.
Tytuł wystawy odnosi się do Freudowskiej zasady przyjemności”, którą kieruje się nieświadoma część osobowości — redukowania napięcia poprzez unikanie przykrości i doznanie przyjemności. Wątek psychoanalizy, w której dokonał się zwrot ku afektom i emocjom, czyli mówienie o nich odsłania kluczowy, skrywany wymiar złożonej psychiki ludzkiej. Idąc tropem psychoanalizy, można przyjąć, że jeśli energia popędowa zostaje rozładowana zastępczo (tzw. sublimacja) poprzez wytwory sztuki, to rozkosz lub ból doświadczane przez artystów oraz satysfakcja osiągana w procesie tworzenia mogą być przekazane odbiorcom — poprzez urzeczywistnienie w sztuce treści wypartych ale podświadomie pożądanych.

Poza zasadą przyjemności. Afektywne operacje
Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki
pl. Małachowskiego 3, Warszawa

Wystawa trwa od 9 maja do 2 lipca 2017.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015