Archiwa kategorii: Wystawy w Polsce

Jacek Cyganek – Malarstwo

p_d_10020

Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy ulicy Puławskiej 17 (Europlex) do 18 grudnia można oglądać pokaz czasowy prac Jacka Cyganka, polskiego malarza, grafika, rysownika i projektanta.

Urodzony w 1961 roku w Radomsku, Cyganek ukończył liceum plastyczne i Akademię Sztuk Pięknych w Łodzi, gdzie w 1988 roku obronił dyplom w pracowni profesora Antoniego Starczewskiego.

Jest malarzem, który w swej twórczości często podejmuje kompleksowo temat ludzi – intymnych wydarzeń z życia, relacji rodzinnych i miłosnych, codziennych ulotnych momentów. Pełne światła obrazy malowane przy użyciu bogatej palety jasnych, radosnych barw opowiadają krótkie, niebanalne historie, a technika i styl pokazują inspiracje m.in spuścizną Władysława Strzemińskiego i awangardą malarstwa europejskiego XX wieku.

Twórczość i styl artysty są jednak niezwykle zróżnicowane, poza wspomnianymi przedstawieniami zajmuje się m.in. pisaniem ikon, tworzeniem ilustracji oraz okładek książek i czasopism. Uczestnik wielu konkursów i wystaw zbiorowych, zdobywca nagrody Interfashion w 1989 roku, indywidualnie wystawiany m.in. w Japonii i Danii.

tekst:  Sebastian B. Krzypkowski

fot.: J. Cyganek, Przyjaciółko moja, olej na płótnie, 2016, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Powrót na wakacje- malarstwo Joanny Woydy

 

p_d_10247-1

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej zaprezentowała wystawę malarstwa Joanny Woydy. Z tej okazji zapraszamy do lektury tekstu profesora Stanisława Baja poświęconego twórczości autorki. 

W obrazach Joanny Woydy duże, płaskie, jasne płaszczyzny koloru stają się plażą, wodą, przestrzennym niebem. Pojawia się na nich człowiek, kilka osób, czasami przytulona para, najczęściej stojące lub bawiące się dzieci, które jako temat są chyba dla autorki najbliższe sercu. Przedstawione postacie są w ruchu, w zatrzymaniu, swobodnie wkomponowane na obrzeżach płócien, ale na tyle pewnie, że umacniają działanie rozległej przestrzeni. Zapewne w malowaniu tych scen posłużyły fotonotatki, których wykonuje się tysiące, nie po to by dokumentować zjawiskowe kadry, lecz w zachwycie nad niepowtarzalnością plażowej swobody, kiedy już zdołało się wyrwać z monotonnej codzienności. Fotografie są tu przetworzone na język malarski i służą podkreśleniu scen urlopowych, plażowych, jako istoty tego błogostanu, a istotą którego jest ulotność.

Przestrzenność koloru, jego świetlistość harmonijnie połączona z dyskretną narracją, buduje poczucie ukojenia i nastrój, który może zachwycać, nawet oczyszczać. Jest to świat niewinny, z dala do zgiełku codzienności, od jego brudów, świat czysty. Jest w tym malarstwie dyskrecja, nienachalność, witalność, ciepło i przede wszystkim jakiś ważny spokój i zgoda na ład z dala od nadmiaru, zgoda na samego siebie. To pogodzenie się ze sobą jest można powiedzieć istotnym źródłem tego malarstwa, malarstwa Joanny Woydy.

Stanisław Baj

 

Joanna Woyda (ur. w 1981 r.)
W 2005 roku obroniła dyplom w wyróżnieniem dziekańskim na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni malarstwa prof. Wiesława Szamborskiego z dodatkową specjalizacją z grafiki warsztatowej w pracowni prof. Rafała Strenta.
Stypendystka Ministra Kultury oraz Banku BPH. Laureatka nagrody Ewy Tomaszewskiej – Członka Prezydium KK NSZZ „Solidarność” oraz zdobywczyni Grand Prix konkursie Fundacji im. Franciszki Eibisch w 2014 roku.
Udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą (między innymi w Warszawie, Olkuszu, Łodzi, Legnicy, Los Angeles, Kijowie, Brukseli, Petersburgu, Hadze).
Prywatnie żona fotografa Łukasza Kozyry, mama trzech córek: Hanny, Heleny i Ewy.

