Archiwa tagu: malarstwo

Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch 2017.

3 grudnia 2017 roku zostały ogłoszone wyniki w konkursie o Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch. Jest to jeden z najbardziej znaczących konkursów malarskich w Polsce, w którym każdego roku uczestniczy w nim kilkuset młodych artystów z całej Polski. W tym roku z ponad dwustu zgłoszeń wybrano 48 finalistów z 10 uczelni artystycznych.

W tegorocznej edycji Grand Prix ex aequo zdobyli Maciej Czyżewski (ASP w Warszawie) oraz Maria Szachnowska (ASP w Gdańsku).
Wyróżnienia Honorowe otrzymali Daria Bidzińska (ASP  w Katowicach), Marcin Jarych (ASP we Wrocławiu), Grzegorz Klimek (ASP we Wrocławiu), Liwia Litecka (Wydział Artystyczny UZ), Aneta Marszałek (ASP w Katowicach), Jakub Podlodowski (ASP w Krakowie) oraz Katarzyna Świerzewska (ASP w Gdańsku).
Gratulujemy serdecznie Laureatom Konkursu oraz dziękujemy Finalistom oraz wszystkim uczestnikom, życząc realizacji artystycznych zamierzeń.

Fundacja im. Franciszki Eibisch została powołana przez profesora Eugeniusza Eibischa, wybitnego malarza kolorystę, laureata Nagrody Guggenheima.

Eugeniusz Eibisch (1896-1987), wybitny artysta malarz, współtwórca nurtu kolorystycznego w Polsce, urodził się w 1896 roku w Lublinie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Jacka Malczewskiego i Wojciecha Weissa.
Od 1922 roku mieszkał w Paryżu, gdzie tworzył w kręgu Ecole de Paris.
Przyjaźanił się m.in. z Chaimem Soutinem, Rogerem Martinem du Gardem, którego zainspirował do stworzenia literackiej postaci Serge`a w powieœci Rodzina Thibault. Wystawiał wgaleriach prezentujących Amadeo Modiglianiego, współpracował ze słynnym marszandem Zborowskim oraz z Galerią Bernheim.
W 1939 roku wrócił do Polski. Od 1945 roku był Rektorem Akademii Sztuk Pięknych Krakowie. W latach 1949-69 prowadził katedrę malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Był laureatem wielu nagród , m.in. Nagrody Guggenheima. Uczestniczył w Biennale w Wenecji.
Zmarł w Warszawie w 1987 roku. Jego dzieła, m.in. przekazane jako dar artysty zapisem testamentowym do kolekcji muzealnych znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Narodowego w Krakowie. W 2007 w Muzeum Zamkowym w Lublinie odbyła się monograficzna wystawa profesora Eugeniusza Eibischa. Prace Eugeniusza Eibisch uwzględnione zostały między innymi w wystawach artystów z kręgu Ecole de Paris w Pinakotece w Paryżu i w Palazzo Vecchio we Florencji.

Eugeniusz Eibisch i Pablo Picasso

Grand Prix w konkursie o Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch ex aequo:

Czyżewski Maciej - 2017_832

Maciej Czyżewski z Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie

Szachnowska Maria - 2017_863
Maria Szachnowska z Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.

Zwycięzcy Grand Prix ex aequo otrzymali nagrodę pieniężną oraz dyplomy.

Przyznano także 7 wyróżnień honorowych dla artystów:

Bidzińska Daria - 2017_792

Daria Bidzińska z Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach

Jarych Marcin - 2017_834

Marcin Jarych z Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu

Klimek Grzegorz - 2017_891

Grzegorz Klimek Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza -Gepperta we Wrocławiu

Litecka Liwia - 2017_846
Liwia Litecka z Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Zielonogórskiego

Marszałek Aneta - 2017_872

Aneta Marszałek z Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach

Podlodowski Jakub - 2017_743

Jakub Podlodowski z Akademii Sztuk Pięknych w im. Jana Matejki w Krakowie

Świerzewska Katarzyna - 2017_750

Katarzyna Świerzewska z Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku
Jury w składzie Katarzyna Napiórkowska- Prezes Fundacji im. Franciszki Eibisch, prof. dr hab. Adam Myjak,  prof. dr hab. Wojciech Zubala, zakwalifikowało do finału konkursu 48 artystów:

