Archiwa tagu: sztuka

Frida Kahlo i Diego Rivera. Polski kontekst w Poznaniu

W poznańskim Centrum Kultury Zamek otwarto wystawę malarstwa Fridy Kahlo i Diego Rivery – jednej z najbardziej znanych par artystów XX wieku.

Malarstwo Fridy Kahlo wynikało z czystej potrzeby uwiecznienia swojego życia – odrzucała twierdzenie, jakoby malowała świat fantastyczny mówiąc, że maluje tylko i wyłącznie swoje życie. Najbardziej znane dzieła artystki to jej autoportrety – często, za pomocą symboliki czerpiącej m.in. z kultury ludowej i mitów meksykańskich, ukazujących jej zrujnowane zdrowie (artystka przeszła polio we wczesnym dzieciństwie i tragiczny wypadek w młodości), samotność związaną z chorobą oraz pełną intensywnych uczuć relację z Diego Riverą, cenionym meksykańskim malarzem i muralistą.

Poza obrazami dwójki artystów, na wystawie zostaną pokazane również fotograficzne wizerunki Fridy, wykonanych przez Nickolasa Muraya oraz Bernice Kolko, bliską przyjaciółkę malarki, której udało uchwycić się Fridę w scenach życia codziennego i momentach bardzo intymnych. Ponadto, w sali projekcyjnej znajdującej się przy Sali Wystaw obejrzeć będzie można projekcję dokumentalnego filmu poświęconego życiu i twórczości malarzy. Eksponowane będą również obrazy Fanny Rabel, jednej z czwórki uczniów Fridy, która współpracowała również z Diego Riverą przy realizacji jego słynnych murali.

Wystawę  zamyka sala poświęcona Wystawie Sztuki Meksykańskiej w Polsce z roku 1955, na której znalazły się dzieła najważniejszych twórców meksykańskich, w tym słynny, zagubiony obraz Fridy La Mesa Herida,  będący największym formatowo dziełem namalowanym przez malarkę, ostatni raz widzianym właśnie w Polsce.

Wystawa będzie trwać do 21 stycznia 2018 roku.

 

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski, źródło.

Fot.: Frida Kahlo, Miłosny uścisk wszechświata, Ziemia (Meksyk), Ja, Diego i Pan Xolotl, 1949, The Jacques and Natasha Gelman Collection of Mexican Art, the Vergel Foundation and the Tarpon Trust © 2017 Banco de México Diego Rivera Frida Kahlo Museums Trust, Mexico, D.F. / Artists Rights Society (ARS), New York.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.
logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Colloquia Biblioteki Kultury Polskiej: Jan Białostocki

19 września 2017 roku na kampusie UKSW przy ulicy Dewajtis 5 odbędzie się międzynarodowe sympozjum z cyklu Colloquia Biblioteki Kultury Polskiej we Włoszech. Polskość we Włoszech, współorganizowane z Uniwersytetem w Genui oraz Stowarzyszeniem Historyków Sztuki, poświęcone postaci profesora Jana Białostockiego, wybitnego polskiego historyka sztuki.

Sympozjum składać się będzie z prelekcji badaczy i historyków z Polski i Europy – wykładowców z uniwersytetów i placówek naukowych w Warszawie, Krakowie, Genui, Paryżu, Wiedniu i Tybindze. Celem spotkania będzie przybliżenie charakteru pracy i obecności Białostockiego we Włoszech, gdzie m.in. współpracował przy tworzeniu Atribus et Histoarie, międzynarodowego czasopisma poświęconego badaniu historii sztuki oraz całokształtu dorobku naukowego profesora.

Jan Białostocki był jednym z najważniejszych polskich historyków i badaczy sztuki XX wieku; jego bibliografia liczy setki pozycji, tłumaczonych na wiele języków w Europie i na świecie, zapewniając mu międzynarodową renomę. Zainteresowania profesora Białostockiego nie ograniczały się do danej epoki w historii; zgłębiał charakter sztuki europejskiej jako integralnej całości, publikując prace na temat różnorodnych okresów i twórców, w tym Rembrandta, zajmując się również teorią sztuki, problematyką historii sztuki jako nauki oraz metodologią badawczą.

