Archiwa tagu: Art

Wyspiański w Muzeum Narodowym w Krakowie

Do 20 stycznia 2019 w Muzeum Narodowym w Krakowie podziwiać można największą dotychczas wystawę prac Stanisława Wyspiańskiego, jednego z najwybitniejszych twórców epoki Młodej Polski.

Wystawa, trwająca od 28 listopada 2017, obejmuje niespotykaną dotąd ilość eksponatów – podziwiać można aż około 500 prac Wyspiańskiego ze wszystkich dziedzin artystycznych – zaczynając od malarstwa i rysunku, przez grafikę, projekty introligatorskie, obiekty rzemiosła po rzeźbę.

Najwięcej zobaczyć będzie można rysunków wykonanych ołówkami, pastelami, węglem na papierze, w tym szkice z wczesnego okresu życia artysty, jak również projekty  scenograficzne dla polskich teatrów czy studia ornamentów. Bardzo liczna jest również kolekcja pasteli, z których słynie Wyspiańskich, najczęściej portretowych. Ważnymi eksponatami są kartony, wykonane jako szkice witraży, dla instytucji świeckich i kościelnych jak kościół Ojców Franciszkanów, katedra na Wawelu i Dom Towarzystwa Lekarskiego w Krakowie, będącym stolicą ówczesnej sztuki i myśli polskiej.

Stanisław Wyspiański (1869-1907) był jedną z czołowych postaci polskiej sceny artystycznej przełomu wieków, w epoce Młodej Polski. Zajmował się malarstwem, architekturą, scenografią, projektowaniem, jak również poezją i dramaturgią. Znane są przede wszystkim jego portrety pastelowe, witraże, jak również widoki Krakowa, utrzymane w tajemniczej atmosferze. Ze względu na podniosłą, patriotyczną treść swych wybitnych dzieł (m.in. dramatu Wesele) oraz ich wyrafinowaną symbolikę nierzadko nazywany „czwartym wieszczem”, obok Słowackiego, Mickiewicza i Krasińskiego.

Wystawa trwać będzie do 20 stycznia 2019 roku w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie przy Alei 3 Maja 1.

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Fot.: 1) Stanisław Wyspiański, Helenka z wazonem, 1902 r. ; 2) Stanisław Wyspiański, Poranek pod Wawelem (Planty o świcie), 1894 r

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.
logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Marek Okrassa. Wystawa we Lwowskiej Galerii Sztuki

We Lwowskiej Galerii Sztuki odbędzie się wystawa Marka Okrassy, artysty współpracującego z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej. Wystawa zorganizowana jest przez Państwową Galerię Sztuki w Sopocie.

Od 25 stycznia 2018 roku obrazy Marka Okrassy podziwiać będzie można w salach wystawienniczych Lwowskiej Galerii Sztuki, jednego z największych muzeów Ukrainy. Lwowska Galeria Sztuki posiada w swoich zbiorach m.in. obrazy Rafaela Santi, Rembrandta van Rijn, Petera Paula Rubensa, Antoona Van Dyke’a, Diego Velasqueza, Jusepe de Ribeiry, Antoine’a Watteau. Znajduje się tam także duża kolekcja prac Jacka Malczewskiego, Jana Matejki, Artura Grottgera i innych polskich twórców.

MAREK OKRASSA (ur. 1975)
Studiował malarstwo w pracowni profesora Macieja Świeszewskiego oraz rysunek w pracowni Marii Targońskiej w gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1999 roku otrzymał dyplom z wyróżnieniem Akademii Sztuk Pięknych. Laureat Srebrnej Ostrogi w 2000 roku. W 2004 roku   odebrał Wyróżnienie Honorowe Fundacji Eibisch w Muzeum Narodowym w Warszawie. Dwukrotnie otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Od debiutu artysta współpracuje z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej w Warszawie i w Brukseli.

Paweł Huelle o malarstwie Marka Okrassy:
„Masowy dreszcz elektryczny.
Nawet krótki moment obcowania z obrazami Marka Okrassy pozwala nam uchwycić pewien charakterystyczny, świadomie przez niego wybrany system znaków i odwołań. Przedstawiając pędzący z zawrotna prędkością biały automobil, taneczną parę, czy jazzowego trębacza, operując podobnymi motywami w wielu wariantach i wersjach, młody artysta tworzy własny komentarz do naszej współczesnej tożsamości. Jesteśmy w samym środku masowego, konsumpcyjnego społeczeństwa, tyle tylko, że widzianego nie przez pryzmat obecnej agory – hipermarketu, ale początków tego procesu. Jaki jest stan faktyczny – zdaje się komunikować artysta – wszyscy wiemy, ale dlaczego nie mielibyśmy przypomnieć genezy? A skoro tak to nieustannie powracamy do epoki, która w największym stopniu ukształtowała nasze współczesne mity, stereotypy, wyobrażenia i sny, nie wyłączając z tego zbioru obrazów Hollywoodzkich.”