  • Daria Bidzińska – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Joanna Cisek – Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi
  • Maciej Czyżewski – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
  • Katarzyna Dyjewska – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Łukasz Dymiński – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
  • Małgorzata Gorzelewska-Namiota – Wydział Artystyczny UMCS w Lublinie
  • Katarzyna Góralczyk – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Magdalena Górny – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Daria Hanczarova – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Naila Ibupoto – Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu
  • Julia Idasiak – Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu
  • Marcin Jarych – Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu
  • Paweł Franciszek Jaskuła – Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu
  • Radosław Jastrzębski – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
  • Dagmara Jemioła-Hryniewiecka – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Monika Kaczmarek – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Grzegorz Klimek – Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu
  • Kornel Kowalski – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Radosław Kozłowski – Wydział Artystyczny UMCS w Lublinie
  • Judyta Krawczyk – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
  • Klaudia Lata – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Katarzyna Lembryk – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Liwia Litecka – Wydział Artystyczny Uniwersytetu Zielonogórskiego
  • Aleksandra Łatecka – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
  • Martyna Majchrowicz – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Mateusz Maliborski – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Monika Marchewka – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Aneta Marszałek – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Krzysztof Mętel – Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu
  • Barbara Olejarczyk – Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi
  • Jakub Podlodowski – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Matylda Polak – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Sylwia Rams – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Paulina Sanecka – Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu
  • Sylwia Solak – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Agnieszka Sośnia – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Agata Magdalena Sulikowska – Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi
  • Maria Szachnowska – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Olga Szczechowska – Wydział Sztuk Pięknych UMK w Toruniu
  • Katarzyna Świerzewska – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Julia Świtaj – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Rafał Urbaniak – Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu
  • Marta Wawrzynowicz – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Magdalena Wiśniewska – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Joanna Woźny – Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
  • Barbara Wójcik – Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
  • Sylwia Zdzichowska – Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
  • Magdalena Żołdowicz Penke – Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Moje spotkania z Marią Anto. Tekst Katarzyny Napiórkowskiej

Maria Anto

Moje spotkania z Marią Anto
Katarzyna Napiórkowska

Zdarzają się spotkania, które trwają w naszej pamięci. Nie pozwalają przenieść się do domeny przeszłości, nie pozwalają na czas przeszły.

Tak wspominam każdą z rozmów z Marią Anto, wybitną malarką, z którą łączyła mnie oprócz spraw artystycznych także przyjaźń. Takie rozmowy wciąż rezonują, wnosząc w codzienne życie coś ponadczasowego, mądrość, która trwa.

Trudno uwierzyć, że mija już 10 lat od śmierci Artystki. Cieszę się jednak, że właśnie w tym czasie ma miejsce przypominająca jej twórczość wystawa w warszawskiej Zachęcie. 

Z malarstwem Marii Anto zetknęłam się jako studentka; oglądałam wówczas jej obrazy, które już wcześniej zdobyły uznanie na świecie. Słyszałam o sukcesie jej prezentacji na Biennale w São Paulo.

Byłam pod wrażeniem jej osobowości, gdy spotkałyśmy się osobiście. Prowadziłam już wówczas Galerię Art na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Rozpoczęło to naszą współpracę. Na tym gruncie rodziło się też pewne artystyczne porozumienie.

Uwielbiałam rozmawiać z Marią Anto o jej malarstwie, słuchać o tym, co dla niej było ważne i inspirujące.

Wyłaniała się z tych rozmów postać wyjątkowa. O silnej osobowości, charyzmatyczna.  Postaci takie tchną szczególnym rodzajem spokoju. Myślę, że wynika on z wewnętrznej harmonii, zgodności poglądów, życia i w tym wypadku- co najważniejsze- sztuki.

Fascynująca dla mnie była historia rodziny Marii Anto. Malarzem był jej pradziad Ignacy Jasiński, jej babka, Maria Czarnecka również malowała. Malarka wywodziła się z domu o  bogatych tradycjach emancypacji kobiet. Jej babka stworzyła w Warszawie szkołę średnią dla dziewcząt. Jej cioteczna babka była założycielką warszawskiego Muzeum Etnograficznego i pierwszą Polką- rektorem, natomiast matka artystki była jedną z pierwszych studentek Wydziału Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego w dwudziestoleciu międzywojennym. Myślę, że te rodzinne uwarunkowania w dużym stopniu uformowały artystkę. Wszystko wzmagało jej wrodzoną odrębność.