Joanna Woyda-malarstwo
Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Edward Dwurnik w Operze Narodowej

170 polityków sztuki

gmachu Teatru Wielkiego-Opery Narodowej otwarto wystawę jednego z najbardziej wyrazistych artystów współczesnych. Wystawa potrwa do 8 stycznia. 

Edward Dwurnik (ur. 1943) jest malarzem, grafikiem i rysownikiem. To jeden z najbardziej znanych i nagradzanych z polskich artystów współczesnych. Za swojego jedynego mistrza uznaje Nikifora Krynickiego, co daje się zauważyć w niezwykle charakterystycznym stylu malarskim artysty, groteskowo ukazującym rzeczywistość w pozornie uproszczonej formie.

Edward Dwurnik to twórca wielu cyklów, z których najbardziej znanymi są Podróże autostopem czy Sportowcy.  Pierwszy cykl składa się z wedut, w których realna zabudowa miejska (nie zawsze ukazana w odpowiadającym rzeczywistości położeniu, perspektywie czy proporcji) często stanowi pretekst do malarskiego skomentowania  postaw, społeczeństwa, wydarzeń, historii. W cyklu Sportowcy, którego tytuł pochodzi przewrotnie od nazwy papierosów –Sportów, a nie uwielbienia aktywności fizycznej, twórca bezlitośnie ukazuje życie, zainteresowania i zwyczaje przeciętnych obywateli PRL-u. Obok  cykli  prac traktujących o historii i społeczeństwie (m.in. Droga na Wschód, Od Grudnia do Czerwca), autor tworzy też serie czysto malarskie, np. Błękitne (abstrakcyjne pejzaże wody i nieba) czy wariacje Tulipanów. Poza malarstwem zajmuje się również grafiką i rysunkiem.

Edward Dwurnik jest laureatem wielu prestiżowych nagród, m.in. Nagrody Kulturalnej „Solidarności” (1983), Nouvelle Biennale de Paris (1985), Nagrody Olimpiady Sztuki w Seulu (1988), Nagrody Fundacji Sztuki Współczesnej (1992) czy Nagrody Fundacji Coutts & Co w Zurychu (1992).

Edward Dwurnik w Galerii Opera
Galeria Opera, Teatr Wielki-Opera Narodowa
24/11/2016—8/01/2017

tekst:  Sebastian B. Krzypkowski
fot.materiały organizatora: E. Dwurnik, 170 polityków sztuki, olej na płótnie, 1997, zbiory Zachęty, fot. M. Krzyżanek.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Soczyście. Malarstwo Rafała Gadowskiego

Ulubionymi motywami w malarstwie Rafała Gadowskiego są soczyste, tryskające świeżością owoce, namalowane w bogatej palecie barw zwierzęta egzotyczne i te z domowego podwórka.  Artysta ujmuje swoje prace w cykle, np. „Przedmiot” i „Zwierz”. Malarstwo to charakteryzują przejaskrawione, „dzikie” kolory. Kontrasty światła i cienia sprawiają, że elementy zwykłej rzeczywistości ukazane zostają w sposób zaskakujący i nadzwyczaj radosny.

Artysta powiedział kiedyś o swojej twórczości: „Nigdy nie interesowała mnie literacka narracja w malarstwie. Tematem są zwykłe przedmioty. Każdy motyw, czy to jest owoc, sarna, dziecko czy krzesło jest dla mnie inspirujący. Ale nie po to by powielać stereotyp widzenia rzeczywistości, lecz by pokazać to, czego nie widać na pierwszy rzut oka. Kolor i światło to materia z której buduję moje obrazy, kreując niedostrzegalny porządek rzeczy.”

tekst: Paulina Niewiadomska

RAFAŁ GADOWSKI (ur. 1973) Studia na Wydziale Malarstwa Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie oraz na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni malarstwa prof. Zbysława Maciejewskiego, gdzie w 1999r uzyskał dyplom. Aktualnie zajmuje się wyłącznie malarstwem. Uczestniczył w wystawach zbiorowych i indywidualnych. Współpracuje z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Profesor Wiesław Szamborski w Teatrze Wielkim

W Galerii Teatru Wielkiego w Warszawie można oglądać wystawę malarstwa Wiesława Szamborskiego – artysty identyfikowanego z nurtem nowej figuracji.