O malarstwie Marka Okrassy

W twórczości Okrassy widzimy przede wszystkim ludzi; różne ludzkie typy, zachowania i konteksty, w których są zamykani (lub zamykają się sami). Obserwujemy osoby nostalgicznie wpatrzone w przestrzeń nad brzegiem morza lub grające na fortepianie na plaży, skaczące do wody, jeżdżące na łyżwach i tańczące tango, czekające przy luksusowym samochodzie typu vintage lub prywatnym odrzutowcu, bawiące się przy hydroplanie, słuchające koncertu jazzowego, wychylające się zza kurtyny w operze,  szykujące się do rozgrywki golfowej, wchodzące lub wychodzące z wytwornego bankietu, obserwujące pokaz fajerwerków, jeżdżące konno…

W częstej asyście luksusowych maszyn użytkowych, w otoczeniu pałacowych wnętrz, sal balowych, balkonów i ogrodów dystyngowani, wytworni ludzie oddają się dystyngowanym, wytwornym zajęciom lub w ciszy (niemal dzwoniącej), zestawieni z ogromnym, prawie przytłaczającym jednobarwnym tłem, w pozornym spokoju kontemplują. Pozornym, albowiem tło owo przy dłuższym wpatrywaniu zdaje się rozrastać, nacierać na poziomy podział murku, próbując wchłonąć figury, które niefrasobliwie je przecinają. Takie zestawienie samotnej lub pary postaci, niewielkich i kruchych w zestawieniu z otoczeniem, wprowadza nastrój cichego, łagodnego niepokoju i w naturalny sposób skłania do zastanowienia się nad tak charakterystycznym zabiegiem artysty, jego znaczeniem i wymową.

Marek Okrassa jest malarskim iluzjonistą. Malarska śmiałość i determinacja pozwalają mu grać z konwencją, igrać z dosłownością, prowokować, a potem prowokację zmieniać w żart. Korzysta ze swobody warsztatowej. Nie czyni tego jednak automatycznie, lecz twórczo. Na płótnach prowadzi dialog z malarską tradycją, sięga do dawnych mistrzów, nawiązuje do malarskiego dziedzictwa.
W ogrodzie skojarzeń szuka swojej drogi, z dystansem i dyscypliną.

Obrazy Marka Okrassy dialogują z przeszłością, ale i ze sobą nawzajem. Pozwalają się odczytywać w kontekście innych prac. Są jak barwne kamyki układające się w mozaikę. Nie są zatem przypadkowe, należą do jakiegoś kontekstu. Znów- kolejne obrazy prowadzą malarza pewną drogą. Często jest to droga eksperymentu i poszukiwań.

W malarstwie Marka Okrassy pomysły rodzą się jakby z atmosfery leniwego popołudnia. Z jakiegoś stanu ospałości przechodzi się w stan kreatywności, jak dziecko spędzające wakacje w domu na wsi, jak Briony z powieści McEwana, czy jak Alicja z opowieści Lewisa Carrolla. Z lenistwa rodzą się pomysły, koncepty, żarty. Sytuacje poważne przeobrażają się w farsy. Ich sceneria staje się sceną teatru, ich bohaterowie- jeżdżą na łyżwach.

Marek Okrassa przedstawia na swoich płótnach rzeczywistość pełną blichtru, ludzi, maszyn, elegancji, zabawy, spokoju, morza i ogrodów. Raczej dzieli się spostrzeżeniami zamiast zadawać pytania, najbardziej ciesząc się pięknem.

Marek Okrassa
malarstwo

Lwowska Narodowa Galeria Sztuki im. Borysa Woźnickiego
we Lwowie
ul. Stefanyka 3

25.01 – 25.02.2018

Wystawa zorganizowana przez
Państwową Galerię Sztuki w Sopocie.