^35BC604C86D3FE12D05565DC23FDC8973B1DADEE4C1974A57A^pimgpsh_fullsize_distr

 

Otwarcie sympozjum nastąpi 19 września 2017 roku o godzinie 9:00, w Auli Muzycznej (sala 116) kampusu UKSW przy ul. Dewajtis 5 w Warszawie.

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Fot.: Jan Lievens, Mężczyzna zapalający żagiew, ok. 1625, Muzeum w Wilanowie.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.
logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Polska sztuka w Parlamencie Europejskim

W Parlamencie Europejskim w Brukseli odbyła się wystawa sztuki polskiej zorganizowana przez Galerię Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej pod patronatem dra hab. Kazimierza M. Ujazdowskiego, deputowanego do Parlamentu Europejskiego, byłego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Po zakończeniu, ekspozycja zostanie przeniesiona do Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Mont des Arts 8 w Brukseli, gdzie 5 września nastąpi jej ponowne otwarcie.
Wystawa obejmuje prace artystów aktywnych w drugiej połowie xx wieku oraz twórców współczesnych, stawiając sobie za cel ukazanie różnorodności nurtów, stylistyki oraz dynamikę zmian w sztuce polskiej.
Jednym z motywów wystawy jest Pamięć i Historia. Eksponowane prace odnoszą się do potrzeby dokumentacji rzeczywistości, przemijającego czasu, myśli i emocji – potrzeby odczuwanej zarówno na poziomie artystycznym, jak i czysto osobistym, ludzkim. Wystawione dzieła m.in. profesora Józefa Szajny, malarza, scenografa i reżysera, którego sztuka (czterokrotnie wystawiana na Międzynarodowym Biennale Sztuki) była silnie naznaczona przeżyciami z okresu wojny, Romana Opałki, który w słynnym cyklu Opałka 1965/1-∞ z dokumentowania upływającego czasu uczynił dzieło swego życia oraz prace profesora Rafała Strenta, opowiadające o uniwersalnych symbolach i miejscach.

Pod hasłem Mit  prezentowane są grafiki profesora Leszka Rózgi, którego prace znajdują się w kolekcji m.in. petersburskiego Ermitażu, wiedeńskiej Albertiny czy Biblioteki Narodowej w Paryżu. Twórca ten wielokrotnie odnosił się do tematu źródeł europejskiej tożsamości – antycznych cywilizacji śródziemnomorskich. Przedstawiając w swych pracach Pigmaliona, etruskie pary zakochanych, wariacje na temat kultury egejskiej, czy widoki miast i krain włoskich Leszek Rózga zwraca uwagę zarówno na genezę cywilizacji europejskiej, ponadczasowe potrzeby, dążenia i zachowania ludzkie, jak również  komentuje kondycję współczesnego świata. Obraz profesora Antoniego Fałata jest próbą metaforycznego zapytania o Europę, jej przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Motyw z przedstawieniem dwóch patrzących na siebie kobiet stanowić może w wizji artysty aluzję do dwoistości Europy, ale także do pewnego nastroju dekadencji. Powstały około roku 2000 obraz nosił w tytule piętno niepokojów, umniejszone jednak postawionym przez autora znakiem zapytania: „Koniec wieku, koniec Europy?”

