Archiwa tagu: wystawa

Artyści i ikony. Wystawa w Muzeum Południowego Podlasia

sadf

W Muzeum Południowego Podlasia w Białej Podlaskiej rozpoczęła się wystawa Artyści i ikony, prezentująca dzieła polskich twórców inspirowanych tym rodzajem przedstawień. 

Podziwiać można prace 13 artystów, w tym wybitnego twórcy i znawcy sztuki prawosławnej Jerzego Nowosielskiego, Władysława Hasiora,  Henryka Musiałowicza, Włodzimierza Kunza, Juliana Jończyka, Stanisława Białogłowicza, Hanny Karasińskiej – Eberhardt, Mariana Waldemara Kuczmy, Tomasza Lubaszki, Anny Mycy, Beaty Wąsowskiej, oraz trzech artystów, których prace zobaczyć można również w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej: Tomasza Lubaszki, Marleny Nizio oraz Jacka Rykały. Profesor Rykała zaprezentował swoją instalacją artystyczną pt. Stół, wystawianą już m.in. w Galerii Sztuki Spółczesnej BWA w Katowicach oraz Wielkiej Zbrojowni w Gdańsku.

J. Rykała - Stół

Ikony prawosławne są jednym z najciekawszych typów przedstawień religijnych w kulturze chrześcijańskiej. Poza olbrzymim wpływem artystycznym, kształtującym sztukę całej Europy, ikony na przestrzeni dziejów pełniły bardzo ważną rolę w życiu politycznym i religijnym współczesnego świata.

W chrześcijaństwie prawosławnym wiele z nich uważano za acheiropoietos – czyli nie ludzką ręką uczynionych, świętych samych w sobie. Niezwykle wzmożony kult obrazów miał ogromne znaczenie dla historii Europy (ikonoklazm bizantyński) oraz nasilania różnic między Kościołem wschodnim a zachodnim, nieprzykładającym takiej wagi do przedstawień.  Ikony, z racji na przypisywaną im świętość, były także argumentem lub obiektem wielu dysput teologicznych, zapisując się w historii dogmatu chrześcijańskiego, np. w czasie dyskusji o charakterze Trójcy Świętej czy człowieczeństwu Chrystusa.

Ekspozycja pokazuje dalszy wpływ ikon na sztukę, tym razem współczesną. Wielu z wystawionych obiektów nie można ściśle przyporządkować do tego gatunku; niektóre bezpośrednio odwołują się do średniowiecznych dzieł z ukazaniem świętych, Matki Boskiej czy Osób Trójcy Świętej na złotym tle, inne czerpią z techniki wykonania, inne zaś odwołują się do do teologii ikon, ich mistycznej symboliki i wpływu na europejską duchowość.

Wystawa trwać będzie do 28 maja 2017 roku.

Tekst: Sebastian B. Krzypkowski

Fot.1. Jerzy Nowosielski, Polski Andriej Rublow, olej na desce.

Fot.2. Jacek Rykała, Stół, instalacja, 1995.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Józef Szajna w Muzeum Śląskim

P_D_8862

Do 26 lutego w Muzeum Śląskim można podziwiać ekspozycję prac Józefa Szajny, wybitnego polskiego artysty teatralnego, reżysera, scenografa, rysownika, grafika i malarza. 

Tym samym rozpoczyna się cykl wystaw, mający prezentować odbiorcom dorobek najbardziej zasłużonych dla polskiego teatru twórców w konfrontacji z dziełami artystów młodego pokolenia. Stąd także nazwa  cyklu: kanon i remix polskiego teatru.

Józef Szajna (1922-2008) był jednym z najwybitniejszych artystów świata teatru i sztuki. Malarz, grafik, scenograf, reżyser, teoretyk teatru, scenarzysta, ukończył studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, uzyskując dyplom w 1952 roku w pracowni grafiki oraz w 1953 roku w pracowni scenografii.
Kierował Teatrem Ludowym w Nowej Hucie oraz stworzonym przez siebie Teatrem Centrum Sztuki Studio w Warszawie. W latach 1966-71 współpracował z Teatrem Starym w Krakowie, Teatrem Śląskim w Katowicach, Teatrem Współczesnym we Wrocławiu, Teatrem Polskim w Warszawie oraz teatrami zagranicznymi. Był członkiem honorowym Międzynarodowego Stowarzyszenia Artystów Plastyków AIAP/IAA przy UNESCO. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim, Komandorskim, Komandorskim z Gwiazdą oraz Wielkim Orderem Odrodzenia Polski.