Artystyczna charyzma to posiadanie własnej wizji i konsekwentne jej realizowanie. Maria Anto była w stanie stworzyć osobisty i osobliwy malarski język, w całkowitej niezależności od artystycznych trendów. Jej malarstwo, przy pozornej naiwności jest bardzo intelektualne. Uwielbiała poezję, a codzienność w jej oczach stawała się poetycka. Obrazy Marii Anto natomiast stanowią pewien klucz do bogatszego odczytywania rzeczywistości, właśnie przez pryzmat poezji. Wiersze w swojej syntetyczności mieszczą w sobie bardzo wiele. Przemawiają do intuicji. Tak także odbierałam malarstwo Marii Anto.

Legendarne były plenery, na przykład te w Białowieży. Maria Anto przyciągała wiele osób swoją osobowością; była we wszystko bardzo zaangażowana. Swoimi działaniami scalała innych. Budowała więzi, których spoiwem było wspólne odczuwanie sztuki, dyskutowanie o niej.

Odwiedziłam kiedyś plener, w którym uczestniczyła Maria Anto. Podczas wieczoru czytano poezję. Dla Marii była to prawdziwa celebracja słów. Wierzyła w powagę sztuki, w jej świętość, więc gdy ktoś szeptał podczas recytacji, Maria Anto dobitnie zwróciła mu uwagę.

Myślę, że Maria Anto czuła, że szczerze szanuję to, co robi i potrafiła odwdzięczyć się podobną atencją. Wyrażało się to w niezwykle ciepłych, przyjaznych relacjach. Nie ograniczało się tylko do spraw sztuki.

Z ciekawością obserwowałam, jaką była osobą z bliska, jak bardzo oddana była rodzinie, jak wychowywała dzieci. Kiedy dziś patrzę na jej obrazy, widzę w nich dwie zgodne z osobowością artystki cechy- niezwykłą czułość, ale i moc, poczucie siły, pewną władczość. Przejawia się to bardzo świadomej narracji, do której odczytywania także dziś potrzebujemy zarówno intuicji, jak i silnej wiary, przekonania, pewności. Jakkolwiek by to brzmiało paradoksalnie, tak właśnie odbieram to malarstwo.

Patrząc dziś na wczesne obrazy Marii Anto, myślę, że jej twórczość jest dziś ważną i potrzebną alternatywą dla silnie zracjonalizowanego świata.

Pozwala przetrwać naszej wrażliwości.

Katarzyna Napiórkowska, listopad 2017

W  Zachęcie- Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie do 4 lutego 2018 trwa wystawa Marii Anto.
Kuratorem jest pan Michał Jachuła. 

Fot.: Maria Anto, kolekcja Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.
logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

 

 

 

 

 

Frida Kahlo i Diego Rivera. Polski kontekst w Poznaniu

W poznańskim Centrum Kultury Zamek otwarto wystawę malarstwa Fridy Kahlo i Diego Rivery – jednej z najbardziej znanych par artystów XX wieku.

Malarstwo Fridy Kahlo wynikało z czystej potrzeby uwiecznienia swojego życia – odrzucała twierdzenie, jakoby malowała świat fantastyczny mówiąc, że maluje tylko i wyłącznie swoje życie. Najbardziej znane dzieła artystki to jej autoportrety – często, za pomocą symboliki czerpiącej m.in. z kultury ludowej i mitów meksykańskich, ukazujących jej zrujnowane zdrowie (artystka przeszła polio we wczesnym dzieciństwie i tragiczny wypadek w młodości), samotność związaną z chorobą oraz pełną intensywnych uczuć relację z Diego Riverą, cenionym meksykańskim malarzem i muralistą.

Poza obrazami dwójki artystów, na wystawie zostaną pokazane również fotograficzne wizerunki Fridy, wykonanych przez Nickolasa Muraya oraz Bernice Kolko, bliską przyjaciółkę malarki, której udało uchwycić się Fridę w scenach życia codziennego i momentach bardzo intymnych. Ponadto, w sali projekcyjnej znajdującej się przy Sali Wystaw obejrzeć będzie można projekcję dokumentalnego filmu poświęconego życiu i twórczości malarzy. Eksponowane będą również obrazy Fanny Rabel, jednej z czwórki uczniów Fridy, która współpracowała również z Diego Riverą przy realizacji jego słynnych murali.

Wystawę  zamyka sala poświęcona Wystawie Sztuki Meksykańskiej w Polsce z roku 1955, na której znalazły się dzieła najważniejszych twórców meksykańskich, w tym słynny, zagubiony obraz Fridy La Mesa Herida,  będący największym formatowo dziełem namalowanym przez malarkę, ostatni raz widzianym właśnie w Polsce.