Nadrzędnym hasłem twórczości Wiesława Szamborskiego od debiutu artysty było przedstawienie rzeczywistości samej w sobie.

Szamborski jest jednym z nielicznych polskich artystów, który w połowie lat 60. tworzył w nurcie nowej figuracji, wbrew ówczesnym modom i tendencjom. Artysta sprzeciwiał się konwencjom realizmu i abstrakcjonizmu – oba style jawiły mu się jako sztuczne i spowszedniałe. Do 1974 roku Szamborski tworzył duet artystyczny z Markiem Sapetto, z którym łączy go podobna maniera malarska.

W swoich wczesnych obrazach artysta stosował charakterystyczne dla nowej figuracji uproszczenia oraz ostrą, dziką kolorystykę. Często starał się podkreślić przypadkowość egzystencji oraz wyobcowanie człowieka. W obrazach ujawniała się krytyka ówczesnych zjawisk społecznych. Przykładowo znany cykl obrazów „Na sprzedaż” powstał w wyniku irytacji wszechobecnymi, napastliwymi reklamami. Na cykl składa się sześć płócien, które ze względu na brak miejsca w pracowni artysty, zostały włożone jedno w drugie. Na każdej z prac widnieją powycinane z gazet ceny.

W swojej późniejszej twórczości artysta inspiruje się głównie naturą i osobistymi stosunkiem człowieka do otaczającego świata. Od lat 80. maluje przede wszystkim górskie i oceaniczne pejzaże, ogrody, parki oraz kwiaty. Obrazy z tego okresu znalazły się również na wystawie w Galerii Opera.  Kilka prac, m.in. „Tulipany” (1998), „Jesienna róża” (1999), „Mały jesienny park” (1998) można także zobaczyć w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

Na wystawie w Galerii Opera prezentowane są prace, które zostały wybrane przez samego autora. Znalazły się wśród nich cykle obrazów, m.in. słynna „Zgrana karta” z Marylin Monroe oraz liczne pojedyncze dzieła.

Wiesław Szamborski (ur. 1941) polski artysta, malarz, grafik, profesor Akademii Sztuki Pięknych w Warszawie. Studiował na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach Antoniego Łyżwańskiego oraz Michała Byliny. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w pracowni prof. Michała Byliny w 1966 roku. Prace artysty znajdują się w zbiorach muzeów narodowych w Bydgoszczy, Krakowie, Poznaniu, Warszawie, Wrocławiu oraz w kolekcjach prywatnych w Polsce i zagranicą.

Wiesław Szamborski
Galeria Opera- Teatr Wielki Opera Narodowa
24 maja- 26 czerwca 2016
www.teatrwielki.pl

 
Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Bezsenność- wystawa Antoniego Fałata

Jak malarstwo ma sprostać współczesności?

Paul Delaroche już w XIX wieku zapowiedział koniec malarstwa. Był to nietrafiony osąd. XX wiek otworzył szereg kolejnych awangard, niekiedy bardzo twórczo wykorzystujących tradycyjne medium. Współczesność jednak stara się wciąż podważać zasadność malarstwa, zarzucając mu brak adekwatności do problemów świata, jak i wobec odbiorców, coraz bardziej przyzwyczajanych do interaktywności.

Wedle racjonalnego rachunku, czas malarstwa minął. Jednak im bardziej nowoczesność narzuca ciągły nadmiar wrażeń, tym bardziej budzi w człowieku tęsknotę za robinsonadą, oderwaniem od nieustannego wiru i powrotem do korzeni. Albo po prostu poszukiwaniem wewnętrznej ciszy. Codzienność odrywa nas od poczucia egzystencjalnych lęków i tęsknot. Od głębokich emocji.