prof. Leszek Rózga, Niespełniony wieczór sycylijski, suchoryt z akwarelą, 1999, kolekcja Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
prof. Leszek Rózga, Niespełniony wieczór sycylijski, suchoryt z akwarelą, 1999, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Motyw Surrealizmu  obejmuje twórczość Franciszka Starowieyskiego, pierwszego Polaka, który miał  wystawę indywidualną w bodaj najważniejszym muzeum na świecie-  nowojorskim MoMA. Starowieyski był także autorem słynnego obrazu Divina Polonia, które z okazji rozpoczęcia procesu akcesji Polski do unii Europejskiej eksponowane było w siedzibie Przedstawicielstwa RP. Na obecnej wystawie pokazujemy oryginalne szkice do tego arcydzieła. Dążąc do przedstawienia różnorodności w sztuce pokazane zostaną także prace Rafała Olbińskiego, wielokrotnie nagradzanego malarza i grafika, który wiele lat w ogromnymi sukcesami spędził w Stanach Zjednoczonych. Wśród prezentowanych prac jest m.in. Porwanie Europy, grafika, której reprodukcja znalazła się w 2004 roku na okładce magazyny Der Spiegel. Na wystawie pokazano także prace Stasysa Eidrigeviciusa, Litwina od wielu lat mieszkającego i tworzącego w Polsce, a znanego z onirycznych, zagadkowych, nierzadko niepokojących portretów oraz baśniowych ekslibrisów, za które był wielokrotnie nagradzany. Uniwersalność przedstawień autorstwa tych artystów ukazuje ich erudycję swoistą interdyscyplinarność sztuki – dzieła te dotyczą wielu tematów, w tym mitu oraz miejsc, eksponowanych w osobnych sekcjach.

P_D_11095
Rafał Olbiński, Porwanie Europy, inkografia, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Pod hasłem „miejsca” pokazane są m.in. narracyjne weduty Edwarda Dwurnika, jednego z czołowych polskich malarzy współczesnych, dokumentujące bliską rzeczywistość w jej przemianach. Artysta często wykorzystuje scenerię miast do oddania także przekazu o charakterze komentatorskim. Obok prac figuratywnych tworzy także przedstawienia abstrakcyjne.
Zaprezentowane są także prace artystki wywodzącej się jeszcze ze szkoły polskiego koloryzmu związanej z warszawską pracownią profesora Jana Cybisa: Magdaleny Spasowicz.

P_D_11134
Edward Dwurnik, Schody hiszpańskie, olej na płótnie, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Na wystawie pokazano również rysunki profesora Mieta Olszewskiego, wykładowcy gdańskiego ASP; artysta podchodzi w nich z przymrużeniem oka do tematów kulturalnych i społecznych. Ekspozycja zawiera także twórczość malarzy młodego pokolenia: Marty Rynkiewicz, której prace budują oniryczną atmosferę wokół wątków kojarzonych z europejską cywilizacją i kulturą.  Artystka jest absolwentką ASP w Gdańsku oraz Accademia di Belle Arti di Brera w Mediolanie. Obrazy Marka Okrassy łączą w sobie elementy surrealizmu z uważną obserwacją, swego rodzaju voyeuryzmem, któremu poddany jest nowoczesny świat. Pełne świetlistości i lekkości są obrazy Jacka Cyganka.  Malarstwo wywodzącego się z krakowskiej ASP Andrzeja Borowskiego to głównie martwe natury i pejzaże, w których artysta twórczo czerpie z wielorakich dokonań sztuki XX wieku. Anna Szejdewik zajmuje się głównie street artem, natomiast Joanna Woyda zainspirowana jest konwencją fotografii.

Marek Okrassa, Bal, olej na płótnie, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
Marek Okrassa, Bal, olej na płótnie, 2017, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

 

Otwarcie wystawy w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Mont des Arts 8 w Brukseli odbędzie się 5 września 2017 roku o godzinie 19:00. Zapraszamy!

Tekst: dr Justyna Napiórkowska

Fotografia tyt.: fragmenty prac E. Dwurnika, R. Olbińskiego, prof. J. Szajny, M. Rynkiewicz;
Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Szczeliny wolności. Sztuka w latach 1945-1948/9

W Muzeum Narodowym w Poznaniu otwarto dzisiaj wystawę Szczeliny wolności – sztuka w latach 1945-1948/9, poświęconą twórczości polskiej powstałej w ciągu trzech lat od zakończenia II Wojny Światowej.