Wystawa będzie trwać do 21 stycznia 2018 roku.

 

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski, źródło.

Fot.: Frida Kahlo, Miłosny uścisk wszechświata, Ziemia (Meksyk), Ja, Diego i Pan Xolotl, 1949, The Jacques and Natasha Gelman Collection of Mexican Art, the Vergel Foundation and the Tarpon Trust © 2017 Banco de México Diego Rivera Frida Kahlo Museums Trust, Mexico, D.F. / Artists Rights Society (ARS), New York.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.
logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Polska sztuka w Parlamencie Europejskim

W Parlamencie Europejskim w Brukseli odbyła się wystawa sztuki polskiej zorganizowana przez Galerię Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej pod patronatem dra hab. Kazimierza M. Ujazdowskiego, deputowanego do Parlamentu Europejskiego, byłego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Po zakończeniu, ekspozycja zostanie przeniesiona do Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Mont des Arts 8 w Brukseli, gdzie 5 września nastąpi jej ponowne otwarcie.
Wystawa obejmuje prace artystów aktywnych w drugiej połowie xx wieku oraz twórców współczesnych, stawiając sobie za cel ukazanie różnorodności nurtów, stylistyki oraz dynamikę zmian w sztuce polskiej.
Jednym z motywów wystawy jest Pamięć i Historia. Eksponowane prace odnoszą się do potrzeby dokumentacji rzeczywistości, przemijającego czasu, myśli i emocji – potrzeby odczuwanej zarówno na poziomie artystycznym, jak i czysto osobistym, ludzkim. Wystawione dzieła m.in. profesora Józefa Szajny, malarza, scenografa i reżysera, którego sztuka (czterokrotnie wystawiana na Międzynarodowym Biennale Sztuki) była silnie naznaczona przeżyciami z okresu wojny, Romana Opałki, który w słynnym cyklu Opałka 1965/1-∞ z dokumentowania upływającego czasu uczynił dzieło swego życia oraz prace profesora Rafała Strenta, opowiadające o uniwersalnych symbolach i miejscach.

Pod hasłem Mit  prezentowane są grafiki profesora Leszka Rózgi, którego prace znajdują się w kolekcji m.in. petersburskiego Ermitażu, wiedeńskiej Albertiny czy Biblioteki Narodowej w Paryżu. Twórca ten wielokrotnie odnosił się do tematu źródeł europejskiej tożsamości – antycznych cywilizacji śródziemnomorskich. Przedstawiając w swych pracach Pigmaliona, etruskie pary zakochanych, wariacje na temat kultury egejskiej, czy widoki miast i krain włoskich Leszek Rózga zwraca uwagę zarówno na genezę cywilizacji europejskiej, ponadczasowe potrzeby, dążenia i zachowania ludzkie, jak również  komentuje kondycję współczesnego świata. Obraz profesora Antoniego Fałata jest próbą metaforycznego zapytania o Europę, jej przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Motyw z przedstawieniem dwóch patrzących na siebie kobiet stanowić może w wizji artysty aluzję do dwoistości Europy, ale także do pewnego nastroju dekadencji. Powstały około roku 2000 obraz nosił w tytule piętno niepokojów, umniejszone jednak postawionym przez autora znakiem zapytania: „Koniec wieku, koniec Europy?”

prof. Leszek Rózga, Niespełniony wieczór sycylijski, suchoryt z akwarelą, 1999, kolekcja Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
prof. Leszek Rózga, Niespełniony wieczór sycylijski, suchoryt z akwarelą, 1999, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Motyw Surrealizmu  obejmuje twórczość Franciszka Starowieyskiego, pierwszego Polaka, który miał  wystawę indywidualną w bodaj najważniejszym muzeum na świecie-  nowojorskim MoMA. Starowieyski był także autorem słynnego obrazu Divina Polonia, które z okazji rozpoczęcia procesu akcesji Polski do unii Europejskiej eksponowane było w siedzibie Przedstawicielstwa RP. Na obecnej wystawie pokazujemy oryginalne szkice do tego arcydzieła. Dążąc do przedstawienia różnorodności w sztuce pokazane zostaną także prace Rafała Olbińskiego, wielokrotnie nagradzanego malarza i grafika, który wiele lat w ogromnymi sukcesami spędził w Stanach Zjednoczonych. Wśród prezentowanych prac jest m.in. Porwanie Europy, grafika, której reprodukcja znalazła się w 2004 roku na okładce magazyny Der Spiegel. Na wystawie pokazano także prace Stasysa Eidrigeviciusa, Litwina od wielu lat mieszkającego i tworzącego w Polsce, a znanego z onirycznych, zagadkowych, nierzadko niepokojących portretów oraz baśniowych ekslibrisów, za które był wielokrotnie nagradzany. Uniwersalność przedstawień autorstwa tych artystów ukazuje ich erudycję swoistą interdyscyplinarność sztuki – dzieła te dotyczą wielu tematów, w tym mitu oraz miejsc, eksponowanych w osobnych sekcjach.