Współpraca: Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.
logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Polska sztuka w Parlamencie Europejskim

W Parlamencie Europejskim w Brukseli odbyła się wystawa sztuki polskiej zorganizowana przez Galerię Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej pod patronatem dra hab. Kazimierza M. Ujazdowskiego, deputowanego do Parlamentu Europejskiego, byłego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Po zakończeniu, ekspozycja zostanie przeniesiona do Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Mont des Arts 8 w Brukseli, gdzie 5 września nastąpi jej ponowne otwarcie.
Wystawa obejmuje prace artystów aktywnych w drugiej połowie xx wieku oraz twórców współczesnych, stawiając sobie za cel ukazanie różnorodności nurtów, stylistyki oraz dynamikę zmian w sztuce polskiej.
Jednym z motywów wystawy jest Pamięć i Historia. Eksponowane prace odnoszą się do potrzeby dokumentacji rzeczywistości, przemijającego czasu, myśli i emocji – potrzeby odczuwanej zarówno na poziomie artystycznym, jak i czysto osobistym, ludzkim. Wystawione dzieła m.in. profesora Józefa Szajny, malarza, scenografa i reżysera, którego sztuka (czterokrotnie wystawiana na Międzynarodowym Biennale Sztuki) była silnie naznaczona przeżyciami z okresu wojny, Romana Opałki, który w słynnym cyklu Opałka 1965/1-∞ z dokumentowania upływającego czasu uczynił dzieło swego życia oraz prace profesora Rafała Strenta, opowiadające o uniwersalnych symbolach i miejscach.

Pod hasłem Mit  prezentowane są grafiki profesora Leszka Rózgi, którego prace znajdują się w kolekcji m.in. petersburskiego Ermitażu, wiedeńskiej Albertiny czy Biblioteki Narodowej w Paryżu. Twórca ten wielokrotnie odnosił się do tematu źródeł europejskiej tożsamości – antycznych cywilizacji śródziemnomorskich. Przedstawiając w swych pracach Pigmaliona, etruskie pary zakochanych, wariacje na temat kultury egejskiej, czy widoki miast i krain włoskich Leszek Rózga zwraca uwagę zarówno na genezę cywilizacji europejskiej, ponadczasowe potrzeby, dążenia i zachowania ludzkie, jak również  komentuje kondycję współczesnego świata. Obraz profesora Antoniego Fałata jest próbą metaforycznego zapytania o Europę, jej przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Motyw z przedstawieniem dwóch patrzących na siebie kobiet stanowić może w wizji artysty aluzję do dwoistości Europy, ale także do pewnego nastroju dekadencji. Powstały około roku 2000 obraz nosił w tytule piętno niepokojów, umniejszone jednak postawionym przez autora znakiem zapytania: „Koniec wieku, koniec Europy?”

prof. Leszek Rózga, Niespełniony wieczór sycylijski, suchoryt z akwarelą, 1999, kolekcja Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
prof. Leszek Rózga, Niespełniony wieczór sycylijski, suchoryt z akwarelą, 1999, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Motyw Surrealizmu  obejmuje twórczość Franciszka Starowieyskiego, pierwszego Polaka, który miał  wystawę indywidualną w bodaj najważniejszym muzeum na świecie-  nowojorskim MoMA. Starowieyski był także autorem słynnego obrazu Divina Polonia, które z okazji rozpoczęcia procesu akcesji Polski do unii Europejskiej eksponowane było w siedzibie Przedstawicielstwa RP. Na obecnej wystawie pokazujemy oryginalne szkice do tego arcydzieła. Dążąc do przedstawienia różnorodności w sztuce pokazane zostaną także prace Rafała Olbińskiego, wielokrotnie nagradzanego malarza i grafika, który wiele lat w ogromnymi sukcesami spędził w Stanach Zjednoczonych. Wśród prezentowanych prac jest m.in. Porwanie Europy, grafika, której reprodukcja znalazła się w 2004 roku na okładce magazyny Der Spiegel. Na wystawie pokazano także prace Stasysa Eidrigeviciusa, Litwina od wielu lat mieszkającego i tworzącego w Polsce, a znanego z onirycznych, zagadkowych, nierzadko niepokojących portretów oraz baśniowych ekslibrisów, za które był wielokrotnie nagradzany. Uniwersalność przedstawień autorstwa tych artystów ukazuje ich erudycję swoistą interdyscyplinarność sztuki – dzieła te dotyczą wielu tematów, w tym mitu oraz miejsc, eksponowanych w osobnych sekcjach.