Obiekty zebrane na ekspozycji obrazują niepewność tamtych czasów – wielopoziomowa problematyka dotyczyła nie tylko stylistyki, nurtów i tendencji (przy stale rozwijającej się i zaskakującej awangardzie artystycznej Zachodu), lecz również konieczności rozliczenia się z koszmarem największej, najpotworniejszej wojny w historii i jej niepodważalnym wpływem na dalsze losy ludzkości, oraz trudną sytuacją polityczną samej Polski, spustoszonej po walce, z niepewną przyszłością pod egidą wschodnich sąsiadów. Mimo tego, wśród intelektualistów i artystów istniała nadzieja i gotowość do odbudowania kraju.

Wystawa podzielona została na trzy części – Czas martwej natury, Wojna/Wojna, Abstrakcja i Surrealizm. Celem tego zabiegu było ukazanie różnorodności i rozwoju stylów malarskich w tamtym okresie, dążenia do nowatorstwa artystów awangardowych (które zostało przerwane w 1949 roku oficjalnym wprowadzeniem socjalizmu), oraz wpływu dramatu wojny i Holokaustu na tożsamość artystyczną tamtych czasów.

Szczeliny wolności – sztuka w latach 1945-1948/1949
Wystawa trwać będzie od 6 sierpnia do 12 listopada 2017. 
Muzeum Narodowe w Poznaniu, al. Marcinkowskiego 9.

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Fot.: Alfred Lenica, Getto II, olej na płótnie, 1948-1959.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Odznaka honorowa Zasłużony dla Mazowsza dla Katarzyny Napiórkowskiej

1

Marszałek Województwa Mazowieckiego, pan Adam Struzik decyzją Sejmiku Województwa wręczył Katarzynie Napiórkowskiej odznakę honorową Zasłużony dla Mazowsza.
Uroczystość odbyła się w dniu 10 lipca 2017 roku w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej w Warszawie.

Odznaka przyznana jest Katarzynie Napiórkowskiej za zasługi dla Województwa Mazowieckiego, przyczynianie się do rozwoju regionu poprzez działalność kulturalną oraz wzbogacanie kulturowego wizerunku Mazowsza. Ponadto Katarzyna Napiórkowska została uhonorowana za działalność na rzecz promocji polskich artystów prowadzoną w Galerii w Warszawie i Brukseli.
Katarzyna Napiórkowska jest założycielem i prezesem Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej w Warszawie i Brukseli, a także prezesem Fundacji im. Franciszki Eibisch nagradzającej utalentowanych polskich malarzy młodego pokolenia.

Od wielu lat zajmuje się promocją polskich artystów. Zorganizowała liczne akcje charytatywne, wspierając między innymi Warszawski Szpital Dziecięcy, Centrum Zdrowia Matki Polki, Muzeum Sztuki we Lwowie i Uniwersytet Wileński.

Początek kariery zawodowej związany był z galerią Związku Polskich Artystów Plastyków w Warszawie, gdzie Katarzyna Napiórkowska wystawiała wówczas debiutujących, a dziś niezwykle cenionych polskich twórców. W galerii pokazywane były między innymi prace Magdaleny Abakanowicz, Edwarda Dwurnika, Jurrego Zielińskiego, Rafała Olbińskiego.
Praca ta została przerwana w czasie stanu wojennego.

Wraz z demokratyzacją życia społecznego, Katarzyna Napiórkowska otworzyła własną galerię przy Rynku Starego Miasta w Warszawie. Galeria stała się ważnym miejscem na kulturalnej mapie miasta, a Katarzyna Napiórkowska stała się w 1991 roku jedną z bohaterek książki poświęconej przedsiębiorczym kobietom w pierwszych latach demokracji.