P_D_11095
Rafał Olbiński, Porwanie Europy, inkografia, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Pod hasłem „miejsca” pokazane są m.in. narracyjne weduty Edwarda Dwurnika, jednego z czołowych polskich malarzy współczesnych, dokumentujące bliską rzeczywistość w jej przemianach. Artysta często wykorzystuje scenerię miast do oddania także przekazu o charakterze komentatorskim. Obok prac figuratywnych tworzy także przedstawienia abstrakcyjne.
Zaprezentowane są także prace artystki wywodzącej się jeszcze ze szkoły polskiego koloryzmu związanej z warszawską pracownią profesora Jana Cybisa: Magdaleny Spasowicz.

P_D_11134
Edward Dwurnik, Schody hiszpańskie, olej na płótnie, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Na wystawie pokazano również rysunki profesora Mieta Olszewskiego, wykładowcy gdańskiego ASP; artysta podchodzi w nich z przymrużeniem oka do tematów kulturalnych i społecznych. Ekspozycja zawiera także twórczość malarzy młodego pokolenia: Marty Rynkiewicz, której prace budują oniryczną atmosferę wokół wątków kojarzonych z europejską cywilizacją i kulturą.  Artystka jest absolwentką ASP w Gdańsku oraz Accademia di Belle Arti di Brera w Mediolanie. Obrazy Marka Okrassy łączą w sobie elementy surrealizmu z uważną obserwacją, swego rodzaju voyeuryzmem, któremu poddany jest nowoczesny świat. Pełne świetlistości i lekkości są obrazy Jacka Cyganka.  Malarstwo wywodzącego się z krakowskiej ASP Andrzeja Borowskiego to głównie martwe natury i pejzaże, w których artysta twórczo czerpie z wielorakich dokonań sztuki XX wieku. Anna Szejdewik zajmuje się głównie street artem, natomiast Joanna Woyda zainspirowana jest konwencją fotografii.

Marek Okrassa, Bal, olej na płótnie, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
Marek Okrassa, Bal, olej na płótnie, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

 

Otwarcie wystawy w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Mont des Arts 8 w Brukseli odbędzie się 5 września 2017 roku o godzinie 19:00. Zapraszamy!

Tekst: dr Justyna Napiórkowska

Fotografia tyt.: fragmenty prac E. Dwurnika, R. Olbińskiego, prof. J. Szajny, M. Rynkiewicz;
Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Szczeliny wolności. Sztuka w latach 1945-1948/9

W Muzeum Narodowym w Poznaniu otwarto dzisiaj wystawę Szczeliny wolności – sztuka w latach 1945-1948/9, poświęconą twórczości polskiej powstałej w ciągu trzech lat od zakończenia II Wojny Światowej.

Obiekty zebrane na ekspozycji obrazują niepewność tamtych czasów – wielopoziomowa problematyka dotyczyła nie tylko stylistyki, nurtów i tendencji (przy stale rozwijającej się i zaskakującej awangardzie artystycznej Zachodu), lecz również konieczności rozliczenia się z koszmarem największej, najpotworniejszej wojny w historii i jej niepodważalnym wpływem na dalsze losy ludzkości, oraz trudną sytuacją polityczną samej Polski, spustoszonej po walce, z niepewną przyszłością pod egidą wschodnich sąsiadów. Mimo tego, wśród intelektualistów i artystów istniała nadzieja i gotowość do odbudowania kraju.

Wystawa podzielona została na trzy części – Czas martwej natury, Wojna/Wojna, Abstrakcja i Surrealizm. Celem tego zabiegu było ukazanie różnorodności i rozwoju stylów malarskich w tamtym okresie, dążenia do nowatorstwa artystów awangardowych (które zostało przerwane w 1949 roku oficjalnym wprowadzeniem socjalizmu), oraz wpływu dramatu wojny i Holokaustu na tożsamość artystyczną tamtych czasów.