P_D_11095
Rafał Olbiński, Porwanie Europy, inkografia, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Pod hasłem „miejsca” pokazane są m.in. narracyjne weduty Edwarda Dwurnika, jednego z czołowych polskich malarzy współczesnych, dokumentujące bliską rzeczywistość w jej przemianach. Artysta często wykorzystuje scenerię miast do oddania także przekazu o charakterze komentatorskim. Obok prac figuratywnych tworzy także przedstawienia abstrakcyjne.
Zaprezentowane są także prace artystki wywodzącej się jeszcze ze szkoły polskiego koloryzmu związanej z warszawską pracownią profesora Jana Cybisa: Magdaleny Spasowicz.

P_D_11134
Edward Dwurnik, Schody hiszpańskie, olej na płótnie, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Na wystawie pokazano również rysunki profesora Mieta Olszewskiego, wykładowcy gdańskiego ASP; artysta podchodzi w nich z przymrużeniem oka do tematów kulturalnych i społecznych. Ekspozycja zawiera także twórczość malarzy młodego pokolenia: Marty Rynkiewicz, której prace budują oniryczną atmosferę wokół wątków kojarzonych z europejską cywilizacją i kulturą.  Artystka jest absolwentką ASP w Gdańsku oraz Accademia di Belle Arti di Brera w Mediolanie. Obrazy Marka Okrassy łączą w sobie elementy surrealizmu z uważną obserwacją, swego rodzaju voyeuryzmem, któremu poddany jest nowoczesny świat. Pełne świetlistości i lekkości są obrazy Jacka Cyganka.  Malarstwo wywodzącego się z krakowskiej ASP Andrzeja Borowskiego to głównie martwe natury i pejzaże, w których artysta twórczo czerpie z wielorakich dokonań sztuki XX wieku. Anna Szejdewik zajmuje się głównie street artem, natomiast Joanna Woyda zainspirowana jest konwencją fotografii.

Marek Okrassa, Bal, olej na płótnie, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
Marek Okrassa, Bal, olej na płótnie, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

 

Otwarcie wystawy w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Mont des Arts 8 w Brukseli odbędzie się 5 września 2017 roku o godzinie 19:00. Zapraszamy!

Tekst: dr Justyna Napiórkowska

Fotografia tyt.: fragmenty prac E. Dwurnika, R. Olbińskiego, prof. J. Szajny, M. Rynkiewicz;
Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Twarzą w twarz. Sztuka w Auschwitz

Dzisiaj, w Kamienicy Szołayskich, oddziale MNK, otwarta została wystawa sztuki tworzonej przez więźniów niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady Auschwitz-Birkenau.

Dzieła sztuki tworzone w warunkach stałego zagrożenia, cierpienia i wszech otaczającej śmierci są najdobitniejszym przykładem świadczącym o ponadczasowym, terapeutycznym działaniu sztuki i procesu tworzenia.
Prace więźniów, wśród których znaleźli się twórcy tak uznani dla kultury powojennej jak m.in. Xawery Dunikowski czy Józef Szajna, są przekrojem przez ludzki instynkt i chęć kultywowania swojego człowieczeństwa, które w Auschwitz łatwo można było zatracić.

Rudzka-Cybisowa Hanna, Nad Sekwaną, 49,5 x 64,5 cm
Józef Szajna, Nasze życiorysy, technika mieszana na papierze, 1944-45 fot. materiały prasowe organizatora

Na wystawie zobaczyć można więc dość różnorodne dzieła; od studiów przedstawiających kaźń i tortury, udręczone niewolniczą pracą postaci czy nieświadome nadchodzącego losu tłumy wysiadające z wagonów, przez portrety współwięźniów i widoki obozu, po idylliczne, przywoływane z pamięci widoki i martwe natury – tworzone w rozpaczliwej potrzebie obcowania z pięknem.
Wiadomym jest, iż więźniowie nie mogli swobodnie tworzyć sztuki (poza tą zamawianą z rzadka przez nadzorujących obozem SS-manów) – tym większa jest jej wartość i siła przekazu. Nie powinna więc dziwić różnorodność technik i materiałów wykorzystanych przez artystów – używano wszystkiego, co mogło się nadać.

Wystawa trwać będzie do 20 września 2017 roku w Kamienicy Szołayskich przy Placu Szczepańskim 9.

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Fotografia tytułowa: Mieczysław Kościelniak, Powrót z pracy, rysunek na papierze, 1942

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Rafał Gadowski – malarstwo

Już jutro, 21 czerwca 2017 roku o godzinie 19:00, w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Świętokrzyskiej 32 w Warszawie otwarta zostanie wystawa malarstwa Rafała Gadowskiego.