To o nim, w roku 1989 podczas Biennale Sztuki w brazylijskim São Paulo, krytycy mówili, że jest jednym z pięciu największych artystów XX wieku. W czasie II wojny światowej członek Związku Walki Zbrojnej, Armii Krajowej, więzień niemieckich obozów w Auschwitz-Birkenau i Buchenwaldzie.  Józef Szajna był uczestnikiem walki antyfaszystowskiej i członkiem Antynazistowskiego Ruchu Oporu 1939 – 1945 (ZWZ AK).

Do zinterpretowania dzieł Józefa Szajny została Olga Warabida, młoda artystka projektująca animacje komputerowe oraz multimedialną grafikę i scenografię. Stworzyła konstrukcję z luster weneckich, odwołującą się do stałego motywu w twórczości mistrza: znaczenia zmysłów, formy, jak również kontemplacji nad człowiekiem, charakterem relacji międzyludzkich (zwłaszcza damsko-męskich),  jak i samoświadomości we współczesnym świecie.

Kuratorem wystawy jest syn twórcy, Łukasz Szajna, malarz, grafik i performer. Część wystawianych obiektów pochodzi z kolekcji Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

fot.: Józef Szajna, Pieśń, technika mieszana/kolaż, 2005, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Spragnieni piękna. Pokaz na 100-lecie Stowarzyszenia „Przyjaciele MNW”

spragnieni_02,mXR5oa6vrGuYqcOKaaQ

W Muzeum Narodowym w Warszawie rozpoczął się pokaz czasowy zorganizowany z okazji setnego jubileuszu Stowarzyszenia Przyjaciele MNW.

Myślą przewodnią wystawy jest ukazanie atmosfery polskich lat międzywojennych; radości z zakończonej wojny i odzyskanej niepodległości, a co za tym idzie entuzjazmu w kształtowaniu, budowaniu nowo odzyskanego kraju oraz jego sztuki. Owe lata to czas nowych koncepcji, nurtów, ugrupowań i dynamicznego tworzenia. Obok tego widzimy beztroskę czasu karnawałowego i kwitnącego życia towarzyskiego lat 20. i 30., umiłowanie piękna, sztuki i przyjemności w życiu codziennym.

Różnorodna ekspozycja ma przybliżyć nas do atmosfery tamtego czasu – obok malarstwa i rzeźby, na pokazie zobaczyć można przykłady ówczesnych mebli, strojów, wszechobecnych plakatów, zaproszeń, biletów oraz wielorakich obiektów rzemiosła artystycznego. Poza mnogością rodzajów eksponatów, wystawa obejmuje również wiele stylów artystycznych – podziwiać można dzieła związane ze Stowarzyszeniem „Rytm”, inspirującym się polską sztuką ludową i stylem zakopiańskim, kapistów czy twórców Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków. Obok dzieł artystów bardzo uznanych przez nasze czasy (Tymon Niesiołowski, Wojciech Weiss, Xavery Dunikowski, Henryk Kuna) wystawione zostały prace twórców obecnie mniej znanych, acz popularnych i cenionych w swoich czasach.

Wystawa stworzona została ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie oraz członków Stowarzyszenia Przyjaciele MNW, jak również kolekcji prywatnych – ekspozycję wsparli państwo Agnieszka i Marek Roeflerowie, posiadający dzieła polskich twórców związanych z École de Paris oraz pan Adam Leja, właściciel największej polskiej kolekcji strojów dawnych.

Pokaz można oglądać od dzisiaj do 12 marca 2017 roku w Gmachu Muzeum Narodowego w Warszawie.

tekst: Sebastian B. Krzypkowski

fot.: Edward Okuń,  My i wojna, olej na płótnie, 1917-1926, MNW.

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Kobieta w polu widzenia: Rodin i Dunikowski w MNK

Do 15 stycznia w Muzeum Narodowym w Krakowie można podziwiać wystawę prac dwóch wybitnych rzeźbiarzy – Auguste’a Rodina oraz Xawerego Dunikowskiego, powstałą we współpracy z paryskim Musée Rodin. Dzieła wcześniej można było obejrzeć w warszawskiej Królikarni, pełniącej funkcję Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego.