Szczeliny wolności – sztuka w latach 1945-1948/1949
Wystawa trwać będzie od 6 sierpnia do 12 listopada 2017. 
Muzeum Narodowe w Poznaniu, al. Marcinkowskiego 9.

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Fot.: Alfred Lenica, Getto II, olej na płótnie, 1948-1959.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Rafał Gadowski – malarstwo

Już jutro, 21 czerwca 2017 roku o godzinie 19:00, w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Świętokrzyskiej 32 w Warszawie otwarta zostanie wystawa malarstwa Rafała Gadowskiego.

Artysta w swych obrazach skupia się na pięknie świata natury, uwieczniając je w zaskakujący, nowatorski sposób – poprzez użycie syntetycznych plam barwnych, jaskrawych, mocnych kolorów i wyraźnych kontrastów. Ujmowanie „portretowanych” owoców i zwierząt w niemal przypadkowe, niewystudiowane, otwarte kadry przy jednoczesnym monumentalizowaniu przedstawionych obiektów ma zwracać uwagę na ogromną ilość piękna, które występuje codziennie w nawet najbardziej niepozornych przedmiotach.

Sam autor o swych dziełach mówi:

„Nigdy nie interesowała mnie literacka narracja w malarstwie. Tematem są zwykłe przedmioty. Każdy motyw, czy to jest owoc, sarna, dziecko czy krzesło jest dla mnie inspirujący. Ale nie po to by powielać stereotyp widzenia rzeczywistości lecz by pokazać to czego nie widać na pierwszy rzut oka. Kolor i światło to materia z której buduję moje obrazy, kreując niedostrzegalny porządek rzeczy.”

Rafał Gadowski

Urodzony w 1973 roku. Studiował Malarstwo na Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. W 1999 r. uzyskał Dyplom na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni malarstwa prof. Zbysława Maciejewskiego. Uczestnik wielu wystaw zbiorowych. Jego prace znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Wernisaż wystawy malarstwa Rafała Gadowskiego: 21 czerwca 2017, godzina 19:00, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej, Świętokrzyska 32, Warszawa.

Wystawa trwać będzie do 5 lipca 2017 roku. Zapraszamy!

P_D_10500

 

Tekst: Sebastian Krzypkowski

Fot.: 1.) Rafał Gadowski, Winogrona, olej na płótnie, 2017, 2.) Rafał Gadowski, Melony 8, olej na płótnie, 2016.

 

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Janusz Mulak: Malarstwo

20 maja podczas warszawskiej Nocy Muzeów w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej odbędzie się wernisaż malarstwa Janusza Mulaka.

P_D_10628
Janusz Mulak, Color excursion, gwasz/tempera, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Wystawa obejmuje cykl najnowszych obrazów Janusza Mulaka. Autor eksperymentuje poprzez łączenie w zestawy nazywane Artescape szeregu elementów obrazowych mających wg niego wspólne, przenikające się cechy wizualne. Na kanwie malarstwa abstrakcyjnego Janusz Mulak poszukuje indywidualnego języka instalacji malarskiej.

Prowokująco zatytułowany cykl „Obrazy nieudane” powstał w trakcie pracy nad cyklem Artescape. Szkice te były ucieczką, a może nawet wyzwoleniem od dyscypliny, uporu trzymania się jednej koncepcji. Jak wspomina malarz, „robiąc te małe szkice – sposobem nerwowych, rwanych gestów, branych z podświadomości, czułem że zdradzam główny nurt swojej pracy”.

Samo formowanie płaszczyzny obrazu poprzez różnorodne nacinanie płótna, może być reminiscencją awangardowej wystawy z 1971 roku pt. „Forma i Dźwięk” ( z kompozytorką Elżbietą Sikorą ), gdy Mulak pierwszy raz dokonał wg swoich słów „transformacji rzeźbiarskiej lunety, kadrującej przestrzeń.”

JANUSZ MULAK
Studia na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, malarstwo w pracowni prof. Jacka Sempolińskiego, architektura w pracowni prof. Romualda Gutta. Praca dyplomowa bardzo dobra z wyróżnieniem. Nagroda MKiS za najlepszy dyplom na polskich uczelniach plastycznych ( im. Bartoszka i Bobowskiego). Studium historii sztuki na Uniwersytecie w Heidelbergu pod kierunkiem prof. Anselma Riedla.