Powstała jako jedna z pierwszych prywatnych instytucji galeria wkrótce otworzyła swoją kolejną siedzibę w Warszawie przy ul. Świętokrzyskiej 32.

Obecnie Katarzyna Napiórkowska prowadzi Galerię Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej z siedzibami w Warszawie i Brukseli (od 2011 roku).

Katarzyna Napiórkowska zorganizowała ponad 260 wystaw i pokazów indywidualnych w Polsce oraz na świecie, m.in. w Düsseldorfie, Awignon, Paryżu, Nowym Jorku, Tel Avivie, Bukareszcie i Kolonii. W prowadzonej przez nią Galerii odbyły się również wystawy międzynarodowe. Prezentowano między innymi twórczość Josefa Beuysa oraz profesorów Akademii Sztuk Pięknych we Florencji.

Katarzyna Napiórkowska od lat aktywnie uczestniczy w prezentacji twórców, którzy uznawani są za klasyków sztuki XX i XXI wieku. W Galerii prezentowane były dzieła m.in. prof. Magdaleny Abakanowicz, Franciszka Starowieyskiego, Zdzisława Beksińskiego, prof. Antoniego Fałata, Jana Lebensteina, Romana Opałki, prof. Eugeniusza Markowskiego, prof. Józefa Szajny, Edwarda Dwurnika- twórców mających ogromny wkład w kształtowanie artystycznego wizerunku Polski.

Prowadzona przez Katarzynę Napiórkowską Galeria stanowi również ważny salon promocyjny dla twórców młodego pokolenia.
Jako prezes Fundacji Eibisch, Katarzyna Napiórkowska przeprowadza pro bono znaczący konkur dla młodych artystów-malarzy.
Dotychczas odbyło się kilkanaście edycji konkursu. W jury, obok Katarzyny Napiórkowskiej zasiadają także pedagodzy uczelni artystycznych ( m.in. prof. dr hab. Adam Myjak), W konkursie jak dotąd brało udział około 3000 młodych artystów z Akademii Sztuk Pięknych w całej Polsce.

W 2015 roku Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej została wyróżniona prestiżowym tytułem Ambasadora Polskiej Gospodarki w kategorii Marka Europejska nadanym przez Business Center Club we współpracy z Ministerstwem Gospodarki.

Za działalność na rzecz kultury oraz działalność społeczną i charytatywną Katarzyna Napiórkowska została odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Polonia Restituta, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Odznaką Przyjaciel Dziecka nadaną przez TPD.

Przeprowadziła bardzo liczne akcje charytatywne i społeczne, między innymi na rzecz Fundacji Zdążyć z Pomocą, Uniwersytetu Wileńskiego, Warszawskiego Szpitala dla Dzieci, WOŚP, Centrum Zdrowia Matki Polki, Muzeum Sztuki we Lwowie, Akcji Wielkie Serce, Polskiego Czerwonego Krzyża, UNHCR.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Twarzą w twarz. Sztuka w Auschwitz

Dzisiaj, w Kamienicy Szołayskich, oddziale MNK, otwarta została wystawa sztuki tworzonej przez więźniów niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady Auschwitz-Birkenau.

Dzieła sztuki tworzone w warunkach stałego zagrożenia, cierpienia i wszech otaczającej śmierci są najdobitniejszym przykładem świadczącym o ponadczasowym, terapeutycznym działaniu sztuki i procesu tworzenia.
Prace więźniów, wśród których znaleźli się twórcy tak uznani dla kultury powojennej jak m.in. Xawery Dunikowski czy Józef Szajna, są przekrojem przez ludzki instynkt i chęć kultywowania swojego człowieczeństwa, które w Auschwitz łatwo można było zatracić.