Scheda Rodina, najwybitniejszego rzeźbiarza XIX wieku, którego twórczość zrewolucjonizowała podejście do rzeźbiarstwa nie jest przez Dunikowskiego powielana; wykorzystuje ją, aby tworzyć własną, unikalną sztukę, adaptuje i na własny sposób rozwija elementy dziedzictwa francuskiego twórcy. We wczesnej twórczości Dunikowskiego można dopatrzeć się inspiracji i rozwiązań odnoszących się jakoby do Rodina, które z czasem dojrzewają i przekształcają się w cechy charakterystyczne Dunikowskiemu – artyście o wyjątkowej uniwersalności i ewolucyjności stylu.

Elementem łączącym dwóch twórców było podejście do ludzkiej, a zwłaszcza kobiecej, istoty – stąd tytuł wystawy. Trzy Ewy – dwie Dunikowskiego, jedna Rodina, pokazują z jak wielką wrażliwością oraz fascynacją obaj rzeźbiarze podchodzili do kobiety – zarówno jej ciała, jak i emocji, ducha, powołania, obrazując pierwszą matkę. Danaida Auguste’a Rodina, widoczna na zdjęciu, przedstawia jedną z mitycznych córek Danaosa, cierpiącą wieczne męki w Tartarze. Dzieło to pokazuje nam nie tylko maestrię techniki Rodina, ale również jego znajomość uczuciowości i psychologii, autentyczne oddanie emocji – co było jedną z przyczyn jego ogromnego sukcesu.  Poza pięknem kobiecego ciała, rzeźba oddaje rozpacz bezsilnej kobiety, skulonej w quasi-embrionalnej pozycji na skałach, z którymi zlewają się jej falujące włosy.

Wybitnych dzieł takich jak wymienione na wystawie jest o wiele więcej. Ekspozycja została również wzbogacona m.in. szkicami Rodina i jego popiersiem, wyrzeźbionym przez Camille Claudel, z którą był związany.

tekst: Sebastian B. Krzypkowski

fot. : A. Rodin, Danaida (mały model), brąz, 1885, Musée Rodin, Paryż

za: Rodin / Dunikowski. Kobieta w polu widzenia

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Powrót na wakacje- malarstwo Joanny Woydy

 

p_d_10247-1

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej zaprezentowała wystawę malarstwa Joanny Woydy. Z tej okazji zapraszamy do lektury tekstu profesora Stanisława Baja poświęconego twórczości autorki. 

W obrazach Joanny Woydy duże, płaskie, jasne płaszczyzny koloru stają się plażą, wodą, przestrzennym niebem. Pojawia się na nich człowiek, kilka osób, czasami przytulona para, najczęściej stojące lub bawiące się dzieci, które jako temat są chyba dla autorki najbliższe sercu. Przedstawione postacie są w ruchu, w zatrzymaniu, swobodnie wkomponowane na obrzeżach płócien, ale na tyle pewnie, że umacniają działanie rozległej przestrzeni. Zapewne w malowaniu tych scen posłużyły fotonotatki, których wykonuje się tysiące, nie po to by dokumentować zjawiskowe kadry, lecz w zachwycie nad niepowtarzalnością plażowej swobody, kiedy już zdołało się wyrwać z monotonnej codzienności. Fotografie są tu przetworzone na język malarski i służą podkreśleniu scen urlopowych, plażowych, jako istoty tego błogostanu, a istotą którego jest ulotność.

Przestrzenność koloru, jego świetlistość harmonijnie połączona z dyskretną narracją, buduje poczucie ukojenia i nastrój, który może zachwycać, nawet oczyszczać. Jest to świat niewinny, z dala do zgiełku codzienności, od jego brudów, świat czysty. Jest w tym malarstwie dyskrecja, nienachalność, witalność, ciepło i przede wszystkim jakiś ważny spokój i zgoda na ład z dala od nadmiaru, zgoda na samego siebie. To pogodzenie się ze sobą jest można powiedzieć istotnym źródłem tego malarstwa, malarstwa Joanny Woydy.