Artysta w swych obrazach skupia się na pięknie świata natury, uwieczniając je w zaskakujący, nowatorski sposób – poprzez użycie syntetycznych plam barwnych, jaskrawych, mocnych kolorów i wyraźnych kontrastów. Ujmowanie „portretowanych” owoców i zwierząt w niemal przypadkowe, niewystudiowane, otwarte kadry przy jednoczesnym monumentalizowaniu przedstawionych obiektów ma zwracać uwagę na ogromną ilość piękna, które występuje codziennie w nawet najbardziej niepozornych przedmiotach.

Sam autor o swych dziełach mówi:

„Nigdy nie interesowała mnie literacka narracja w malarstwie. Tematem są zwykłe przedmioty. Każdy motyw, czy to jest owoc, sarna, dziecko czy krzesło jest dla mnie inspirujący. Ale nie po to by powielać stereotyp widzenia rzeczywistości lecz by pokazać to czego nie widać na pierwszy rzut oka. Kolor i światło to materia z której buduję moje obrazy, kreując niedostrzegalny porządek rzeczy.”

Rafał Gadowski

Urodzony w 1973 roku. Studiował Malarstwo na Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. W 1999 r. uzyskał Dyplom na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni malarstwa prof. Zbysława Maciejewskiego. Uczestnik wielu wystaw zbiorowych. Jego prace znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Wernisaż wystawy malarstwa Rafała Gadowskiego: 21 czerwca 2017, godzina 19:00, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej, Świętokrzyska 32, Warszawa.

Wystawa trwać będzie do 5 lipca 2017 roku. Zapraszamy!

P_D_10500

 

Tekst: Sebastian Krzypkowski

Fot.: 1.) Rafał Gadowski, Winogrona, olej na płótnie, 2017, 2.) Rafał Gadowski, Melony 8, olej na płótnie, 2016.

 

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Dali kontra Warhol. Wystawa w PKiN w Warszawie

W warszawskim Pałacu Kultury i Nauki odbyła się światowa premiera wystawy niezwykłej – skonfrontowanych ze sobą dzieł Salvadora Dali i Andy’ego Warhola, dwóch z grona najsłynniejszych artystów wszech czasów.

Dwóch artystów, tworzących głównie w II połowie XX wieku, uprawiało sztukę – wydawałoby się – zupełnie odmienną. O ile Dali w znacznej większości swej pracy wybierał sztukę przedstawieniową, bogatą, pełną symboliki, mitów, nadrzeczywistą, o tyle Warhol poświęcał się szokującej prostocie, sprowadzeniu sztuki do słynnej puszki zupy, powtórzonego portetu. Patrząc na dzieła Dalego, a następnie Warhola i na odwrót trudno doszukiwać się w nich podobieństw w sposobie przedstawienia, wspólnych cech formalnych.

Jest jednak coś, co łączyło obu twórców i wystawa ma na celu zaakcentowanie tego – miłość do sławy, rozgłosu, kontrowersji i fortuny. Warhol oraz Dali w swoich czasach byli prawdziwymi gwiazdorami, celowo i skutecznie wpływającymi na opinię publiczną, bawiącymi się z konwenansem, celebrującymi kolejne projekty i wywieranie wpływu na komercyjne życie Europy XX wieku, jak wtedy, gdy Salvador Dali miał zaaranżować wystawę jednego z wykwintnych sklepów, zmieniając ją w fantasmagoryczną, zmysłową scenę, budzącą ogromne zainteresowanie tłumów. Andy Warhol nazwał swoją nowojorską pracownię The Factory (Fabryka), by zaakcentować ironicznie masowość swojej sztuki – a w swoich czasach atelier twórcy było centrum życia artystycznego, a co za tym idzie wieczorowego Nowego Jorku.

Nie da się ukryć, że dzisiejsza sława Dalego i Warhola, artystów „kultowych”, powszechnie znanych jest w równej mierze zasługą ich geniuszu i stworzonych arcydzieł, co uwielbienia blichtru, sławy oraz umiejętności twórczego zaistnienia w popularnych mediach i wywarcia wpływu na szeroką publiczność.

Wystawa trwać będzie do 7 października 2017 roku.

 

Tekst: Sebastian Krzypkowski

Fot.: materiały organizatora

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015