Rudzka-Cybisowa Hanna, Nad Sekwaną, 49,5 x 64,5 cm
Józef Szajna, Nasze życiorysy, technika mieszana na papierze, 1944-45 fot. materiały prasowe organizatora

Na wystawie zobaczyć można więc dość różnorodne dzieła; od studiów przedstawiających kaźń i tortury, udręczone niewolniczą pracą postaci czy nieświadome nadchodzącego losu tłumy wysiadające z wagonów, przez portrety współwięźniów i widoki obozu, po idylliczne, przywoływane z pamięci widoki i martwe natury – tworzone w rozpaczliwej potrzebie obcowania z pięknem.
Wiadomym jest, iż więźniowie nie mogli swobodnie tworzyć sztuki (poza tą zamawianą z rzadka przez nadzorujących obozem SS-manów) – tym większa jest jej wartość i siła przekazu. Nie powinna więc dziwić różnorodność technik i materiałów wykorzystanych przez artystów – używano wszystkiego, co mogło się nadać.

Wystawa trwać będzie do 20 września 2017 roku w Kamienicy Szołayskich przy Placu Szczepańskim 9.

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Fotografia tytułowa: Mieczysław Kościelniak, Powrót z pracy, rysunek na papierze, 1942

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Rafał Gadowski – malarstwo

Już jutro, 21 czerwca 2017 roku o godzinie 19:00, w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Świętokrzyskiej 32 w Warszawie otwarta zostanie wystawa malarstwa Rafała Gadowskiego.

Artysta w swych obrazach skupia się na pięknie świata natury, uwieczniając je w zaskakujący, nowatorski sposób – poprzez użycie syntetycznych plam barwnych, jaskrawych, mocnych kolorów i wyraźnych kontrastów. Ujmowanie „portretowanych” owoców i zwierząt w niemal przypadkowe, niewystudiowane, otwarte kadry przy jednoczesnym monumentalizowaniu przedstawionych obiektów ma zwracać uwagę na ogromną ilość piękna, które występuje codziennie w nawet najbardziej niepozornych przedmiotach.

Sam autor o swych dziełach mówi:

„Nigdy nie interesowała mnie literacka narracja w malarstwie. Tematem są zwykłe przedmioty. Każdy motyw, czy to jest owoc, sarna, dziecko czy krzesło jest dla mnie inspirujący. Ale nie po to by powielać stereotyp widzenia rzeczywistości lecz by pokazać to czego nie widać na pierwszy rzut oka. Kolor i światło to materia z której buduję moje obrazy, kreując niedostrzegalny porządek rzeczy.”

Rafał Gadowski

Urodzony w 1973 roku. Studiował Malarstwo na Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. W 1999 r. uzyskał Dyplom na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni malarstwa prof. Zbysława Maciejewskiego. Uczestnik wielu wystaw zbiorowych. Jego prace znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Wernisaż wystawy malarstwa Rafała Gadowskiego: 21 czerwca 2017, godzina 19:00, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej, Świętokrzyska 32, Warszawa.

Wystawa trwać będzie do 5 lipca 2017 roku. Zapraszamy!

P_D_10500

 

Tekst: Sebastian Krzypkowski

Fot.: 1.) Rafał Gadowski, Winogrona, olej na płótnie, 2017, 2.) Rafał Gadowski, Melony 8, olej na płótnie, 2016.

 

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Dali kontra Warhol. Wystawa w PKiN w Warszawie

W warszawskim Pałacu Kultury i Nauki odbyła się światowa premiera wystawy niezwykłej – skonfrontowanych ze sobą dzieł Salvadora Dali i Andy’ego Warhola, dwóch z grona najsłynniejszych artystów wszech czasów.

Dwóch artystów, tworzących głównie w II połowie XX wieku, uprawiało sztukę – wydawałoby się – zupełnie odmienną. O ile Dali w znacznej większości swej pracy wybierał sztukę przedstawieniową, bogatą, pełną symboliki, mitów, nadrzeczywistą, o tyle Warhol poświęcał się szokującej prostocie, sprowadzeniu sztuki do słynnej puszki zupy, powtórzonego portetu. Patrząc na dzieła Dalego, a następnie Warhola i na odwrót trudno doszukiwać się w nich podobieństw w sposobie przedstawienia, wspólnych cech formalnych.