Wernisaż: Sobota, 20 maja 2017 od godziny 20:00
Wystawa trwać będzie do 2 czerwca 2017

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
Świętokrzyska 32
Warszawa

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Dali kontra Warhol. Wystawa w PKiN w Warszawie

W warszawskim Pałacu Kultury i Nauki odbyła się światowa premiera wystawy niezwykłej – skonfrontowanych ze sobą dzieł Salvadora Dali i Andy’ego Warhola, dwóch z grona najsłynniejszych artystów wszech czasów.

Dwóch artystów, tworzących głównie w II połowie XX wieku, uprawiało sztukę – wydawałoby się – zupełnie odmienną. O ile Dali w znacznej większości swej pracy wybierał sztukę przedstawieniową, bogatą, pełną symboliki, mitów, nadrzeczywistą, o tyle Warhol poświęcał się szokującej prostocie, sprowadzeniu sztuki do słynnej puszki zupy, powtórzonego portetu. Patrząc na dzieła Dalego, a następnie Warhola i na odwrót trudno doszukiwać się w nich podobieństw w sposobie przedstawienia, wspólnych cech formalnych.

Jest jednak coś, co łączyło obu twórców i wystawa ma na celu zaakcentowanie tego – miłość do sławy, rozgłosu, kontrowersji i fortuny. Warhol oraz Dali w swoich czasach byli prawdziwymi gwiazdorami, celowo i skutecznie wpływającymi na opinię publiczną, bawiącymi się z konwenansem, celebrującymi kolejne projekty i wywieranie wpływu na komercyjne życie Europy XX wieku, jak wtedy, gdy Salvador Dali miał zaaranżować wystawę jednego z wykwintnych sklepów, zmieniając ją w fantasmagoryczną, zmysłową scenę, budzącą ogromne zainteresowanie tłumów. Andy Warhol nazwał swoją nowojorską pracownię The Factory (Fabryka), by zaakcentować ironicznie masowość swojej sztuki – a w swoich czasach atelier twórcy było centrum życia artystycznego, a co za tym idzie wieczorowego Nowego Jorku.

Nie da się ukryć, że dzisiejsza sława Dalego i Warhola, artystów „kultowych”, powszechnie znanych jest w równej mierze zasługą ich geniuszu i stworzonych arcydzieł, co uwielbienia blichtru, sławy oraz umiejętności twórczego zaistnienia w popularnych mediach i wywarcia wpływu na szeroką publiczność.

Wystawa trwać będzie do 7 października 2017 roku.

 

Tekst: Sebastian Krzypkowski

Fot.: materiały organizatora

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

COMMON GROUND: POLSCY I HOLENDERSCY ARTYŚCI W BRUKSELI

W brukselskiej Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Mont des Arts 8 przygotowano wystawę malarstwa i fotografii autorstwa czwórki artystów pochodzenia polskiego i holenderskiego. Wernisaż odbędzie się 28 kwietnia 2017 roku. 

Kontrastowość wystawy uzyskana została dzięki zestawieniu ze sobą utrzymanych w czerni i bieli zdjęć artystycznych Rutgera ten Broeke i Blanki Wąsowicz z mieniącymi się pięknymi barwami obrazami autorstwa Gabryeli Wąsowicz oraz fotograficznymi impresjami Roberta Webstera. „Podzielenie” twórców na dwie podgrupy wzajemnie się przenikające – tj. malarzy/fotografów i Polaków/Holendrów pokazuje uniwersalizm sztuki nowoczesnej, swego rodzaju pozytywną globalizację -nieoznaczającą wyzbywania się własnych cech i odmienności.
P_D_10778

fot.1: Rutger ten Broeke

Fotografie Rutgera ten Broeke oraz Blanki Wąsowicz oscylują wobec kobiecości – przeznaczenia, cielesności, duchowości, wyobcowania, jak również jej archetypów i symboli – pramatki Ewy, bogini miłości Wenus czy niepokalanej Maryi. Monochromatyzm fotografii i minimalizm kompozycji wzmacnia siłę przekazu zdjęć, budując atmosferę ciszy, skupienia, kontemplacji.

Apparition Holly

fot. 2 Blanka Wąsowicz

Prezentowane na wystawie malarstwo, formalnie odmienne od wymienionych wyżej dzieł, także niesie za sobą potężny ładunek emocjonalny. Gabryela Wąsowicz nostalgicznie odnosi się do zarówno piękna owoców przyrody w swych martwych naturach przywodzących na myśl motywy vanitas oraz dawnych dzieła mistrzów holenderskich, jak i do życia człowieka człowieka, ukazując artefakty codziennej egzystencji oraz zamyślone, odosobnione postaci.  Robert Webster natomiast, poza cyklem „Wspomnienia z Warszawy” zawierającym impresje z polskiej stolicy, zajmuje się niuansami dotyczącymi życia, śmierci, teatru oraz karnawału, od zawsze go fascynującymi.