Stanisław Baj

 

Joanna Woyda (ur. w 1981 r.)
W 2005 roku obroniła dyplom w wyróżnieniem dziekańskim na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni malarstwa prof. Wiesława Szamborskiego z dodatkową specjalizacją z grafiki warsztatowej w pracowni prof. Rafała Strenta.
Stypendystka Ministra Kultury oraz Banku BPH. Laureatka nagrody Ewy Tomaszewskiej – Członka Prezydium KK NSZZ „Solidarność” oraz zdobywczyni Grand Prix konkursie Fundacji im. Franciszki Eibisch w 2014 roku.
Udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą (między innymi w Warszawie, Olkuszu, Łodzi, Legnicy, Los Angeles, Kijowie, Brukseli, Petersburgu, Hadze).
Prywatnie żona fotografa Łukasza Kozyry, mama trzech córek: Hanny, Heleny i Ewy.

Joanna Woyda-malarstwo
Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Czułe pamiątki- wystawa malarstwa prof. Jacka Rykały

1

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej prezentuje wystawę malarstwa Jacka Rykały – malarza, poety, profesora Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach.
Na wystawie prezentowane są prace powstałe w ostatnich latach, w których artysta „przybliża (…) mikrokosmos Śląska”, opowiada o jego historii, pejzażach, mieszkańcach. Konkretne miejsca tracą swoją topograficzną przynależność na rzecz uniwersalności. Stają się synonimem małej ojczyzny, rzeczywistości dostrzeganej uważnie i z bliska. Z tego obrazu w naturalny sposób można wyabstrahować prawdy uniwersalne, będące od lat ważnym motywem w twórczości profesora Jacka Rykały. To tematyka pamięci miejsc, obrazów przemijania, mocy postrzegania.
Oglądając malarstwo Jacka Rykały można  towarzyszyć autorowi w uważnym spacerze, w którym przeplatają się obrazy i dyskretny do nich komentarz.
Malarstwo określone przez Tadeusza Konwickiego jako „czułe przyglądanie się” to wędrówka w poszukiwaniu esencji codzienności.
W pokorze wobec miejsc i czasu.
W cierpliwym zbieraniu „czułych pamiątek”.

tekst: Justyna Napiórkowska

CZUŁE PAMIĄTKI- o malarstwa Jacka Rykały Tadeusz Konwicki

Zawsze sympatyzowałem z artystami, którzy wywodzili się z gęstej rzeczywistości, z jakiegoś matecznika intensywnej obyczajowości, z obszarów nie odkrytych jeszcze przez światowe rynki handlu sztuką. Do takich tajemniczych, fascynujących, mało znanych kontynentów należy Śląsk. Swego czasu miałem przyjemność kibicować Kazimierzowi Kutzowi, który rozpoczynał swój cykl filmów eksplorujących artystycznie ów milczący przez wieki kraj.
Jacek Rykała przez szkło powiększające przybliża nam mikrokosmos Śląska. Z pokruszonych przez czas drobin krajobrazu przywołuje pamięć o losach tej ziemi, o trudnej egzystencji jej mieszkańców, o dramatyzmie skromnej i zarazem bogatej kultury miejskiej, kultury niemych zazwyczaj wielkich ośrodków przemysłowych.
Rykała z pełną powściągliwości pasją szuka poezji w śladach bytowania ludzkiego, przygląda się czule zniszczonym przez życie starym bramom, wydeptanym stopniom schodów, wyślizganym poręczom, zaciekom na ścianach, kępkom traw rozsadzających odwieczne bruki. Konfrontuje te pamiątki z brutalnymi rekwizytami codzienności, a także z melancholijnym zapisem przeszłości w starych fotografiach.

Jacek Rykała w swoim wyrazistym malarstwie ewokuje magiczność tej ziemi, a właściwie tego molocha urbanistycznego, skrywającego mnogość ludzkiego losu.

Tadeusz Konwicki

JACEK RYKAŁA:  (ur. 1950)
Malarz, profesor malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, poeta i reżyser.
Dyplom ASP w 1976 roku. Dzieła Jacka Rykały były prezentowane na całym świecie w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych.
Jako jeden z niewielu artystów miał za życia indywidualną wystawę w Muzeum Narodowym w Krakowie (2002).

Jest laureatem kilkudziesięciu nagród i wyróżnień m.in.: I nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Malarstwa im. Z. R. Pomorskiego (Katowice 1980), nagrody na X i XV Festiwalu Malarstwa Polskiego w Szczecinie (1980, 1988), medale na Ogólnopolskich Wystawach Malarstwa „Bielska Jesień” (Bielsko-Biała 1978, 1980), wyróżnienie na Internationale Kunstbiennale „Seetal” w Szwajcarii (1985), Nagroda Miasta Sosnowiec za działalność artystyczną za rok 1992. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi oraz Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze- Gloria Artis.