Jest jednak coś, co łączyło obu twórców i wystawa ma na celu zaakcentowanie tego – miłość do sławy, rozgłosu, kontrowersji i fortuny. Warhol oraz Dali w swoich czasach byli prawdziwymi gwiazdorami, celowo i skutecznie wpływającymi na opinię publiczną, bawiącymi się z konwenansem, celebrującymi kolejne projekty i wywieranie wpływu na komercyjne życie Europy XX wieku, jak wtedy, gdy Salvador Dali miał zaaranżować wystawę jednego z wykwintnych sklepów, zmieniając ją w fantasmagoryczną, zmysłową scenę, budzącą ogromne zainteresowanie tłumów. Andy Warhol nazwał swoją nowojorską pracownię The Factory (Fabryka), by zaakcentować ironicznie masowość swojej sztuki – a w swoich czasach atelier twórcy było centrum życia artystycznego, a co za tym idzie wieczorowego Nowego Jorku.

Nie da się ukryć, że dzisiejsza sława Dalego i Warhola, artystów „kultowych”, powszechnie znanych jest w równej mierze zasługą ich geniuszu i stworzonych arcydzieł, co uwielbienia blichtru, sławy oraz umiejętności twórczego zaistnienia w popularnych mediach i wywarcia wpływu na szeroką publiczność.

Wystawa trwać będzie do 7 października 2017 roku.

 

Tekst: Sebastian Krzypkowski

Fot.: materiały organizatora

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

COMMON GROUND: POLSCY I HOLENDERSCY ARTYŚCI W BRUKSELI

W brukselskiej Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Mont des Arts 8 przygotowano wystawę malarstwa i fotografii autorstwa czwórki artystów pochodzenia polskiego i holenderskiego. Wernisaż odbędzie się 28 kwietnia 2017 roku. 

Kontrastowość wystawy uzyskana została dzięki zestawieniu ze sobą utrzymanych w czerni i bieli zdjęć artystycznych Rutgera ten Broeke i Blanki Wąsowicz z mieniącymi się pięknymi barwami obrazami autorstwa Gabryeli Wąsowicz oraz fotograficznymi impresjami Roberta Webstera. „Podzielenie” twórców na dwie podgrupy wzajemnie się przenikające – tj. malarzy/fotografów i Polaków/Holendrów pokazuje uniwersalizm sztuki nowoczesnej, swego rodzaju pozytywną globalizację -nieoznaczającą wyzbywania się własnych cech i odmienności.
P_D_10778

fot.1: Rutger ten Broeke

Fotografie Rutgera ten Broeke oraz Blanki Wąsowicz oscylują wobec kobiecości – przeznaczenia, cielesności, duchowości, wyobcowania, jak również jej archetypów i symboli – pramatki Ewy, bogini miłości Wenus czy niepokalanej Maryi. Monochromatyzm fotografii i minimalizm kompozycji wzmacnia siłę przekazu zdjęć, budując atmosferę ciszy, skupienia, kontemplacji.

Apparition Holly

fot. 2 Blanka Wąsowicz

Prezentowane na wystawie malarstwo, formalnie odmienne od wymienionych wyżej dzieł, także niesie za sobą potężny ładunek emocjonalny. Gabryela Wąsowicz nostalgicznie odnosi się do zarówno piękna owoców przyrody w swych martwych naturach przywodzących na myśl motywy vanitas oraz dawnych dzieła mistrzów holenderskich, jak i do życia człowieka człowieka, ukazując artefakty codziennej egzystencji oraz zamyślone, odosobnione postaci.  Robert Webster natomiast, poza cyklem „Wspomnienia z Warszawy” zawierającym impresje z polskiej stolicy, zajmuje się niuansami dotyczącymi życia, śmierci, teatru oraz karnawału, od zawsze go fascynującymi.