P_D_10797

fot. 3 Gabryela Wąsowicz

Całą czwórkę artystów łączy fakt ukończenia Gerrit Rietveld Academie w Amsterdamie – artystycznej uczelni kształcącej studentów z całego świata, która specjalizuje się w nowatorskich podejściach do sztuki; na ASP w Warszawie również studiowali Gabryela Wąsowicz i Robert Webster – artysta urodzony w Holandii przyjechał wówczas do Polski na dwuletnią wymianę.P_D_10789

fot. 4 Robert Webster

Gabryela oraz Blanka Wąsowicz są artystkami urodzonymi w Polsce, wywodzącymi się z polskiej rodziny malarzy. Na stałe związane z Holandią – Gabryela prowadzi pracownię malarstwa i rysunku Gooise Academie voor Beeldende Kunsten (Akademii Sztuk Pięknych) w Laren. Jej prace znajdują się m.in. w prestiżowej kolekcji banku ING.  Blanka Wąsowicz natomiast uczy w Akademii Sztuki i Projektowania AKI-ArtEZ w Enschede, gdzie wykładał również Rutger ten Broeke. Obydwie artystki zaznaczają, iż ich polskie pochodzenie i poczucie przynależności stanowi dla nich ważny element tożsamości; w żadnym wypadku nie wyklucza się to z życiem i aktywnym tworzeniem w Holandii, a wręcz przeciwnie, prowadzi do wzbogacenia procesu twórczego.

Wernisaż wystawy Common Ground odbędzie się 28 kwietnia o godzinie 19:00 w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Mont des Arts 8 w Brukseli.

Wystawa trwać będzie do 12 maja 2017 roku.

 

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Zdjęcia: od góry – 1. Rutger ten Broeke 2. Blanka Wąsowicz 3. Gabryela Wąsowicz 4. Robert Webster, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Bożena Lesiak: Tulipany

Ekspozycja wiosennych dzieł Bożeny Lesiak rozpocznie się 3 kwietnia w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Mont des Arts 8 w Brukseli.

P_D_10671

Motyw kwiatów był obecny w sztuce zawsze. Uniwersalnie wiązane z pięknem, na przestrzeni dziejów poszczególne gatunki kwiatów zyskiwały i traciły nowe znaczenia symboliczne, często przyjmując na siebie cechy i cnoty, które w danym czasie wiodły prym… W mitologii starożytnych Greków kwiaty pełniły rolę komemoracji – narcyzy przypominają o legendarnej próżności, jednocześnie przestrzegając przed jej skutkami, hiacynty upamiętniają tragiczną śmierć, irysy wielbią boginię dobrych wieści i tęczy. W kulturze chrześcijańskiej kwiaty zaczynały przyjmować bardziej abstrakcyjne znaczenia, odnosić się do niewinności, czystości, męczeństwa…

W baroku, przy okazji rozwoju (czy rozkwitu…?) motywu vanitas, kwiaty stanęły w pełnej glorii z niezwykłą, pełną gracji prostotą utożsamiając sobą to, co dla ludzi było i jest tak trudne – śmiertelność. Uginające się pod ciężarem własnych koron, gubiące przekwitłe płatki, osuwające się w cień tła.

Motyw kwiatów, a zwłaszcza tulipanów, jest niezwykle ważną częścią twórczości Bożeny Lesiak, absolwentki krakowskiej ASP. Jednak w przeciwieństwie do wspomnianej sztuki baroku, u Bożeny Lesiak kwiaty są wręcz kwintesencją życia, uosobieniem bergsonowskiej élan vital. Pulsują kolorami, niemal rosnąc na naszych oczach; potężne, szerokie liście i kwiatostany zbliżone proporcjami do koron drzew często nie mieszczą się w granicach obrazu. Mieniąc się odcieniami barw, pełne energii nie tylko nie nasuwają, ale wręcz odganiają myśli o przemijaniu i śmiertelności.

Wystawa trwać będzie od 3 do 21 kwietnia 2017 roku, w Galerii Katarzyny Napiórkowskiej w Brukseli.

 

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Fot. Bożena Lesiak, Tulipany, dzieła pochodzą z kolekcji Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015