Prace artysty znajdują się m.in. w Muzeach Narodowych w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Szczecinie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Łodzi, Muzeum Śląskim w Katowicach, Muzeum UJ w Krakowie, Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze, w muzeach miejskich w Sosnowcu, Jaworznie i Chorzowie, w Centrum Sztuki „Studio” w Warszawie, w kolekcji Volkera Feierabenda przeznaczonej dla Sprengel Museum w Hanowerze oraz w kolekcjach prywatnych w Polsce i zagranicą.
1

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Jerzy Duda Gracz w Toruniu

Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu przygotowało największą od kilkunastu lat wystawę prac Jerzego Dudy Gracza – jednego z najbardziej cenionych, rozpoznawalnych i kontrowersyjnych polskich artystów XX wieku, często określanego mianem „wnikliwego satyryka”. Wystawa powstała z okazji 75. rocznicy urodzin zmarłego w 2004 roku artysty.

Na wystawie w toruńskim CSW zgromadzono ponad 250 dzieł pochodzących z różnych okresów twórczości Jerzego Dudy Gracza. Oprócz najbardziej znanych cykli i obrazów, zwiedzający mogą zobaczyć także prace powstałe podczas studiów, rzadko pokazywane grafiki i szkice.
Malarstwo Jerzego Dudy Gracza, balansujące na granicy surrealizmu i symbolizmu, zawsze budziło silne emocje i porównywalne było do twórczości Petera Bruegla i Witolda Witkiewicz. Głównymi tematami jego prac był tragizm świata i egzystującej w nim jednostki, wiecznie poszukującej swojego miejsca. Artysta często określny był mianem „wnikliwego satyryka”, który za pomocą symboli i przedstawień karykaturalnie zdeformowanych, groteskowych ciał obnażał ludzkie wady – głupotę, zakłamanie czy lenistwo. Krytykował także ślepe podążanie za pieniądzem.
Artysta o swojej twórczości mówił:
„Inspiruje mnie życie.. Wszystko, co robię, jest ściśle związane z rzeczywistością, która mnie otacza. Maluję świat, w którym się znalazłem, w sposób będący wynikiem ukształtowania mnie przez niego, a więc jedno zależy od drugiego. Gdybym urodził się w Niemczech czy Australii, to malowałbym Niemców i Aborygenów w sposób w jaki ich kultura i cywilizacja wpływałaby na mnie w tamtych warunkach. Nie bez znaczenia byłby stosunek do mnie jako jednostki. Mówiąc więc inaczej, zmieniłyby się zewnętrznie oznaki, a istota problemu, człowiek i jego uwikłania w rzeczywistość, pozostałyby takie same…”
Duda Gracz ujmował swoje obrazy w cykle. Do najbardziej znanych zalicza się cykl Motywy i Portrety Polskie (1968–1979); Motywy, Tańce, Dialogi Polskie (1980–1983); Obrazy Jurajskie (1984–1986); Obrazy Arystokratyczno-Historyczne (1985–1991); Pejzaże Polskie i Obrazy Prowincjonalno-Gminne (od 1986) Golgota Jasnogórska (2000–2001); oraz cykl obrazów Chopinowi, który stanowi malarską interpretację dzieł ulubionego kompozytora artysty – Fryderyka Chopina.
Wszystkie obrazy Jerzego Dudy Gracza oznaczone są numerem i datą. Według artysty dokumentacja prac była niezbędna do zachowania dyscypliny u młodego malarza. Z czasem numery identyfikacyjne okazały się być pomocne w tropieniu falsyfikatów.