Ale czy można porzucić tę wrażliwość, która przecież definiuje nasze człowieczeństwo? Wyzwaniem dla malarza, w tych okolicznościach, jest szukanie dróg powrotnych do ludzkiej duszy. Duszy we współczesności wywłaszczonej i oderwanej od swojej ziemi. Do głębi człowieczeństwa. Do prawdy o człowieku. To wobec tego wyzwania staje według mnie w swoim malarstwie Antoni Fałat. To malarstwo, którego formalną stronę określił już dawno sam Autor, mówiąc o odrywaniu formy od płaszczyzny. Treścią jest ciągłe pragnienie zbudowania własnej wersji Arkadii. Najczęściej straceńcze, od początku skazane na niepowodzenie.

W miejscu Arkadii pojawia się brak, pustka, niezaspokojenie. Nostalgia i tęsknota. To tą tęsknotą podszyte jest to malarstwo. To tak wiele, do pomieszczenia w materialnej formie obrazu. I w tym tkwi moc obrazów Antoniego Fałata.

Justyna Napiórkowska

ANTONI FAŁAT urodził się w 1942 roku. Ukończył malarstwo w ASP w Warszawie ( dyplom w 1969) w pracowni prof. Kobzdeja. W latach 70. założył grupę Aut (Aut pictura aut nihil) pod hasłem „polska figuracja, polski styl, polska egzotyka”. Był inicjatorem powstania ruchu artystycznego O Poprawę. W 1972 roku Antoni Fałat przedstawił swoje malarskie credo Ratio quam vis. Od 1992 roku twórca i rektor Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Dzieła Antoniego Fałata znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie i Gdańsku, w Zachęcie, a także w Muzeum w Gandawie, Muzeum Puszkina oraz w Instytucie Sztuki w Moskwie. Od wielu lat współpracuje z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

ANTONI FAŁAT – BEZSENNOŚĆ – WYSTAWA MALARSTWA

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
Adres: ul. Świętokrzyska 32, Warszawa
Wernisaż: 10 maja 2016 o godz. 19:00
NOC MUZEÓW: 14 maja 2016 , 20-24.00
Wystawa: 10 – 24 maja 2016
Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej www.napiorkowska.pl

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Mirosław Bałka w Muzeum Sztuki w Łodzi

 

„Mirosław Bałka: Nerw. Konstrukcja” to największy jak do tej pory pokaz prac artysty w Polsce. Przez ostatnich kilkanaście lat mogliśmy obserwować sukcesy artysty na świecie na wystawach indywidualnych np. projekt „How is It” w Hali Turbin w Tate Modern w Londynie oraz na najważniejszych zbiorowych pokazach m. in. na Biennale w Wenecji, Documenta w Kassel i Biennale w Sao Paulo. Czytaj dalej Mirosław Bałka w Muzeum Sztuki w Łodzi

Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch 2015

3 grudnia przyznano nagrody i wyróżnienia honorowe w konkursie malarskim o Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch.

Konkurs o Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch ma znaczenie wyjątkowe. Jako jeden z nielicznych konkursów poświęcony jest wyłącznie malarstwu i przeznaczony jest dla młodych artystów – studentów i absolwentów ostatnich lat po dyplomie. Powstał z inicjatywy wybitnego kolorysty, prof. Eugeniusza Eibischa, który w latach 20. XX wieku wystawiał w paryskich galeriach promujących Modiglianiego i Soutine`a, a w 1960 roku był laureatem nagrody Guggenheima.

Konkurs stanowi de facto ogólnopolski przegląd „młodego malarstwa” z Akademii Sztuk Pięknych i innych uczelni artystycznych w całej Polsce. Czytaj dalej Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch 2015

Andrzej Fogtt – malarstwo

/>

W Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej prezentowane są prace malarskie Andrzeja Fogtta. Czytaj dalej Andrzej Fogtt – malarstwo

ŁUKASZ BLIKLE | MALARSTWO

Łukasz Blikle fascynuje się znakami, symbolami, emblematami, alfabetami, pismami Wschodu – nie tylko ich kunsztowną formą, ale i tajemnymi treściami, na które one wskazują. Jego malarstwo będzie można oglądać od 22 października na wystawie w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej. Czytaj dalej ŁUKASZ BLIKLE | MALARSTWO