P_D_10797

fot. 3 Gabryela Wąsowicz

Całą czwórkę artystów łączy fakt ukończenia Gerrit Rietveld Academie w Amsterdamie – artystycznej uczelni kształcącej studentów z całego świata, która specjalizuje się w nowatorskich podejściach do sztuki; na ASP w Warszawie również studiowali Gabryela Wąsowicz i Robert Webster – artysta urodzony w Holandii przyjechał wówczas do Polski na dwuletnią wymianę.P_D_10789

fot. 4 Robert Webster

Gabryela oraz Blanka Wąsowicz są artystkami urodzonymi w Polsce, wywodzącymi się z polskiej rodziny malarzy. Na stałe związane z Holandią – Gabryela prowadzi pracownię malarstwa i rysunku Gooise Academie voor Beeldende Kunsten (Akademii Sztuk Pięknych) w Laren. Jej prace znajdują się m.in. w prestiżowej kolekcji banku ING.  Blanka Wąsowicz natomiast uczy w Akademii Sztuki i Projektowania AKI-ArtEZ w Enschede, gdzie wykładał również Rutger ten Broeke. Obydwie artystki zaznaczają, iż ich polskie pochodzenie i poczucie przynależności stanowi dla nich ważny element tożsamości; w żadnym wypadku nie wyklucza się to z życiem i aktywnym tworzeniem w Holandii, a wręcz przeciwnie, prowadzi do wzbogacenia procesu twórczego.

Wernisaż wystawy Common Ground odbędzie się 28 kwietnia o godzinie 19:00 w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przy Mont des Arts 8 w Brukseli.

Wystawa trwać będzie do 12 maja 2017 roku.

 

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Zdjęcia: od góry – 1. Rutger ten Broeke 2. Blanka Wąsowicz 3. Gabryela Wąsowicz 4. Robert Webster, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Pinzel/Myjak – Spotkanie. Wystawa Lwowskiej Narodowej Galerii Sztuki

myjak_24

We lwowskim kościele Klarysek przy placu Cłowym we Lwowie odbywa się wyjątkowa wystawa dwóch rzeźbiarzy: wybitnego twórcy barokowego, Jana Jerzego Pinzela oraz Adam Myjaka, twórcy współczesnego, rektora ASP w Warszawie.

Dawny kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, bo tak brzmi właściwa nazwa niedziałającej już świątyni, potocznie zwanej kościołem Klarysek, pełni obecnie funkcję Muzeum Jana Jerzego Pinzla, rzeźbiarza epoki baroku – podczas wystawy do jego dzieł dołączyło 14 rzeźb Adama Myjaka, pochodzących z ponad 5 dekad twórczości polskiego rzeźbiarza.

Kontrasty, naturalnie wynikające z czasu powstawania dzieł obu artystów, równoważone są przez cechy wspólne; pierwszą i główną z nich jest dominujący motyw przedstawień człowieka. U Pinzela postaci świętych nabierają niezwykłej, dramatycznej niemal ekspresyjności w myśl barokowego dążenia do dynamiki. U Myjaka natomiast, figury są bardziej statyczne, zdają się lekko falować, dążą ku górze.

myjak_25

Poprzez skonfrontowanie dzieł artystów tworzących w tak różnych nurtach i odległych od siebie epokach, twórcom wystawy udało się sprowokować nastrój skłaniający do zadania pytań: o historię i charakter rzeźby oraz idei, które niosła ze sobą przez wieki.

Wystawa trwać będzie do 17 maja 2017 roku.

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Fot. 1. : Rzeźby A. Myjaka, ekspozycja Lwowskiej Narodowej Galerii Sztuki im. Borysa Woźnickiego.

Fot. 2.: Rzeźba A. Myjaka (pierwsza z lewej) oraz rzeźby  Jana Jerzego Pinzela, ekspozycja Lwowskiej Narodowej Galerii Sztuki im. Borysa Woźnickiego.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015