Jerzy Duda Gracz (1941-2004) jeden z najbardziej rozpoznawalnych i najważniejszych polskich malarzy i rysowników XX wieku. Scenograf i pedagog. Ukończył Krakowską Akademię Sztuk Pięknych (filia w Katowicach) w 1968 roku. W latach 1976-1982 uczył malarstwa i rysunku na macierzystej uczelni. Wykładał także w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Do 2004 roku piastował stanowisko profesora na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Ważniejsze wystawy: „Kultura Ludowa. Kultura Narodowa”, Galeria Zachęta (Warszawa 1978); „Polaków Portret Własny”, Muzeum Narodowe w Krakowie (1979); „Malarstwo Polskie XX wieku”, Muzeum Narodowe w Krakowie (1984); 41 Międzynarodowe Biennale Sztuki, Wenecja (1984); 20 i 21 Międzynarodowe Targi Sztuki, Kolonia (1986, 1987); Wystawa Światowa „EXPO’92” Sewilla 1992. Prace Jerzego Dudy Gracza znajdują się m.in. w kolekcjach Muzeów Narodowych w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Gdańsku, Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Collegium Maius w Krakowie, Muzeum Ufizzi –we Florencji, Muzeum Watykańskiego, Muzeum im. A. Puszkina w Moskwie, Muzeum Miejskiego w Gandawie, Muzeum Fundacji Bawag w Wiedniu, Muzeum Miejskiego w Oldenburgu oraz w licznych galeriach i kolekcjach sztuki współczesnej w Polsce i zagranicą.

Tekst: Paulina Niewiadomska

WYSTAWA / DUDA GRACZ 75
Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu
10.06 – 28.08.2016
Więcej: www.csw.torun.pl

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Sebastião Salgado w Lublinie

Fotografia, jak każda dziedzina sztuki pozwala nam spojrzeć na świat oczami artysty. I choć słynny fotoreporter Sebastião Salgado za artystę się nie uważa, to bez wątpienia tworzy sztukę. A filtrem, który nakłada grubą warstwą na swoje fotografie, jest miłość w najczystszej postaci.
Uwielbienie do naszej planety bije z każdej pracy cyklu „Genesis”.

Do tej pory Salgado nazywany był „fotografem rynsztoków” i tworzył obrazy pełne nędzy i cierpienia. Mając dość oglądania zła tego świata, fotograf pragnął pokazać piękno naszej planety. Urzeczony niedoskonałościami i rozczulony jej kruchością Brazylijczyk zabiera widzów w pełną emocji podróż na wystawie w nowo otwartym Lubelskim Centrum Spotkania Kultur.

Wszystkie fotografie są czarno- białe, a ich niezwykła ostrość i zachwycające symetrią kadry  przypadną do gustu niejednemu miłośnikowi dobrej fotografii.

Cykl powstawał przez 7 lat, podczas ponad 30 podróży do najbardziej dziewiczych zakątków świata, nieskalanych ręką zachłannej współczesności. Ekspedycje należały często do bardzo niebezpiecznych, ale przecież, czego się nie robi z miłości?
Jak tytuł wystawy wskazuje, artysta starał się wrócić do ‘początku’ -do powstania świata. Autor uwiecznia życie codzienne dzikich afrykańskich plemion, zambijskiego słonia na porannej przechadzce, pierwsze kroki małego Eskimosa czy zebry przy wodopoju przypominające tancerki synchroniczne.
Projekt zwraca uwagę na problemy globalne i potrzebę ochrony środowiska. Zresztą sam fotograf jest ambasadorem dobrej woli UNICEF i od lat aktywnie pomaga, wraz z żoną, Lelią, która jest autorką aranżacji wystawy w Lublinie, stanowiącej polską premierę „Genesis”.

Ada Molka/artissimo

„Genesis” Sebastiao Salgado
27 maja- 7 sierpnia 2016
Centrum Spotkania Kultur w Lublinie, Plac Teatralny 1, 20-029 Lublin

 

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Ewa Kuryluk w Muzeum Narodowym w Krakowie

„Nie śnij o miłości, Kuryluk” to wystawa poświęcona malarskiemu dorobkowi Ewy Kuryluk – historyczki sztuki, pisarki, poetki, malarki, rysowniczki, fotografki i autorki instalacji, prezentująca prace z lat 1967–1978.

Obrazy Kuryluk najczęściej rejestrują samą artystkę w otaczającym ją świecie bądź opowiadają o jej „świecie wewnętrznym” w sposób autoironiczny.  Jak stwierdza kuratorka wystawy Anna Budzałek, to odbicie jej wiary w indywidualną wartość jednostki, jej niepowtarzalność i doniosłość.

Artystka reprezentuje nurt polskiego i światowego hiperrealizmu XX wieku. W jej dojrzałej, malarskiej podróży wyróżnia się trzy etapy. Pierwszy cechuje romantyczna postawa, łączące się ze sobą wizerunki roślin, ludzi i zwierząt oraz wynikająca z tych zestawień groteska. Drugi to obserwacja wpływu fizycznego aspektu otaczających ludzi mediów na życie prywatne, sytuacje intymne, przechodząca w wyrafinowane, fotorealistyczne formy. Stanowi on indywidualne studium świata rzeczywistego i odbitego. Wtedy też artystka eksperymentowała z malowaniem na surówkach bawełnianych i jedwabiu, które nie były naciągnięte na blejtramy. W wyniku tego zabiegu stworzyła unikalną formę instalacji zawieszonej między malarstwem a płaskorzeźbą. Trzeci etap to wykorzystywanie własnych fotografii, również autoportretów, rzutowanych na płótno, gdzie postaci są umiejscowione na jednolitym tle, pozbawione szerszego kontekstu znaczeniowego lub przestrzennego.

Wystawa przedstawia warsztat artystki, która specyficznie izolując z fotografii tylko część „danych”, w wyniku twórczego procesu była w stanie stworzyć własny, rozpoznawalny, oryginalny styl malarski.

fot. Ewa Kuryluk, Et in arcadia ,1976, akryl i kolaż na płótnie

„Nie śnij o miłości, Kuryluk”
kuratorka: Anna Budzałek
Muzeum Narodowe w Krakowie
6.05 – 14.08. 2016

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015

Sen o Europie i inne tematy. Wystawa prac prof. Leszka Rózgi w Brukseli

Profesor Leszka Rózgi ( 1924-2015) był jednym z najważniejszych artystów w historii polskiej grafiki. Prace prof. Rózgi znajdują się m.in. w kolekcjach Albertiny w Wiedniu, Bibliothèque Nationale de France w Paryżu oraz w Ermitażu w Sankt Petersburgu. Twórczość artysty pokazuje brukselska galeria Katarzyny Napiórkowskiej.

Tytuł wystawy „Sen Europy i inne tematy” nawiązuje do głównego tematu w twórczości prof. Leszka Rózgi. Artysta bardzo często odwoływał się w swoich pracach do historii i przyszłości Starego Kontynentu. Niektóre z jego prac odkrywają dzisiaj swój wizjonerski charakter i trafność spostrzeżeń.

Leszek Rózga ujmował swoje prace w cykle. Był bacznym obserwatorem życia, który przenosił do swojej twórczości. Ważnym motywem powracającym w pracach były refleksje powstające podczas licznych podróży artysty po świecie. Autor szczególnie upodobał sobie miejsca, których dzieje sprawiają, że postrzegane są jako kolebka cywilizacji europejskiej.  Ponadto w  pracach profesora Leszka Rózgi dostrzec można odwołania do mitologii oraz powracający motyw, w którym autor odnosił się do zmian zachodzących we współczesnym świecie.

Wystawa w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej prezentuje wyjątkową kolekcje rysunków, gwaszy i grafik. Część prac wystawiana jest po raz pierwszy.
LESZEK RÓZGA  (1924-2015) Prywatne studia malarstwa i rysunku odbył u Marii Skarbek-Kruszewskiej w latach 1945-46. W 1948 roku rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi pod kierunkiem profesorów Władysława Strzemińskiego, Adama Rychtarskiego, Stefana Wegnera oraz Ludwika Tyrowicza. W 1952 przeniósł się na PWSSP w Katowicach, gdzie studiował malarstwo i grafikę książkową. Dyplom z wyróżnieniem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie uzyskał w 1954. W 1958 został członkiem grupy „Piąte Koło”. W 1967 rozpoczął pracę dydaktyczną z zakresu grafiki w Państwowej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Wraz ze Stanisławem Fijałkowskim i Romanem Artymowskim powołał w 1971 Wydział Grafiki. W 1979 otrzymał tytuł profesora. Uprawiał grafikę warsztatową (techniki metalowe, monotypie), rysunek i malarstwo. Prace w zbiorach muzealnych w kraju i zagranicą, między innymi w kolekcji grafiki Ermitażu, Bibliotheque Nationale w Paryżu oraz w kolekcji Banku Światowego w Waszyngtonie.

[huge_it_slider id=”4″]

Sen Europy i inne tematy
Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej – Mont des Arts
Mont des Arts 8, 1000 Bruksela
www.galeriemontdesarts.com

Mecenasem portalu artissimo.pl jest Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

logo_pl_galeria_napiorkowska-2015